«Θεωρούμαι απόφοιτη Λυκείου;»

Η ΜΟΥΣΙΚΟΣ, πτυχιούχος πιάνου και σήμερα τραπεζοϋπάλληλος, Κυριακίδη Αιμιλία
(Π. Φάληρο), μας γράφει:

«Εδώ και πολύ καιρό, σαν σπουδάστρια, από την εφηβική ηλικία μου, είχα μια
μεγάλη απορία και ένα πικρό παράπονο που έθιγε την αυτοεκτίμηση και την
περηφάνιά μου προσβάλλοντας την προσωπικότητά μου σχετικά με το γνωστικό
αντικείμενό μου. Είμαι μουσικός ­ πτυχιούχος πιάνου ­ πράγμα που συνεπάγεται
σπουδές που ξεπερνούν τη δεκαετία τουλάχιστον.

Ατέλειωτες ώρες μελέτης ψυχοσωματικής, εργασία εποχική και μισθοδοσία επιεικώς μέτρια.

Όσο κι αν οφείλω να είμαι σεμνή σε ό,τι αφορά την αυτοκριτική μου, πιστεύω πως
θα έπρεπε να υπάρχει ισοτιμία το λιγότερο παραδεκτό με τα ΤΕΙ. Κάποιος που
χειρίζεται μηχανήματα είναι περισσότερο μορφωμένος από έναν άλλο που ερμηνεύει
ένα κοντσέρτο; Ο σεβασμός είναι δεδομένος για όλα τα επαγγέλματα, όμως
δεδομένο είναι και το γεγονός ότι μια κομμώτρια, ένας απόφοιτος ΙΕΚ, έχουν
καταρτισθεί επαγγελματικά, έχουν επιμορφωθεί στον τομέα τους χωρίς να είναι
αποδέκτες παιδείας.

Ουδείς νέος που δεν ήταν τυχερός στις εισαγωγικές τριτοβάθμιες εξετάσεις,
αποφασίζει στα 18 του χρόνια να ξεκινήσει για 13-14 χρόνια σπουδές.

Αν το σκεπτικό είναι πως δεν γίνονται εισαγωγικές διαδικασίες στα ωδεία και
οποιοσδήποτε μπορεί ν’ αποφοιτήσει πληρώνοντας, είναι μεγάλο λάθος, δεδομένου
ότι ο καλλιτέχνης γεννιέται με την ψυχή του χαρισματική και δεν χρειάζεται να
μεταβληθεί σε «παπαγάλο» από την τεράστια ζήτηση.

Η τέχνη, στον τόπο που είναι αφετηρία πολιτισμού, θεωρείται κατώτερη από την επιστήμη;

Το υπουργείο Παιδείας και το ομότιτλο του Πολιτισμού δεν έχουν ισοτιμία μεταξύ τους;

Ως πότε θα θεωρούμαι άτομο με ειδικές μορφωτικές ανάγκες, με μεταδευτεροβάθμια
αδιαβάθμητη παροχή γνώσεων; Εδώ και μια τριετία δουλεύω σαν τραπεζοϋπάλληλος
εμπλουτίζοντας πάντοτε τις μουσικές γνώσεις μου. Φυσικά, σύμφωνα με τα
ισχύοντα αξιολογικά μέτρα θεωρούμαι απλά απόφοιτη λυκείου και στερούμαι
βασικού μορφωτικού επιδόματος που με επηρεάζει μισθολογικά και εξελίξιμα.
Ουσιαστικά, το κράτος μας χαρακτηρίζει σαν ανύπαρκτους ή μη αξιόλογους μορφωτικά.

Ίσως επειδή με τον όρο αυτό, δηλ. καλλιτέχνες, χαρακτηρίζονται και οι κυρίες
που ερμηνεύουν λαϊκά άσματα σε κατά τόπους χιλιόμετρα της Εθνικής οδού! Θα
παρακαλούσα, λοιπόν, αν κάποιος υπεύθυνος τμήματος υπουργείου ή οποιοσδήποτε
αρμόδιος παράγοντας διαβάσει τον πονεμένο ­ επιτρέψτε μου ­ γραπτό λόγο, να
καταδεχθεί να μου δώσει μια συγκεκριμένη εμπεριστατωμένη και τεκμηριωμένη
απάντηση, ώστε να μην πλανιέται η αφελής ερώτηση στο νου μου σε τι μειονεκτώ
απέναντι στους υπόλοιπους;».