ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τα καλύτερα είναι ακόμα μπροστά

Ο ΑΛΕΞΗΣ το λέει πάντα: «Τα καλύτερα είναι ακόμα μπροστά μας». Το χρησιμοποιεί
σε διαφορετικές περιπτώσεις. Άλλοτε όταν τα πράγματα πάνε καλά κι αυτός μας
παροτρύνει γι’ ακόμα καλύτερα κι άλλοτε όταν κάποιος από την παρέα είναι
απογοητευμένος και δεν βλέπει φως από πουθενά. Όταν, κάποια φορά του ζητάμε
τον λόγο για το μπροστά που γίνεται εδώ και σύντομα το αφήνουμε πίσω μας,
εκείνος χαμογελά αινιγματικά ­ σαν να ξέρει κάτι που εμείς όλοι αγνοούμε ­ και
επαναλαμβάνει την αγαπημένη του φράση: «τα καλύτερα είναι ακόμα μπροστά μας».

Δεν ξέρω αν συμφωνώ μαζί του, κάτι όμως στην επιμονή και το σιβυλλικό του ύφος
με καθησυχάζουν ακόμα και τις στιγμές που ο ορίζοντας είναι κλειστός από
παντού. Το «καλύτερα» παίρνει διαστάσεις, ο καθένας του δίνει τη δική του
μορφή και σχήμα, κάνουμε προβολές πάνω σ’ αυτό. Και το «μπροστά» μας δίνει
προοπτική, συνέχεια και στόχους. Και δρόμους, πάνω στους οποίους είμαστε
έτοιμοι να βαδίσουμε για να μας οδηγήσουν αλλού.

Η Αναΐς Νιν το είπε επιγραμματικά: «Δεν βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι, αλλά
όπως είμαστε». Και για τον Αλέξη αυτό που είμαστε όχι μόνο μπορεί να είναι
πάντα καλύτερο αλλά και θα είναι. Μια βεβαιότητα που εγγράφεται στο DNA, δίνει
ανάλογες οδηγίες σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινής ζωής και σου επιτρέπει
να ανακαλύπτεις την εξαιρετική σημασία των μικρών αλλά και των μεγάλων πραγμάτων.

Ο φίλος μου μπορεί να μην το ξέρει αλλά έχει πολλά κοινά με τον Ε. Πάρσελ που
πήρε το βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1953, έναν άνθρωπο που ασχολείτο με τα
ήκιστα για να εξηγήσει τα μέγιστα: «Το να δει κανείς τον κόσμο», υποστήριζε ο
Πάρσελ, «έστω και για μια στιγμή, σαν κάτι πλούσιο και παράξενο, αποτελεί την
προσωπική ικανοποίηση κάθε ανακάλυψης».