Το άλογο και οι κορυδαλλοί

Ο ΤΙΤΛΟΣ «Γενικά Επιτελεία της Αριστεράς» υποσχόταν πολλά πράγματα: μια
συνέλευση αντιπροσώπων όλων εκείνων των τομέων της κοινωνίας που ενδιαφέρονται
για την ανανέωση, για τη μεταρρύθμιση των πεπαλαιωμένων θεσμών, για ένα
πρόγραμμα ικανό να απαντήσει στα προβλήματα του μέλλοντος.

Πρωταγωνιστές αυτού του συνεδρίου ­ και όχι προσκεκλημένοι ­ θα μπορούσαν να
είναι δάσκαλοι, φοιτητές, άνεργοι, εργαζόμενοι, στελέχη της Τοπικής
Αυτοδιοίκησης, επιχειρηματίες, αγρότες, καθηγητές, τεχνίτες. Οι ηγέτες της
Αριστεράς θα μπορούσαν να ακούσουν τα επιχειρήματά τους και να καταγράψουν τις
ανάγκες και τις ελπίδες τους.

Ο τίτλος του συνεδρίου παρέπεμπε όμως και στη «Συνέλευση των Τάξεων» και κατά
συνέπεια υποσχόταν να οδηγήσει στην ανάδυση μιας νέας ηγετικής τάξης, όπως
είχε γίνει στη Γαλλία του 1789, μιας τάξης που να υπηρετεί το γενικό συμφέρον
πάνω και πέρα από συντεχνίες και αδελφότητες που έχουν λεηλατήσει τους κοινούς
πόρους και εξακολουθούν να εκδηλώνουν τις ακόρεστες ορέξεις τους.

ΑΔΕΞΙΟ ΠΑΝΤΡΕΜΑ

Όμως δεν έγινε έτσι. Ένα κόμμα, το PDS, αποφάσισε να ενταχθεί στο στρατόπεδο
του μεταρρυθμιστικού σοσιαλισμού και να αλλάξει για δεύτερη φορά μέσα σε εννιά
χρόνια όνομα και σύμβολο, καλώντας ως μάρτυρες στην εξέλιξη αυτή τους
επιγόνους του παλιού Σοσιαλιστικού κόμματος και άλλα λαϊκά και καθολικά
κινήματα.

Ορισμένοι από αυτούς, οι καλύτεροι, είχαν ήδη αποφασίσει να ενωθούν με το
κόμμα. Άλλοι το έκαναν τώρα, αυτές τις τρεις μέρες στη Φλωρεντία. Έγινε εκεί
ένα αδέξιο πάντρεμα ανάμεσα σ’ ένα άλογο και μερικούς κορυδαλλούς, με μαδημένα
φτερά όμως και αδύναμη φωνή.

Προσωπικά πιστεύω ότι αν το PDS χρειαζόταν αυτή τη δεύτερη διακοσμητική
επιχείρηση, θα έπρεπε να την πραγματοποιήσει μόνο του. Σε κάθε περίπτωση, οι
Δημοκράτες της Αριστεράς θα πρέπει να συγκαλέσουν τώρα την πραγματική
Συνέλευση των Τάξεων, μια συνέλευση που να εκπροσωπεί τη χώρα και όχι μόνο τη
δική τους εσωτερική δομή. Όσο πιο γρήγορα το πράξουν, τόσο το καλύτερο. Κι αν
το πράξουν σωστά, θα γίνουν εκείνοι ο κορυδαλλός που τραγουδά το χάραμα
αφυπνίζοντας συνειδήσεις και ταλέντα.

Ο Εουτζένιο Σκάλφαρι είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας, πρώην διευθυντής της
εφημερίδας «Ρεπούμπλικα».