ΑΥΤΟΙ

… «Είμαστε όλοι παιδιά μεταναστών» κυριάρχησε στις διαδηλώσεις που έγιναν σε
πολλές πόλεις της Γαλλίας στις 28/3/. Επίκαιρο μήνυμα στους ρατσιστές και στον
Λεπέν. Μόνο που οι διαδηλωτές ήταν λίγοι. Οι κάμερες είναι συνήθως ευγενικές
απέναντι στις συγκεντρώσεις και τις πορείες. Δεν έδειξαν τα κενά. Αλλά οι
αντιρατσιστές που βάδισαν στους δρόμους του Παρισιού δεν ήταν, κατά τις
εφημερίδες, πάνω από 25-30 χιλιάδες (κατά τους οργανωτές 50) ενώ στις
υπόλοιπες πόλεις μετά βίας έφτασαν στους 60-70 χιλιάδες. Συγκρατημένοι ήταν
και οι σοσιαλιστές. Ούτε ένας υπουργός στην κεφαλή της παρισινής πορείας.
Εντολή Λιονέλ Ζοσπέν: «Είναι γνωστές οι απόψεις της κυβέρνησης ­ εξήγησε. ­ Οι
διαδηλώσεις είναι υπόθεση των πολιτών και των οργανώσεων. Ο καθένας πρέπει να
μένει στη θέση του».

… έμεινε και αυτός στη δική του. Εξ ίσου ανήσυχος για την εξάπλωση του
λεπενισμού ­ και φανερά οργισμένος για τη συμπαιγνία ορισμένων κομματαρχών του
γκωλικού κόμματος με τα πρωτοπαλλήκαρα του Λεπέν στις περιφερειακές εκλογές ­
ο πρόεδρος περιορίστηκε ωστόσο στο γνωστό τηλεοπτικό του μήνυμα εναντίον των
άτακτων και της ξενοφοβίας. Προχωρεί όμως, από αυτή τη βδομάδα, σε μια νέα
πρωτοβουλία για «αναμόρφωση της πολιτικής ζωής», ελπίζοντας ως φαίνεται να
δώσει λίγη πνοή και στο κόμμα του. Σπάζοντας τη μοναξιά του, καλεί ήδη, ένα
ένα, τα σημαίνοντα πολιτικά πρόσωπα και τους αρχηγούς κομμάτων στα Ηλύσια για
να συζητήσουν τρεις αλλαγές που θα εγγραφούν και στο Σύνταγμα: 1) ένα πιο
«λειτουργικό» εκλογικό νόμο, 2) θεσμοθέτηση ευρείας συμμετοχής των γυναικών
στην πολιτική, 3) επέκταση του θεσμού των δημοψηφισμάτων. Σιράκ και Ζοσπέν
συμφωνούν στην εκτίμηση ότι η αντοχή της ακροδεξιάς οφείλεται όχι μόνο στη
φτώχεια που βασανίζει ορισμένα στρώματα αλλά και στη ρήξη μεταξύ πολιτών και
πολιτικών. Καιρός λοιπόν, με τις διαβουλεύσεις ­ με τις γυναίκες, με την
ανταλλαγή ιδεών ­ ν’ ανακτήσουν και οι δύο πλευρές τη φωνή τους. Και να
ξαναβρούν τους ρόλους τους.

… ο ηγέτης του αυστριακού (ακροδεξιού) Φιλελεύθερου Κόμματος, συναντάται
στον αντιευρωπαϊσμό του με μια ορισμένη μερίδα της ριζοσπαστικής αριστεράς.
Νομίζει κανείς ότι ακούει ηχώ. «Η Ευρώπη που γεννιέται είναι μια Ευρώπη
σοσιαλιστική, ένα συγκεντρωτικό κατασκεύασμα με εστία την υπερεθνική
γραφειοκρατία των Βρυξελλών, που θα μας αφαιρέσει κάθε εθνικό δικαίωμα ­ λέει
σε συνέντευξή του στην «Κορριέρε». ­ Σε λίγα χρόνια, όλοι θα δουν ότι οι
σοσιαλιστικές συνταγές δεν μπορούν να καταπολεμήσουν το μεγαλύτερο πρόβλημα,
την ανεργία. Και τότε θα είναι ώρα για την αλλαγή». Ο ίδιος φυσικά την
προετοιμάζει από τώρα. Καλεί «όλες τις δυνάμεις που αντιτίθενται στον
σοσιαλισμό σε μια μεγάλη ευρωπαϊκή αντισοσιαλιστική συμμαχία».

… θα προέλθουν, όπως ελπίζει ο Χάιντερ, από τη γαλλική δεξιά, τους
Βρεταννούς Τόρυς, την ιταλική κεντροδεξιά κ.λπ. Σκοπός της θα είναι «να
χτυπηθεί η κυριαρχία των Βρυξελλών, να μειωθούν οι οικονομικές πιέσεις της
Ε.Ε. και να γίνει η Ευρώπη αληθινά δημοκρατική». Με τον Λεπέν δεν τα πηγαίνει
και τόσο καλά. «Οι εθνικιστικοί τόνοι του είναι απαράδεκτοι. Αν γίνει πιο
μετριοπαθής, μπορεί να συνεργαστούμε». Ο ίδιος δεν είναι ξενόφοβος, βεβαιώνει.
Αλλά «φυσικά, πρέπει να ενισχύσουμε τη Συνθήκη του Σένγκεν. Και να θωρακίσουμε
τα σύνορα, για να μη μπαίνει ο κάθε εγκληματίας».