ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Η γλώσσα της αλήθειας

Η κυβέρνηση προβάλλει ως μεγάλη επιτυχία την ένταξη της δραχμής στον Μηχανισμό
Συναλλαγματικών Ισοτιμιών (ΜΣΙ) του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Συστήματος και
ουσιαστικά κάτω από την ομπρέλα αυτή προσπάθησε να κρύψει την οδυνηρή για
όλους τους πολίτες υποτίμηση του εθνικού νομίσματος.

Αναμφίβολα είναι πολύ σημαντική αυτή η ένταξη της δραχμής στον ΜΣΙ, που στην
πράξη μπορεί να δράσει σαν μηχανισμός αλληλεγγύης.

Τι σημαίνει αυτό; Όπως εξήγησε στην συνέντευξη Τύπου της περασμένης Κυριακής ο
υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, κ. Γιάννος Παπαντωνίου, «σε
περίπτωση που εκδηλωθούν πιέσεις είτε στη δραχμή είτε σε οποιοδήποτε άλλο
νόμισμα του Μηχανισμού Συναλλαγματικών Ισοτιμιών, αυτός ο μηχανισμός είναι
ουσιαστικά ένας μηχανισμός αλληλεγγύης και αλληλοστήριξης και αυτό σημαίνει
ότι οι άλλες Κεντρικές Τράπεζες είναι δεσμευμένες να συντρέχουν, να συνδράμουν
στην στήριξη των εθνικών νομισμάτων που τυχόν αντιμετωπίζουν προβλήματα».

Χωρίς να θέλουμε να αμφισβητήσουμε τις διαβεβαιώσεις αυτές του αρμόδιου
υπουργού, άλλωστε θα κριθούν στην πράξη, θα πρέπει μόνο να θυμίσουμε ότι
παλαιότερα τουλάχιστον δεν επεδείχθη αυτή η αλληλεγγύη. Η βρετανική λίρα και η
ιταλική λιρέτα, π.χ., ήσαν τρία ολόκληρα χρόνια στον ΜΣΙ και εν τούτοις
εδέχθησαν πρωτοφανείς επιθέσεις που τις ανάγκασαν τελικά σε υποτίμηση, ενώ
ήσαν μέσα στον μηχανισμό, τον οποίο και εγκατέλειψαν το 1992 πεπεισμένες ότι
δεν τις βοήθησε σε τίποτε.

Ίσως τώρα τα πράγματα να έχουν αλλάξει προς το καλύτερο και ίσως ο κ. Τέο
Βάιγκελ, ο παντοδύναμος υπουργός Εθνικής Οικονομίας, που ουσιαστικά είναι
εκείνος ο οποίος συμφώνησε με τον κ. Παπαντωνίου και το ύψος της υποτιμήσεως
και τα συνοδευτικά μέτρα, να κινητοποιήσει σε περίπτωση επιθέσεως κατά της
δραχμής την Μούντεσμπανκ να μας στηρίξει. Υπενθυμίζουμε πάλι ότι όταν πριν από
μερικά χρόνια, το 1994, το γαλλικό φράγκο το κτυπούσε αλύπητα η διεθνής
κερδοσκοπία, απέφυγε τελικά την υποτίμηση χάρις στις γενναίες παρεμβάσεις της
Μπούντεσμπανκ, τα τεράστια συναλλαγματικά αποθέματα της οποίας αποθάρρυναν
τους κερδοσκόπους.

Όμως και αν ακόμη εκδηλωθεί αυτή η διεθνής αλληλεγγύη, δεν θα είναι εκείνη που
θα σώσει τελικά τη δραχμή. Η υποτίμηση θα αποδειχθεί μια σταθερή και βιώσιμη
λύση και η σημερινή συναλλαγματική ισοτιμία θα κρατηθεί όλη τη διετία
1998-1999 (ώστε να εκπληρωθεί ο όρος συμμετοχής μας στην ΟΝΕ), αν η κυβέρνηση
πείσει τον ελληνικό λαό να στηρίξει το πακέτο των διαρθρωτικών αλλαγών που
ανακοίνωσε την Κυριακή το μεσημέρι ο κ. Παπαντωνίου.

Αν οι εργαζόμενοι, αν οι επιχειρηματίες, αν η πλειοψηφία του λαού στηρίξει τις
μεταρρυθμίσεις, η δραχμή θα έχει μια θωράκιση που θα καταστήσει αχρείαστη τη
βοήθεια (και την εποπτεία) του κ. Βάιγκελ. Προϋποθέσεις όμως για να παρασχεθεί
η βοήθεια αυτή του ελληνικού λαού είναι πρώτον η κυβέρνηση να του μιλήσει τη
γλώσσα της αλήθειας και δεύτερον και κυριότερο να πάρει μέτρα για να μη συμβεί
ό,τι και στην προηγούμενη υποτίμηση του κ. Κων. Σημίτη, στις 11 Οκτωβρίου
1985, όταν τα πραγματικά εισοδήματα των εργαζομένων μειώθηκαν κατά 12% και τα
κέρδη αυξήθηκαν κατά 30%.

Πρώτον, λοιπόν, η κυβέρνηση να αφήσει τις θριαμβολογίες περί ιστορικής
αποφάσεως που κρίνει τελεσίδικα την ένταξή μας στην ΟΝΕ και να πει με
ειλικρίνεια ότι αναγκάσθηκε να πάρει ένα σκληρό μέτρο, την υποτίμηση, που
είναι οδυνηρό για τη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού, ο οποίος από το
περασμένο Σάββατο έγινε φτωχότερος. Ως καταναλωτής, ως μισθωτός, ως
αποταμιευτής κ.λπ.

Δεύτερον, να κινητοποιηθούν όλοι οι μηχανισμοί, όχι μόνο ο μπαμπούλας του ΣΔΟΕ
αλλά και η πιστωτική πολιτική, ο νόμος κατά των μονοπωλίων κ.λπ., ώστε να
αποτραπεί η μετακύλιση από τους επιχειρηματίες όλου του βάρους της υποτίμησης
στους εργαζομένους, στους καταναλωτές. Ο κ. Παπαντωνίου ζήτησε από τους
κοινωνικούς εταίρους να επιδείξουν αυτοσυγκράτηση, δηλαδή να μην προσπαθήσουν
να αποκομίσουν οφέλη από την υποτίμηση, διότι εάν όλοι διεκδικήσουν και πάρουν
ό,τι έχασαν από την υποτίμηση και θα επιστρέψουμε στην παλαιά κατάσταση και
όλα τα οφέλη της υποτίμησης, όσον αφορά την ανταγωνιστικότητα, θα
εξαφανισθούν. Είναι προφανές όμως ότι οι εργαζόμενοι, που κατά πάσα πιθανότητα
θα αρκεσθούν στο 2,5% ως αυξήσεις για το 1998, δεν έχουν τη δύναμη να
μετακυλίσουν μεγαλύτερες αυξήσεις εξαιτίας της ανεργίας. Συνεπώς, ας
εξαντλήσει τις προσπάθειές του ο κ. Παπαντωνίου για να αποτρέψει τους
εργοδότες να μη μετακυλίσουν τα δικά τους υπερκέρδη!