Θα φέρουμε το Κύπελλο

Οι φίλοι της ΑΕΚ ακολουθούν κατά… πόδας τον Μπάνε Πρέλεβιτς. Ακόμη και έξω από το αεροδρόμιο

ΕΠΕΙΣΟΔΙΑΚΗ ήταν η άφιξη της αποστολής τής ΑΕΚ από το Βερολίνο. Περίπου 300
οπαδοί της ΑΕΚ «έσπασαν» το φράγμα των αστυνομικών στην εσωτερική είσοδο, που
οδηγεί στον χώρο αναμονής των αποσκευών και έτρεξαν να αγκαλιάσουν τον
Ιωαννίδη και τους παίκτες του «δικεφάλου».

Οι παίκτες τρομοκρατήθηκαν στην αρχή από το «ξέσπασμα» των οπαδών τους, αλλά
στη συνέχεια ενέδωσαν στα συνθήματα και μοίραζαν υποσχέσεις.

«Μην ανησυχείτε, όταν επιστρέψουμε από τη Βαρκελώνη θα φέρουμε μαζί μας το Κύπελλο».

Αυτός που δεν κατάφερε να πάρει… ανάσα ήταν ο Μπάνε Πρέλεβιτς, καθώς και οι
Κακιούζης, Χατζής, ενώ στο τέλος οι οπαδοί της ΑΕΚ έκαναν ιδιαίτερη υποδοχή
στον Ιωαννίδη φωνάζοντας ρυθμικά το όνομά του.

Ο 53χρονος προπονητής αναφέρθηκε στην επιτυχία της ΑΕΚ και δεν αρνήθηκε ότι
ήταν έκπληξη η πρόκρισή της στο φάιναλ φορ:

«Πραγματικά ήταν κάτι δύσκολο. Είναι η πρώτη φορά που μια ομάδα προκρίνεται σε
φάιναλ φορ, χωρίς να έχει ξαναπαίξει στην Ευρωλίγκα. Σε αυτό βοήθησε η
κατάκτηση της πρώτης θέσης, που έδωσε το αβαντάζ της έδρας. Ούτε ο πιο
αισιόδοξος οπαδός της ΑΕΚ δεν περίμενε ότι η ομάδα μπορεί να φθάσει έως εκεί».

Ο προπονητής της ΑΕΚ μίλησε ακόμη για τις εκτός έδρας επιτυχίες (επτά νίκες σε
δέκα αγώνες), αλλά αρνήθηκε να εξηγήσει τι σημαίνει για τον ίδιο η πρόκριση
για έκτη φορά σε φάιναλ φορ:

«Τρώγοντας έρχεται η όρεξη. Ρωτήστε τους Αμερικανούς τι σημαίνει για μένα το
φάιναλ φορ», είπε ο «ξανθός», που προφανώς ήθελε να υπενθυμίσει αυτό που λένε
πέρα από τον Ατλαντικό: «Όποιος πηγαίνει πολλές φορές σε τελικούς αγώνες,
είναι επιτυχημένος και ας μη σηκώνει το Κύπελλο».

Ο Μπάνε Πρέλεβιτς εξήγησε τη «μεταμόρφωση» της ΑΕΚ από το ελληνικό πρωτάθλημα
στην Ευρώπη:

«Παίζουν πολλά πράγματα ρόλο. Μπορείς να γράψεις βιβλίο. Άλλη διαιτησία εδώ,
άλλη στην Ευρώπη. Αυτό που πρέπει να κοιτάξουμε τώρα είναι να τερματίσουμε
ψηλά και να προσπαθήσουμε περισσότερο στα πλέι οφ του πρωταθλήματος».

Όσο για το Κύπελλο του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος που λείπει από τη συλλογή του, είπε:

«Είναι νωρίς να μιλάμε για κάτι τέτοιο. Να πάμε πρώτα στον τελικό και βλέπουμε».

Ο Νίκος Χατζής δεν θέλησε να διαλέξει αντίπαλο (Μπένετον ή Εφές Πίλσεν):

«Δεν αλλάζει τίποτα, με όποιον και να παίξουμε. Εμείς έχουμε μάθει να κοιτάμε
μόνο τη δική μας ομάδα. Στόχος μας είναι τώρα να κατακτήσουμε το Κύπελλο».

Ο Μιχάλης Κακιούζης υποστήριξε:

«Με τη βοήθεια του κόσμου πιστεύω ότι θα τα καταφέρουμε και θα επιστρέψουμε
από τη Βαρκελώνη με το Κύπελλο».

Ο Ισπανός Χοσέ Λάσα, που θα διεκδικήσει το Κύπελλο στη… χώρα του, υπογράμμισε:

«Είναι όμορφο να αγωνίζεσαι στη χώρα σου για την κατάκτηση του κορυφαίου
τίτλου. Ο κόσμος πιστεύω ότι θα με αγκαλιάσει. Το πιο σημαντικό είναι να
προετοιμαστούμε κατάλληλα».

Η ΘΡΙΑΜΒΕΥΤΙΚΗ πρόκριση της ΑΕΚ στο φάιναλ φόρ της Βαρκελώνης έφερε το
ελληνικό μπάσκετ στην υψηλότερη θέση του ευρωπαϊκού χρηματιστηρίου, σε
αντίθεση με το ισπανικό που ύστερα από πολλά χρόνια φέτος γνώρισε τη
μεγαλύτερή του… υποτίμηση και μάλιστα την ώρα που η τελική φάση θα γίνει σε
ισπανικό έδαφος (Βαρκελώνη).

Η Ελλάδα, λοιπόν, θα δώσει το «παρών» σε ένα ακόμα φάιναλ φορ (πάντα
αναφερόμαστε στη σύγχρονη ιστορία του θεσμού, που άρχισε το 1988) και έτσι θα
γίνει η μοναδική χώρα που έχει ανελλιπώς παρουσία στην κορυφαία διοργάνωση της
Γηραιάς Ηπείρου την τελευταία εξαετία.

Η Ισπανία ήταν η μοναδική χώρα που μας ξεπερνούσε μέχρι και πέρυσι, αφού με
εξαίρεση το πρώτο φάιναλ φορ της Γάνδης (1988) είχε παρουσία σε όλα τα
υπόλοιπα σε τρία από αυτά μάλιστα με δύο ομάδες (1992, 1994, 1996). Αντίθετα,
η Ελλάδα μετρούσε δύο απουσίες, το 1991 στο Παρίσι και το 1992 στην Κωνσταντινούπολη.

Πλέον είμαστε ίσοι με ποσοστό 9/11 συμμετοχές. Απλά οι Ισπανοί υπερτερούν κατά
μία ομάδα (σε συμμετοχές), αφού συνολικά στα φάιναλ φορ έχουν 12 παρουσίες σε
ομάδες (Μπαρτσελόνα 6, Ρεάλ Μαδρίτης 3, Μπανταλόνα 2, Εστουντιάντες 1) έναντι
11 (Άρης 3, Παναθηναϊκός 3, Ολυμπιακός 3, ΠΑΟΚ 1, ΑΕΚ 1) των δικών μας ομάδων.

Η Ιταλία ύστερα από απουσία τεσσάρων χρόνων (η Μπένετον Τρεβίζο το 1993 ήταν η
τελευταία εκπρόσωπός της) θα δώσει και πάλι το «παρών», σίγουρα με μία ομάδα
(Κίντερ) και ίσως με δεύτερη εάν η Μπένετον αποκλείσει την Εφές.

Ο κόσμος της ΑΕΚ αγκάλιασε τον Γιάννη Ιωαννίδη μετά την επιστροφή από το Βερολίνο. Ο πάγος… έσπασε

ΠΕΡΙΠΟΥ μιάμιση ώρα έκαναν οι παίκτες της ΑΕΚ να φύγουν από το Ανατολικό
Αεροδρόμιο, αφού οι οπαδοί της «Ένωσης» δεν τους άφηναν από την αγκαλιά τους.
Οι περισσότεροι βιάζονταν και ενοχλήθηκαν, αφού ήθελαν να δουν τα κοντινά τους
πρόσωπα και να ξεκουραστούν, μια και το απόγευμα είχαν προπόνηση.

Πρώτος πρώτος υποδέχτηκε την αποστολή της ΑΕΚ ο γνωστός για την αγάπη του σε
όλα τα τμήματα της «Ένωσης» Νίκος Στράτος. Ο παράγοντας της ΑΕΚ δεν χάνει
παιχνίδι (και) στο μπάσκετ και έσπευσε να δώσει τα συγχαρητήρια στο
προπονητικό τιμ και τους παίκτες.

ΝΕΑ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ «χτίζει» ο Γιάννης Ιωαννίδης. Άλλη μια ελληνική ομάδα (η
πέμπτη) προκρίθηκε σε φάιναλ φορ της Ευρωλίγκας, όμως πίσω από τις τρεις
κρύβεται ο 53χρονος προπονητής.

Ο Γιάννης Ιωαννίδης οδήγησε τρεις ελληνικές ομάδες (τον Άρη τρεις φορές, τον
Ολυμπιακό δύο και τώρα την ΑΕΚ) σε φάιναλ φορ, αποδεικνύοντας ότι ξέρει να
δημιουργεί αυτοκρατορίες.

Η πρόκριση της ΑΕΚ στο φάιναλ φορ της Ευρωλίγκας αναμφιβόλως αποτελεί
επίτευγμα του «ξανθού», αφού σε διάστημα μόλις δύο χρόνων και αναλαμβάνοντας
την «Ένωση» από τη 10η θέση, την έφτασε ψηλά.

Την πρώτη χρονιά η ΑΕΚ ήρθε δεύτερη στο Πρωτάθλημα, χάνοντας τον τίτλο από τον
Ολυμπιακό, αλλά προκρίθηκε στην Ευρωλίγκα. Ποιος όμως περίμενε ότι η «πρωτάρα»
στη σύγχρονη ιστορία της (αφού το 1966 συμμετείχε στο 1ο φάιναλ φορ ευρωπαϊκού
πρωταθλήματος) ΑΕΚ θα έφτανε μέχρι τη… Βαρκελώνη;

Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ

Η διοίκηση της ΑΕΚ έχει μεγάλο μερίδιο στην επιτυχία, αφού μέσα σε διάστημα
τριών χρόνων (ανέλαβε το 1995 ο κ. Φιλίππου) κατάφερε να οργανώσει το τμήμα
μπάσκετ σε επαγγελματικό πλαίσιο, ενώ έδωσε λύσεις σε όλα τα οικονομικά προβλήματα.

Η πρώτη χρονιά για τους πρωτάρηδες κ.κ. Φιλίππου και Γρανίτσα δεν ήταν
επιτυχημένη. Τόσο ο Τζούροβιτς όσο και ο Σούμποτιτς δεν πέτυχαν κάτι αξιόλογο
και η ΑΕΚ δεν κατάφερε ούτε την έξοδό της στο Κόρατς!

Το καλοκαίρι όμως και έπειτα από σίριαλ αρκετών εβδομάδων, η διοίκηση απέσπασε
το «ναι» του Ιωαννίδη, που είχε φύγει πικραμένος από τον Ολυμπιακό (ύστερα από
πέντε χρόνια). Το πρώτο βήμα είχε γίνει.

ΕΝ ΛΕΥΚΩ

Ο Ιωαννίδης ανέλαβε «εν λευκώ» το τιμόνι της ομάδας, έφερε το επιτελείο του
στην ΑΕΚ (τον βοηθό του Γιάννη Ιωαννίδη – Ολλανδό, τον Τζίμη Μανιάτη ως
δεύτερο ασίσταντ κόουτς, τον Σπύρο Αναλυτή ως μάνατζερ και τον Γιάννη
Παπαγεωργίου ως γυμναστή), ενώ κράτησε από το παλιό τιμ της «Ένωσης» μόνο τον
φροντιστή Γιώργο Γαργαρόπουλο και τον φυσιοθεραπευτή Κώστα Καπούρο.

Το πρόγραμμα που έβαλε σε εφαρμογή ο Ιωαννίδης στην ΑΕΚ και συμφώνησε με τη
διοίκηση ήταν τριετές. Αυτό που ενδιαφέρει πιο πολύ τον Ιωαννίδη είναι η
διάρκεια μιας ομάδας και δεν το κρύβει. («Να μην παίρνεις έναν τίτλο και μετά
να εξαφανίζεσαι»). Ίσως αυτό βέβαια να κρύβει και πικρία, αφού ο διακαής πόθος
του είναι η κατάκτηση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, μια και έχει αποτύχει όχι
μία ούτε δύο αλλά πέντε φορές.

ΑΠΟ ΤΟ ΜΗΔΕΝ

Ο «ξανθός» θέλει να «χτίζει» ομάδες από το μηδέν, που βέβαια διαθέτουν όλες
τις προϋποθέσεις για να γίνουν μεγάλες (γήπεδο, κόσμο, διοίκηση που διαθέτει
σημαντικό μπάτζετ για μεταγραφές).

Άλλαξε πολλά τα δύο χρόνια που βρίσκεται στην ΑΕΚ. Το γεγονός ότι τα δύο
χρόνια δεν πήρε ούτε έναν Έλληνα (με εξαίρεση τον Νικολαΐδη, που είχε δώσει το
ΟΚ και ο Σούμποτιτς) οφείλεται σε δύο γεγονότα: πρώτον, γιατί δεν υπήρχε
κάποιος διαθέσιμος με τα χρήματα που έδινε η ΑΕΚ και, δεύτερον, γιατί ο
Ιωαννίδης δεν ήθελε να αποτύχει! Τι εννοούμε με αυτό; Ο προπονητής της ΑΕΚ
ήθελε έμπειρους παίκτες αξίας (και όχι απαραιτήτως μεγάλα ονόματα), ώστε να
μην πέσει το βάρος στους μικρούς. Εφέτος απέτυχε στις μισές μεταγραφές (Ρίβας,
Στάνσμπερι, Πιρς) όμως τράβηξε… άσο από το μανίκι του με τον Τσακαλίδη. Τι
άλλο έσωσε την… παρτίδα; Ο ερχομός του Άντερσον (είχε αρνηθεί το καλοκαίρι)
που πήρε τη θέση του Πιρς και «γέμισε» το παιχνίδι της ΑΕΚ.

Ο ΚΟΣΜΟΣ

Αυτό που κάνει μεγαλύτερη την επιτυχία είναι το γεγονός ότι η ΑΕΚ έφτασε ψηλά,
χωρίς να έχει μεγάλη βοήθεια από τον κόσμο της. Οι φίλοι της ομάδας δεν
αγκάλιασαν όσο θα έπρεπε την ΑΕΚ με εξαίρεση τον τελευταίο αγώνα με την Άλμπα
στο ΟΑΚΑ (περίπου 15.000 θεατές, ενώ στα υπόλοιπα είχε μέσο όρο περίπου
5.000). Κάλλιο αργά, παρά… ποτέ.