ΑΥΤΟΙ

… εκλογές στο Λονδίνο, που πρώτη φορά εφέτος θα είναι άμεσες, με καθολική
ψηφοφορία, έχουν γίνει μεγάλο αγκάθι για τον Τόνυ Μπλαιρ. Ο Κεν Λίβινγκστον, ο
δήμαρχος της δεκαετίας του ’80 που είχε καταργήσει το Καταστατικό της πόλης
για να εφαρμόσει δικό του εξαγριώνοντας τη Θάτσερ, κατεβαίνει και πάλι
πανηγυρικά στις εκλογές και οι Νέοι Εργατικοί δεν ξέρουν τι να τον κάνουν.
Πρώτο του μέλημα, δηλώνει, θα είναι η ανακατανομή των κονδυλίων: η προίκα του
δήμου είναι κολοσσιαία, αγγίζει τα 2 τρισ. δραχμές. Δεύτερο, οι φτηνές
συγκοινωνίες (έχουν ακριβήνει αισθητά ­ αλλά και βελτιωθεί ­ με τις
ιδιωτικοποιήσεις). Έπονται μέτρα για την αστυνομία, το περιβάλλον, την υγεία,
τους φτωχούς, τον τουρισμό και τον πολιτισμό ­ και για τον «συντονισμό» των 32
διαμερισμάτων της πρωτεύουσας. Βέβαιος ότι με τον «Κόκκινο Κεν» δεν θα έχει
παρά μετωπικές συγκρούσεις, ο Μπλαιρ σκέφτεται να του αντιπαραθέσει ως
υποψήφιο τον πιστό του Φρανκ Ντόμπσον, σήμερα υπουργό Υγείας. (Η υποψηφιότητα
της Γκλέντας Τζάκσον κρίνεται τώρα ανεπαρκής). Ο «λαϊκιστής» Κεν παραέχει ρεύμα.

… έγραψε ένα βιβλίο που θ’ απαλλάξει από κάθε κόπο τους τυχόν επικριτές του.
Τους δίνει στο χέρι τα βέλη για να τον χτυπήσουν. Και όταν θυμάται ξαφνικά μια
τρωτή πλευρά του που ίσως δεν προσέχθηκε αρκετά, την εκθέτει αμέσως σε κοινό
χλευασμό. «Αυτό είμαι και το μισώ». Αυτοβιογραφία ιδιότυπη, η «Εξ έρωτος
τέχνης πνευματική παιδεία» του είναι συνάμα μεντιολογία, ποίηση, μεταφυσική,
διάλογοι φανταστικοί και μη, μονόλογοι και πολλά άλλα, σε ύφος υψηλό και
«χωρίς αστεία πια». Μιλά ένας ασυγχώρητα ­ αλλά και ασύγγνωστα ­ αθώος.
Τιμωρεί εαυτόν, που υπήρξε σύντροφος του Τσε και σύμβουλος του Μιττερράν. Να
μην τον θυμόμαστε γι’ αυτά, μας εξορκίζει. Οι αληθινοί του ήρωες, οι δάσκαλοι,
ήταν άλλοι: «Ο Αύγουστος Κοντ, ο Ντε Γκωλ, ο Όρσον Ουέλλες, ο Πάμπλο Πικάσσο».
(R. Debray: «Par amour de l’art, une éducation intellectuelle», Gallimard).

… απόρριψη πανοπλίας σπάνια βρίσκεις σε βιβλίο, σημειώνουν οι κριτικοί. Το
παιδί της Εκόλ Νορμάλ ούτε τα γραφτά του δεν ανέχεται πια. Ούτε την πρόχειρη
πολιτική σκέψη και εκείνους τους συντρόφους «που όλο και μ’ έσπρωχναν
μακρύτερα απ’ την αλήθεια». Και σ’ αυτούς που τον διάβασαν, που τον παίνεσαν,
τι έχει να πει; Τους μυκτηρίζει. «Δέκα χρόνια έγραφα τη φιλοσοφική επιτομή μου
και δεν πούλησε ούτε χίλια αντίτυπα. “Το χιόνι καίει” το ‘γραψα μέσα σ’ ένα
μήνα και πούλησε εκατό χιλιάδες».

… αυτός αποτελούσε απλώς ένα νέο τρόπο για να εκφράσει ο Ντ. τη δυσκολία του
να συμβιώσει με πολλούς απ’ τους συγχρόνους του, μια που ο ίδιος, υποτίθεται,
υπερέχει τόσο πολύ, θα επρόκειτο για έργο ματαιοδοξίας μάλλον παρά ειλικρινούς
κριτικής. Αλλά ο συγγραφέας απεχθάνεται ολοφάνερα την εποχή του. Συμπτωματικά,
τυγχάνει και ο ίδιος θύμα της υποκρισίας, του κυνισμού, των συμβιβασμών. Μόνο
που δεν θέλει πια να νομισθεί ότι θα παραμείνει και δράστης. Ζητεί τον καθαρό
λόγο, την τέχνη την ακριβή, το ήθος. Και δεν μπορεί άλλο να βλέπει τους
συγγραφείς ταπεινωμένα «graphomoteurs» στη σκιά ελεεινών «verbomoteurs». «Και
πώς να πιστέψω, Κύριε ­ προσεύχεται ­ πως ο κόσμος υπάρχει για να χωρέσει σ’
ένα βιβλίο όταν τον κάνουν τόσο εύκολα βιντεοκλίπ;».