ΑΥΤΟΙ

…«Μόρνινγκ Σταρ», το όργανο του άλλοτε περήφανου βρεταννικού ΚΚ, σβήνει μέσα
σε προσωπικές έριδες και ανταγωνισμούς. Οι συντάκτες της απεργούν πάνω από
μήνα με αίτημα την παραίτηση της διευθύντριας Μαίρης Ρόσσερ, που την
κατηγορούν για αυταρχισμό και νεπωτισμό. Τύπωσαν μάλιστα «δικό τους» φύλλο,
που δεν είχε όμως συνέχεια. Το τελευταίο κανονικό φύλλο της «Μ.Σ.» ήταν
επετειακό, για τα 150 χρόνια του «Κομμουνιστικού Μανιφέστου». Προανήγγελλε νέα
άνθηση του μαρξισμού. Και οι μεν πιστοί του Γερμανού θεωρητικού, που πέθανε
στο Λονδίνο το 1883, εξακολουθούν ν’ αποθέτουν καθημερινά άνθη στον τάφο του
στο Χάιγκεητ. Αλλά η εφημερίδα που τον τίμησε δεν έχει όσους αναγνώστες θα
ήθελε. Εξ ου και η γκρίνια.

… πάντως, που είναι ένας απ’ αυτούς, δήλωσε ότι «αφ’ ότου χάσαμε τη “Μ.Σ.”
δεν ξέρουμε πια τι γίνεται σ’ αυτόν τον τόπο». Παρόμοια αισθάνονται και οι
7.000 αναγνώστες του κομματικού φύλλου που ύμνησε τον Στάλιν, τον Μπρέζνιεφ,
τον Λιγκατσώφ. Πόσο λιγότεροι όμως από τους 120.000 Άγγλους που την αγόραζαν
την παλιά καλή εποχή! Στην πρώτη μορφή του, ως «Νταίηλυ Ουέρκερ», το όργανο
του αγγλικού ΚΚ κυκλοφόρησε το 1930. Η εφημερίδα έφτασε στο απόγειό της το
1947. Εκείνα τα χρόνια το κόμμα είχε 55.000 γραμμένα μέλη. Αλλά οι Εργατικοί
του Άτλη εκμαύλισαν πολλούς. Και ακολούθησε η σοβιετική εισβολή στη
Βουδαπέστη, το 1956. Επτά χιλιάδες μέλη κατέθεσαν τις κάρτες τους. Το 1979,
κόπηκε και το επίδομα από τη σοβιετική πρεσβεία. Άρχισε η κρίση. Έπεσε και το
Τείχος, πέρασε ο καιρός. Τώρα ούτε καν ο Ρομπ Γκρίφιθ, ο Γραμματέας του
λιλιπούτειου ΚΚ, δεν φαίνεται να νοιάζεται για τη μικρή «Πράβδα του Λονδίνου».

… ­ πολιτικός νεολογισμός των τελευταίων μηνών ­ δηλαδή απλά η Αφρική, με
όλους τους σεισμούς και τις πληγές της, έχει αρχίσει να μαγνητίζει πάλι
Ευρωπαίους και Αμερικανούς. Ο Πάπας και ο Κλίντον συνέπεσαν στις περιοδείες
τους στη Μαύρη Ήπειρο. Ένας τρίτος μεγαλόσχημος, ο Τζωρτζ Σόρος, έχει
μονιμοποιήσει την οικονομική και «ανθρωπιστική» παρουσία του στα νότια της
Σαχάρας. Ο 68χρονος κροίσος, μετά τη δημιουργία γραφείων στην Ανατολική
Ευρώπη, εξαπλώνεται τώρα στη Νότιο Αφρική (Κέηπ Τάουν, Γιοχάννεσμπουργκ) και
στη Σενεγάλη (στη νήσο Γκόρε, απ’ όπου ξεκινούσαν κάποτε τα καράβια με τους
σκλάβους για την Αμερική). Τα παραρτήματα του «Ιδρύματος Σόρος» έχουν συνήθως
τη μορφή γραφείων ερευνών και «προώθησης της δημοκρατίας» σε περιοχές όπου η
έλλειψή της είναι το λιγότερο αισθητή.

… επιδίδεται παράλληλα σε μια περίεργη εκστρατεία ­ με συνεντεύξεις του στον
διεθνή Τύπο ­ για τη διάδοση των «πολιτικο-φιλοσοφικών» ιδεών του που τις έχει
εμπνευσθεί, όπως βεβαιώνει, διαβάζοντας τα έργα του Καρλ Πόππερ. Οραματίζεται
μια «ανοιχτή κοινωνία», όπου θα κατοχυρώνονται τα θεμελιώδη ανθρώπινα
δικαιώματα και η ελεύθερη κυκλοφορία των ιδεών ­ αλλά και του χρήματος.
Εκατοντάδες λευκοί και ευγνώμονες ιθαγενείς απασχολούνται σ’ αυτά τα
«εργαστήρια ιδεών», ώστε η Νέα Αφρική να γίνει κάποτε υπολογίσιμη παγκόσμια
δύναμη ­ στην οποία, βέβαια, θα κυκλοφορούν ελεύθερα και φωτισμένα τα
κεφάλαια, κυρίως, του ζάπλουτου Ουγγροαμερικανού χρηματιστή. Άγγλοι, Γάλλοι,
Πορτογάλοι, το περίφημο τρίο των πρώην αποικιοκρατικών δυνάμεων της Ευρώπης,
παρακολουθούν με κάποια αμηχανία τους μαθητευόμενους του νέου μερκαντιλισμού.
Επιχειρούν βέβαια και αυτοί διείσδυση, αλλά χωρίς πολλή πεποίθηση.