Διατηρητέα χωρίς κίνητρα

Διατηρούν τα… διατηρητέα τους με το ζόρι πολλοί ιδιοκτήτες κτιρίων, τα
οποία το κράτος έκρινε ότι έπρεπε να προστατευθούν. Την ώρα που ο αριθμός των
διατηρητέων κτιρίων σε όλη την Ελλάδα έχει φτάσει τα 7.000 και ο υπουργός
ΠΕΧΩΔΕ Κώστας Λαλιώτης εξαγγέλλει την αναβάθμιση της περιοχής Ψυρή με την
προώθηση των διαδικασιών για να κηρυχθούν διατηρητέα 193 κτίρια, ιδιοκτήτες
που έχουν διατηρητέα σπίτια δηλώνουν μετανιωμένοι και απογοητευμένοι από την
έλλειψη κινήτρων από την πλευρά της πολιτείας.

Χωρίς κίνητρα. Η αρχιτέκτων κ. Ράνια Κωτούλα – Παπαδοπούλου είχε την «τρέλα» να ζητήσει από μόνη της να κηρυχθεί διατηρητέο το σπίτι της στο Πήλιο. Σήμερα δηλώνει ζημιωμένη οικονομικά για αυτή την επιλογή της

Η ΡΑΝΙΑ Κωτούλα – Παπαδοπούλου είναι αρχιτέκτων. Είχε την «τρέλα» να ζητήσει
να χαρακτηριστεί το σπίτι της, στις Πινακάτες του Πηλίου, διατηρητέο. Αυτά
στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Σήμερα παραδέχεται ότι αυτό δεν την ωφέλησε
καθόλου. «Φανταστείτε ότι δεν με ανάγκασε κανένας να ζητήσω κάτι τέτοιο. Έχω
βγει ζημιωμένη οικονομικά από αυτή την επιλογή μου. Και αυτό γιατί τα μέτρα
που έχει πάρει η πολιτεία και τα κίνητρα που δίνει είναι πολύ λίγα» λέει η ίδια.

Στην αρχή πίστευε ότι θα μπορούσε να πάρει ένα δάνειο που θα της επέτρεπε να
διατηρήσει το σπίτι της σε ένα αξιοπρεπές επίπεδο. Όμως, αντ’ αυτού, έλαβε
δάνειο δύο εκατομμυρίων, «ποσό που για ένα σπίτι που πρέπει να προστατευθεί
είναι ψίχουλα». Η κ. Κωτούλα – Παπαδοπούλου είχε την ελπίδα ότι τουλάχιστον ο
τόκος του δανείου θα ήταν χαμηλός, όμως την περίοδο που το πήρε (στις αρχές
της δεκαετίας του ’80) «ήταν 11%».

Και όχι μόνο αυτό. Νόμιζε ότι η πολιτεία θα είχε προνοήσει να δώσει στους
ιδιοκτήτες διατηρητέων κτιρίων κάποιες επιχορηγήσεις. Και όμως, αντ’ αυτού,
εισέπραξε «την αδιαφορία των δημόσιων υπηρεσιών που μεσολαβούν στις
διαδικασίες για τις σχετικές εγκρίσεις και στην ουσία αποπροσανατολίζουν και
φανατίζουν αρνητικά όσους έχουν αναλάβει το φορτίο αυτό στις πλάτες τους.
Περίμενα ένα ποσό ως δωρεά και ως αντάλλαγμα δεν θα είχα αντίρρηση να μου
κάνουν αυτοψίες σε τακτά χρονικά διαστήματα» λέει.

Περίμενε, ακόμη, ότι το κράτος θα της έδινε, τουλάχιστον, ορισμένα κίνητρα σε
ό,τι αφορά τις μεταβιβάσεις, όμως «κάτι τέτοιο δεν έγινε ποτέ». Και θεωρούσε
δεδομένο, τέλος, ότι θα έχει τη δυνατότητα να μεταφέρει τον συντελεστή δόμησης
με όρους δίκαιους, κάτι «που τότε δεν έκανα, γιατί έτσι μετατρέπονταν τα 180
τετραγωνικά μέτρα σε εννέα».

Η κ. Κωτούλα – Παπαδοπούλου έκανε την «τρέλα» της για συναισθηματικούς λόγους,
όπως λέει η ίδια. Όμως αυτό είχε άμεσο αντίκτυπο στην… τσέπη της. Σε αρκετές
περιπτώσεις όπου η πρωτοβουλία για να κηρυχθεί διατηρητέο ένα κτίριο δεν
ανήκει στον ιδιοκτήτη το οικονομικό πρόβλημα είναι ακόμη μεγαλύτερο, αφού ­
όπως λένε οι ιδιοκτήτες ­ κίνητρα ουσιαστικά δεν υπάρχουν. «Η πολιτεία δεν
αξιολογεί το πολιτιστικό και κοινωνικό όφελος που θα είχε από τα κίνητρα που
θα έδινε για την προστασία των παραδοσιακών κτιρίων και δείχνει ενδιαφέρον
μόνο για το εισπρακτικό μέρος» τονίζει η κ. Κωτούλα – Παπαδοπούλου.

Σήμερα στην Αθήνα βρίσκονται πέντε από τα 7.000 διατηρητέα κτίρια. Το
πρόγραμμα του ΥΠΕΧΩΔΕ, που άρχισε την περίοδο 1985 – 1988, βρίσκεται σε
εξέλιξη. Όπως λέει η τμηματάρχης του υπουργείου Φούλη Κοσμόγλου, τα κτίρια
κηρύσσονται διατηρητέα για να προστατευθεί η πολιτιστική κληρονομιά. «Κακώς τα
διατηρητέα θεωρούνται κατάρα για τους ιδιοκτήτες τους» τονίζει η κ. Κοσμόγλου
και συνεχίζει: «Η μεταφορά του συντελεστή δόμησης, που σύντομα θα
θεσμοθετηθεί, η χαμηλότοκη δανειοδότηση, οι ελαφρύνσεις κατά τη μεταβίβαση
στην Εφορία, η χρηματοδότηση, στην περίπτωση της επαγγελματικής στέγης, του
δανείου από την τράπεζα και άλλα προνόμια υπάρχουν για να κάνουν πιο ελκυστικό
τον χαρακτηρισμό ενός κτιρίου σε διατηρητέο».