30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΣΠΥΡΟΣ ΤΟΜΠΡΑΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στην Αθήνα και κατάγεται από το Αϊβαλί της Μικράς Ασίας.

ΖΕΙ: Με την αγαπημένη μου Χαρά, τα δύο παιδιά τους και τις δύο εγγόνες τους.

ΠΙΣΤΕΥΕΙ: Στο φυσικό δυναμικό του ανθρώπου.

ΑΚΟΥΕΙ: Πολλή μουσική από μέσα του.

ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ: Ταξίδεψε πολύ με τη Χαρά.

ΣΕΒΕΤΑΙ: Και πιστεύει στους νέους μουσικούς

Ο Σπύρος και η Χαρά Τόμπρα, καθηγητές του Ωδείου Αθηνών και πολύ γνωστό
ντούο βιολιού και πιάνου, προσφέρουν αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες τους στην
ακριτική Σύμη. Ο Σπύρος Τόμπρας είναι ο διευθυντής του νεοσύστατου δημοτικού
ωδείου και η Χαρά Τόμπρα η σύμβουλος για τη μουσική παιδεία των μαθητών. Τα
χρήματα για τους καθηγητές, τα όργανα και τα βιβλία συγκεντρώθηκαν στην Αθήνα
και εξασφαλίζουν το ωδείο ­ οι μαθητές δεν πληρώνουν δίδακτρα ­ και για το
’99. Και οι καθηγητές του ωδείου, το ζεύγος Σπινέι, σολίστ του πιάνου και του
βιολιού, δίνουν δωρεάν άλλη μία συναυλία, αυτή τη φορά στο στρατόπεδο Σύμης,
τη Δευτέρα.

ΕΡ.: Γιατί δεχθήκατε κύριε Τόμπρα ­ χωρίς να πληρώνεστε ­ να είστε διευθυντής
ενός νεοσύστατου δημοτικού ωδείου στην άκρη της Ελλάδας;

ΑΠ.: Πρόκειται για μια ωραία πρωτοβουλία. Την «αμοιβή» μου την πήρα!

ΕΡ.: Δηλαδή;

ΑΠ.: Ταξίδεψα με τη Χαρά στην ακριτική Σύμη. Είδαμε την ομορφιά της.

ΕΡ.: Ένα ωδείο στην άκρη της χώρας. Δύσκολη υπόθεση;

ΑΠ.: Έγινε μια αρχή. Το όνειρο πολλών εκπληρώνεται.

ΕΡ.: Πιάνο, βιολοντσέλο, βιολί στη μικρή Σύμη;

ΑΠ.: Και βυζαντινή και δημοτική και λαϊκή μουσική…

ΕΡ.: Η επαφή σας με τα παιδιά του νησιού;

ΑΠ.: Καταπληκτική.

ΕΡ.: Τι ξεχωρίσατε;

ΑΠ.: Ορισμένα έχουν μέσα τους μια μουσικότητα. Είναι σαν αυτό που έχει πει ο
Σεντ Εξιπερί για παιδιά με τον κρυμμένο Μότσαρτ.

ΕΡ.: Τι θα θεωρούσατε ως επιτυχία σας με το Ωδείο της Σύμης;

ΑΠ.: Αν αυτοί οι κρυμμένοι Μότσαρτ φανερωθούν… Και όχι μόνον αυτοί.

ΕΡ.: Τι περισσότερο;

ΑΠ.: Ένα τόσο όμορφο νησί έχει τόσες δυνατότητες, κρύβει τόσους θησαυρούς. Δεν
θα έχει επιδόσεις μόνο στη μουσική, αλλά και σε άλλους τομείς.

ΕΡ.: Οι καλλιτέχνες δεν πρέπει να πληρώνονται;

ΑΠ.: Ασφαλώς.

ΕΡ.: Τότε;

ΑΠ.: Η Σύμη και η ακριτική Ελλάδα είναι μια εξαίρεση.

ΕΡ.: Η πρώτη φορά ήταν στο 1ο Φεστιβάλ, το ’95. Και τότε παίξατε αφιλοκερδώς.

ΑΠ.: Ο δήμαρχος Μιλτιάδης Σαρρής, ο Δήμος και ο κόσμος μάς δέχθηκαν με πολλή ζεστασιά.

ΕΡ.: Η συνεργασία σας με τους πρώτους καθηγητές του ωδείου, το οποίο ξεκίνησε
με το 1.000.000 που έδωσε η Νάνα Μούσχουρη και το οποίο βοήθησε και η Βουλή;

ΑΠ.: Το ζεύγος των Ρουμάνων σολίστ του πιάνου και του βιολοντσέλου, οι Σπινέι,
έδειξαν μεγάλο ενθουσιασμό. Κι αυτό ήταν μια καλή αρχή.

ΕΡ.: Πόσα χρόνια παίζετε ως ντούο, εσείς βιολί και η γυναίκα σας πιάνο;

ΑΠ.: Κάπου πενήντα χρόνια.

ΕΡ.: Σύντροφοι, λοιπόν, και στη μουσική σχεδόν μισόν αιώνα…

ΑΠ.: Και με πολλή αγάπη ο ένας να φτάσει τον άλλο, και ο ένας να αποδεχθεί τον
άλλο και μουσικά. Αλληλοσυμπληρωνόμαστε.

ΕΡ.: Τι θυμάστε από την κοινή καριέρα σας;

ΑΠ.: Την πρώτη μας συναυλία στο θέατρο «Κεντρικόν» της Σταδίου.

ΕΡ.: Μήπως θυμάστε και τι παίξατε;

ΑΠ.: Σε πρώτη εκτέλεση για την Ελάδα την «Πρώτη σονάτα σε φα ελάσσονα» του Προκόφιεφ.

ΕΡ.: Ταξιδέψατε για τη μουσική;

ΑΠ.: Στην Ευρώπη, στην αμερικανική ήπειρο και στην Ασία, σε πολλές χώρες και
σε πολλές πόλεις της Ελλάδας.

ΕΡ.: Η μεγαλύτερη τιμητική διάκριση;

ΑΠ.: Αν έλεγα το διδακτορικό μου «Η σημειολογία ως μέθοδος ερμηνευτικής
προσπέλασης του μουσικού έργου» ή ο διαγωνισμός στην Ελβετία, δεν θα
ενδιέφερε. Όμως οι συζητήσεις που κάνουμε με πολλούς πανεπιστημιακούς
φιλοσοφούντες είναι αυτό το ξεχωριστό, η διάκριση.

ΕΡ.: Δάσκαλοί σας;

ΑΠ.: Ο Χωραφάς, ο Μπουστίντουι, η Λήδα Κουρούκλη, ο Μαξ Ρόσταλ.

ΕΡ.: Η μουσική παιδεία στην Ελλάδα;

ΑΠ.: Υπάρχει, αλλά…

ΕΡ.: Αλλά τι;

ΑΠ.: Πρέπει να καλυτερέψει.

ΕΡ.: Υπάρχει δυναμικό;

ΑΠ.: Υπάρχει πολύ ωραίο μουσικό δυναμικό στη χώρα μας που υπόσχεται πολλά.