Από θεατής, πρωταγωνιστής

Μια συγκλονιστική ιστορία με πρωταγωνιστή έναν 18χρονο μαθητή Λυκείου, τον
Γιάννη Κολοβή ήρθε στο φως της δημοσιότητας. Από τότε που ο Γιάννης θυμάται
τον εαυτό του έκανε υπομονή και προσπαθούσε να βρει κουράγιο να ξεχάσει τον
εφιάλτη που έκρυβε το μικρό διαμέρισμά της οικογένειας στου Ζωγράφου. Όλα αυτά
τα χρόνια είχε δει πολλές φορές την ίδια σκηνή. Τον «πατέρα-αφέντη» να
προσπαθεί να βιάσει τη μητέρα του χωρίς να νοιάζεται για τους αυτόπτες
μάρτυρες του έργου που δεν ήταν άλλοι από τον 18χρονο Γιάννη και τον 10χρόνο
αδελφό του Κώστα. Την περασμένη Πέμπτη δεν άντεξε. Το ποτήρι ξεχείλισε και ο
νεαρός ξέσπασε κτυπώντας με σφυρί τον πατέρα του, προσπαθώντας να τον
εμποδίσει να κακοποιήσει για μία ακόμη φορά την πολυαγαπημένη του μητέρα. Το
τραύμα στο κεφάλι του ήταν θανάσιμο. Και ο Γιάννης από χθες βρίσκεται στη
φυλακή κατηγορούμενος για ανθρωποκτονία από πρόθεση εις βάρος του πατέρα του.

Καλύτεροι μάρτυρες υπεράσπισής του οι συμμαθητές, οι καθηγητές και η μητέρα
του, που δεν τον άφησαν στιγμή μόνο του έξω από το ανακριτικό γραφείο.

«Δεν ήθελα να τον σκοτώσω», είπε με δάκρυα στα μάτια απολογούμενος και
ζήτησε μία τελευταία χάρη από τους δικαστές πριν πάει στη φυλακή. Να του
επιτρέψουν να παραβρεθεί στην κηδεία του πατέρα του για να του ζητήσει
συγγνώμη. Εκείνοι όμως, του το αρνήθηκαν.

ΜΕΣΑ σε λίγα λεπτά ο 18χρονος Γιάννης Κολοβής θρυμμάτισε το όνειρό του για μία
καλύτερη ζωή. Με τρόπο τραγικό έσπασε τα δεσμά της φυλακής τού σπιτιού του
σκοτώνοντας τον πατέρα του, Νίκο, ο οποίος με τον τρόπο που συμπεριφερόταν στη
μητέρα του την είχε υποχρεώσει να εκτίει καθημερινά τη δική της ποινή και ας
μην είχε ποτέ παραβεί τον ποινικό νόμο. Την ίδια ποινή ήταν αναγκασμένος να
εκτίει και ο Γιάννης και ο 10χρονος αδελφός του Κώστας. Από μικρό παιδί
θυμάται τον εαυτό του να έχει γίνει πολλές φορές αυτόπτης μάρτυρας σκληρών
σκηνών. Ο πατέρας του ­ σχεδόν καθημερινά ­ βίαζε και κακοποιούσε την
πολυαγαπημένη του μητέρα..

Η δική της υπομονή είχε όρια ελαστικά. Ποτέ δεν είχε διαμαρτυρηθεί κι ας
πονούσε, σωματικά και ψυχικά. Για την ίδια, αλλά και για τα παιδιά τους που
είχαν γίνει στο ίδιο έργο θεατές…

Ο ΔΥΣΚΟΛΟΤΕΡΟΣ ΡΟΛΟΣ

Την περασμένη Παρασκευή, όμως, ο Γιάννης έκανε μία δρασκελιά και βρέθηκε από
τη θέση του θεατή, στη θέση του πρωταγωνιστή μιας τραγωδίας. Ιστορία
συγκλονιστική από αυτές που σπάνια φθάνουν στον ναό της Θέμιδος. Ο Γιάννης
επιφύλαξε για τον εαυτό του και πάλι τον δυσκολότερο ρόλο. Αυτόν του δράστη,
που αφαίρεσε τη ζωή του πατέρα του κτυπώντας τον με ένα σφυρί στο κεφάλι.
Ήθελε, λέει, να σώσει τη μητέρα του, την οποία προσπαθούσε να βιάσει ο πατέρας
του. Ο εφιάλτης είχε ξαναζωντανέψει και ήρθε να ταράξει όχι τα όνειρά του,
αλλά τη ζωή του. Και τότε πήρε ένα σφυρί που βρήκε μπροστά του και άρχισε να
τον κτυπά, προσπαθώντας να απαλλαγεί από την εικόνα του «πατέρα-αφέντη», που
τον βασάνιζε.

Δεν ήθελε να τον σκοτώσει. Δεν το είχε προσχεδιάσει. Μόνος του όμως άνοιξε το
κελί της φυλακής. Εκεί που βρίσκεται από χθες το μεσημέρι, όταν η ανακρίτρια
του 19ου Τακτικού Τμήματος και ο αρμόδιος εισαγγελέας έκριναν προφυλακιστέο
τον Γιάννη για τη δολοφονία του πατέρα του. Η κατηγορία που τον βάρυνε ήταν η
σοβαρότερη που προβλέπεται και τιμωρείται από τον ποινικό κώδικα.
Ανθρωποκτονία από πρόθεση.

Ο ίδιος έμοιαζε να τα είχε χαμένα. Δεν είχε ακόμη καταφέρει να
συνειδητοποιήσει τις τραγικές αλλαγές που είχε φέρει στη ζωή του και στη ζωή
των δικών του ανθρώπων. Και όμως έπρεπε να αντιμετωπίσει τις συνέπειες της
εγκληματικής του πράξης.

ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΔΩΣΕΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Ισορροπίες λεπτές. Η ανακρίτρια με βάση το υλικό της δικογραφίας έπρεπε να
προσπαθήσει μέσα από την απολογία του νεαρού να σκιαγραφήσει το πορτρέτο του,
αλλά και να βαδίσει στα ίχνη του ταραγμένου οικογενειακού του βίου.

Ποτέ ο Γιάννης δεν είχε δώσει το παραμικρό δικαίωμα στη γειτονιά και στο
σχολικό περιβάλλον του να δουν μέσα από τη χαραμάδα τη ψυχής του όσα εκείνος
βίωνε κάθε μέρα όταν έκλεινε την πόρτα του σπιτιού του. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι
είχαν έναν καλό λόγο να πουν, όχι από υποχρέωση να υπερασπίσουν έναν νεαρό
δράστη, αλλά γιατί έτσι ένιωθαν. Συνοδοιπόροι στον δύσκολο δρόμο του.

Όσοι έτυχε να βρίσκονται χθες στα δικαστήρια της πρώην Σχολής Ευελπίδων είδαν
τους καθηγητές τού Γιάννη, αλλά και τους συμμαθητές του, οι οποίοι
προσπαθούσαν να του συμπαρασταθούν και να του δώσουν κουράγιο. Κάποιοι,
μάλιστα, από αυτούς θέλησαν να τον προστατέψουν από τον φωτογραφικό φακό και
τις τηλεοπτικές κάμερες. Είχαν τον φόβο πως κάποιοι στους οποίους η Πολιτεία
δεν ανέθεσε τον ρόλο του δικαστή θα βρεθούν να τον δικάσουν και ίσως να τον
καταδικάσουν πριν ακόμη φθάσει να καθίσει στο εδώλιο του κατηγορουμένου.

ΔΙΠΛΑ ΤΟΥ Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ

Δίπλα του και η μητέρα του, η οποία βιώνει το ίδιο δράμα από τη δική της θέση.
Έχει χάσει τον άνδρα της και βλέπει το παιδί της να παίρνει τον δρόμο προς τη
φυλακή. Το τραύμα από την επίθεση που εκείνη δέχθηκε από τον Γιάννη δεν είχε
ακόμη επουλωθεί. Το μαρτυρούσε ο επίδεσμος στο χέρι της.

Δεν τον άφησε για μία στιγμή από κοντά της. Ίσως να ένιωθε ενοχές και εκείνη
για όσα συνέβησαν και δεν είχε πια τη δύναμη να αλλάξει. Όση υπομονή κι αν
κάνει, όπως παλιά, τα δεδομένα δεν αλλάζουν.

Όταν ο Γιάννης πέρασε την πόρτα του ανακριτικού γραφείου δίπλα της βρέθηκαν οι
συμμαθητές του, αλλά και ο Λυκειάρχης κ. Θρασύβουλος Σκίπας, ο οποίος τον
χαρακτήρισε ως ένα «ευγενικό, σεμνό, υπάκουο και πρόθυμο παιδί». «Θα
φροντίσουμε εμείς ­ πρόσθεσε ­ να τελειώσει το σχολείο ο Γιάννης, που ήταν για
μας ο μαθητής του φτωχού διαμερίσματος».

Η μητέρα τού Γιάννη φεύγοντας από τα δικαστήρια είχε να επιτελέσει άλλο ένα
θλιβερό καθήκον, καθώς χθες το μεσημέρι ήταν η κηδεία του συζύγου της.

«ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟΥ ΖΗΤΗΣΩ ΣΥΓΓΝΩΜΗ»

«Θα ήθελα να παρευρεθώ στη κηδεία του πατέρα μου, γιατί τον αγαπούσα και θέλω
να του ζητήσω συγγνώμη». Ήταν οι τελευταίες κουβέντες του Γιάννη, που με
δάκρυα στα μάτια ζήτησε από τους δικαστές να του επιτρέψουν να είναι παρών
στην κηδεία του πατέρα του. Το αίτημά του, όμως, έπεσε στο κενό. Στο ίδιο κενό
που είχε πέσει λίγα εικοσιτετράωρα νωρίτερα το όνειρό του για μία καλύτερη ζωή.

ΜΕ συγκλονιστικό τρόπο ο 18χρονος Γιάννης περιγράφει λεπτό προς λεπτό όσα
συνέβησαν το βράδυ της περασμένης Πέμπτης στο μικρό διαμέρισμα της οδού 3ης
Ορεινής Ταξιαρχίας, στην περιοχή του Ζωγράφου. Την επόμενη μέρα ήρθε στο φως
της δημοσιότητας η συγκλονιστική ιστορία του Γιάννη και της οικογένειά τους.

«ΤΑ ΝΕΑ» δημοσιεύουν σήμερα ολόκληρη την απολογία του 18χρονου κατηγορουμένου,
ο οποίος βρίσκεται πια στη φυλακή, με την ελπίδα πως όταν φτάσει η ώρα της
κρίσης οι δικαστές θα καταλάβουν το δράμα του.

«Ήταν γύρω στις εννέα το βράδυ της περασμένης Πέμπτης όταν επέστρεψα στο σπίτι
μου. Μαζί με τον πατέρα μου, τη μητέρα μου και τον μικρό μου αδερφό καθίσαμε
στο υπνοδωμάτιο του σπιτιού για να παρακολουθήσουμε κάποιο τηλεοπτικό
πρόγραμμα. Οι γονείς μου ήταν ξαπλωμένοι στο κρεβάτι, ντυμένοι με τα ρούχα
τους. Μετά από 45 λεπτά ο πατέρας μου άρχισε να ενοχλεί με σεξουαλικές
διαθέσεις τη μητέρα μου. Εκείνη τον απώθησε και του ζήτησε να σταματήσει.
Αυτός άρχισε να την τσιμπάει στα πόδια με σκοπό να την πονέσει. Κάποια στιγμή
πήγα στην τουαλέτα, όπου άκουγα τη μητέρα μου να τσιρίζει και να κλαίει με
λυγμούς. Λίγο πριν ο πατέρας μου είχε προσπαθήσει να τη χτυπήσει. Η μητέρα μου
προσπάθησε να αποφύγει τη γροθιά και αυτή κατέληξε στο κεφάλι του αδελφού μου.

Όταν βγήκα από την τουαλέτα είδα τον πατέρα μου να έχει βγάλει το παντελόνι
του. Ήταν ξαπλωμένος πάνω της και της είχε κλείσει τη μύτη και το στόμα με το
χέρι του. Πίστεψα ότι ήθελε να την πνίξει. Φώναξα να σταματήσει, αλλά αυτός
δεν σταμάτησε. Και επειδή ήξερα ότι δεν είχα τη δύναμη να τον σταματήσω με τα
χέρια, γιατί ήταν πολύ πιο δυνατός από εμένα, θέλησα να βρω κάτι για να τον
κάνω να φοβηθεί.

Δεν βρήκα κάτι μέσα στο δωμάτιο και όπως ήμουν θολωμένος πήγα στην κουζίνα και
είδα το συρτάρι ανοικτό. Πάνω στη θολούρα μου πήρα ό,τι βρήκα μπροστά μου και
πήγα στο δωμάτιο. Ο πατέρας μου ήταν ακόμη πάνω στη μητέρα μου και την
έσφιγγε. Εγώ τού φώναξα: “πατέρα, άσε τη μητέρα”, αλλά εκείνος δεν άκουσε και
συνέχισε το έργο του. Προσπάθησα να τον τραβήξω, αλλά δεν σηκωνόταν. Με το
σφυρί που κρατούσα προσπάθησα να τον κτυπήσω στην πλάτη έτσι ώστε να πονέσει
και να αφήσει τη μάνα.

Τώρα πώς έγινε, κουνήθηκε το κεφάλι του, τί έγινε δεν ξέρω, ούτε πόσες φορές
τον κτύπησα θυμάμαι, ούτε πού τον κτύπησα. Δεν είχα σκοπό να τον σκοτώσω. Εγώ
το μόνο που ήθελα ήταν να τον τραβήξω από πάνω της. Έχω μετανιώσει για όλα.

Δεν κατάλαβα πως κτύπησα τη μάνα μου. Ας μου κοβόταν καλύτερα το χέρι, παρά
που κτύπησα τον πατέρα μου. Σήμερα (σ.σ. χθες) στις 14.30 γίνεται η κηδεία του
και θα ήθελα να παρευρεθώ, γιατί τον αγαπούσα και θέλω να του ζητήσω συγγνώμη».

Ήταν οι τελευταίες λέξεις. Ο επίλογος μιας απολογίας που έμοιαζε περισσότερο
με εξομολόγηση ψυχής. Όμως, η ιστορία του Γιάννη δεν έχει ακόμη τελειώσει.
Απομένουν πολλά κεφάλαια που πρέπει να γραφούν κατά τη διάρκεια της δύσκολης
πορείας του μέσα στη φυλακή.