Η μοναξιά των αστεριών

ΤΟ ΛΕΝΕ συχνά οι προπονητές στους παίκτες:
«Οικογένεια είναι για σας η ομάδα και σπίτι σας το γήπεδο. Αν θέλετε να
παίξετε μπάλα δεν πρέπει να σκέφτεστε τίποτε άλλο».

Και φαίνεται ότι πολλά από τα αστέρια του ελληνικού ποδοσφαίρου έχουν
ενστερνισθεί αυτή τη φιλοσοφία. Όπως για παράδειγμα ο Στράτος Αποστολάκης που
διαβεβαιώνει ότι οικογένεια και μεγάλη καριέρα δεν μπορούν να παντρευτούν.

Άλλοι εργένηδες ποδοσφαιριστές δεν είναι και τόσο σίγουροι γι’ αυτό, αλλά στην
πράξη ακολουθούν το παράδειγμά του Στράτου. Και κάποιοι άλλοι είναι μόνοι
τους, θέλουν δεν θέλουν, καθώς έρχονται από πολύ μακριά σε μια ξένη χώρα ­
πολλοί από αυτούς μάλιστα με διαφορετικό χρώμα δέρματος.

Η «ΟΜΑΔΑ» μίλησε με τέσσερις χαρακτηριστικούς εργένηδες του ελληνικού
ποδοσφαίρου, τον Στράτο Αποστολάκη, τον Πίτερ Οφορίκουε, τον Τριαντάφυλλο
Μαχαιρίδη και τον Νίκο Μιχόπουλο. Κι αν κρίνουμε από τα άμεσα σχέδια για το
μέλλον που κάνει ο πιο φανατικός εργένης από αυτούς, ο Αποστολάκης, μάλλον
πρέπει να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι με την μπάλα έχουν απλώς μια…
προγαμιαία σχέση.

Ο Νίκος Μιχόπουλος στο σαλόνι του σπιτιού του

Ο ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑΣ του ΠΑΟΚ Νίκος Μιχόπουλος στα 27
του χρόνια σήμερα δεν έχει βρει ακόμη μόνιμο σύντροφο. Όπως άλλωστε από τα 18
του που ζούσε και έπαιζε στη Λάρισα, αλλά συγχρόνως σπούδαζε στη Γυμναστική
Ακαδημία της Αθήνας. Και αν από τα πρώτα χρόνια της επαγγελματικής του ζωής
περνούσε δύσκολα χωρίς τη συντροφιά ενός δικού του ανθρώπου, στη Θεσσαλονίκη ­
όπως λέει ο ίδιος ­ η μοναξιά είναι πιο γλυκιά, γιατί αυτή η πόλη προσφέρεται
για φιλικές παρέες, βόλτες, διασκέδαση, καλό φαγητό.

Ο Νίκος Μιχόπουλος δεν κάνει και πολλά πράγματα στην κουζίνα του. Έναν καφέ
μόνο και την ώρα του φαγητού βρίσκεται πάντα εκτός οικίας, έχοντας κάνει
πολλούς φίλους στην πρωτεύουσα του Βορρά.

Δεν μπορεί να πει με σιγουριά αν η εργένικη ζωή βοηθάει ή όχι έναν
ποδοσφαιριστή. «Βλέπετε, δεν έχω παντρευτεί για να ξέρω», λέει με χαμόγελο ο
Νίκος Μιχόπουλος.

Αυτό που ξέρει καλά, όμως, είναι ότι μένει σε μια πόλη που θεωρείται ο
Παράδεισος των εργένηδων.

«Από μικρός παίζω τον ρόλο του εργένη», τονίζει στην «ΟΜΑΔΑ» ο διεθνής
γκολκίπερ. «Συνάντησα δυσκολίες στην αρχή, αλλά τώρα συνήθισα. Για μένα ήταν
δύσκολα τα πράγματα την τετραετία 1988-92, όταν ήμουν εργένης σε δύο
διαφορετικές πόλεις.

Τις μισές μέρες της εβδομάδας έμενα στην Αθήνα, όπου είχα υποχρεώσεις στη
Γυμναστική Ακαδημία και τις υπόλοιπες στη Λάρισα, όπου είχα τις επαγγελματικές
μου υποχρεώσεις. Είναι αλήθεια ότι στη Θεσσαλονίκη τα πράγματα είναι πιο
εύκολα για μένα, κι ας απέχει η πατρίδα μου η Καρδίτσα περισσότερα χιλιόμετρα
από ό,τι από τη Λάρισα».

Τώρα τον ξέρουν όλοι στον Πειραιά και τον χαιρετούν με το μικρό του όνομα

Ο ΠΙΤΕΡ Οφορίκουε είναι ούτως ή άλλως πολύ νέος για
να έχει οικογένεια. Ήλθε από πολύ μακριά στη χώρα μας, στα δεκαπέντε του
χρόνια, και θα ήταν πολύ δύσκολο γι’ αυτόν να αντιμετωπίσει τη μοναξιά της
ξενιτιάς αν, στην ίδια ομάδα αλλά και στην ίδια πολυκατοικία που έμενε στην
Καλαμάτα, δεν βρισκόταν ένας συμπατριώτης του από την Γκάνα, ο Άφο Ντούντου.

Το κεφάλαιο, όμως, Καλαμάτα έκλεισε για τον μικρό Πίτερ και το νέο που άνοιξε,
στον Ολυμπιακό, ήταν στην αρχή πολύ σκληρό. Ο Οφορίκουε όχι μόνο ήταν μόνος
του, αλλά και αντιμετώπισε στην αρχή τον ρατσισμό κάποιων στον Πειραιά, που
ακόμα δεν τον είχαν γνωρίσει και τον απέρριπταν. Το μαύρο παιδί δεν έβρισκε
ταξιτζή προκειμένου να τον πάρει, ούτε εστιατόριο να του προσφέρει φαγητό! Η
διοίκηση της ΠΑΕ «Ολυμπιακός» ανέθεσε τότε στον επιμελητή του ποδοσφαιρικού
τμήματος Κούλη Δουρέκα να κρατήσει συντροφιά στον νεαρό άσο και να τον
συνοδεύει όπου πήγαινε εκτός γηπέδου. Αυτή η βοήθεια δεν χρειάστηκε για πολύ,
καθώς μόλις ο Οφορίκουε έγινε γνωστός στον Πειραιά, το κλίμα αντιστράφηκε
θεαματικά. Πολλοί ταξιτζήδες δεν του παίρνουν χρήματα για να τον πάνε στον
προορισμό του, οι εστιάτορες θεωρούν… τιμή τους να μπει στο μαγαζί τους και
οι γείτονες είναι πολύ φιλικοί με τον μικρό, ο οποίος εξακολουθεί να
χρειάζεται τον Κούλη Δουρέκα για έναν απλούστατο λόγο: επειδή δεν ξέρει να
οδηγεί και δεν επιτρέπεται να βγάλει δίπλωμα οδήγησης πριν συμπληρώσει τα 18
του χρόνια. Και ο Πίτερ κλείνει τα 18 του χρόνια τον επόμενο μήνα.

Εκτός από τη… λευκή σκιά του, ο κινηματογράφος και η μουσική κρατούν
συντροφιά στον νεαρό από την Γκάνα. Η αγαπημένη του μουσική είναι η ρέγγε και
τ’ αφρικάνικα, ενώ αν και εργένης αφιερώνει πολλές ώρες για το σπίτι του και
οι έξοδοι είναι σπάνιες.

Ο ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΣ Μαχαιρίδης έχει ζήσει εργένης σε δύο πόλεις. Για πρώτη
φορά στην Ξάνθη, όταν μεταγράφηκε από τη Δόξα, και τα τελευταία χρόνια στην
Αθήνα μετά την ένταξη του στην ΑΕΚ.

Προτιμάει την ζωή του εργένη στην επαρχία. Και έχει τους λόγους του: «Στην
επαρχία με την έξοδό σου από το σπίτι βρίσκεις στη πρώτη γωνία γνωστούς και
φίλους.

Εδώ στο Πολύδροσο που μένω μόνο φίλους δεν μπορώ να συναντήσω. Για ένα εργένη
η ζωή στην επαρχία είναι πιο ωραία. Έζησα αυτή την εμπειρία στη Ξάνθη. Στην
πρωτεύουσα τα πράγματα είναι δύσκολα για μας τους εργένηδες».

Ο Τριαντάφυλλος Μαχαιρίδης, όταν το πρόγραμμα της ΑΕΚ δεν έχει πρωινή
προπόνηση, ξυπνάει μετά τις 10 και το πρωινό του είναι ένας καφές:

«Έχω συνηθίσει να μην έχω μεγάλες απαιτήσεις». Το μεσημεριανό γεύμα πάντα σε
εστιατόριο, ενώ το βράδυ συνήθως μένει σπίτι.

«Όταν δεν έχεις πολλούς φίλους, το σπίτι είναι το καταφύγιό σου» υποστηρίζει ο
Τριαντάφυλλος Μαχαιρίδης.

Ο μέσος της ΑΕΚ αρνήθηκε να γίνει φωτογράφιση στο σπίτι του: «Σας είπα είμαι
ένας εργένης χωρίς μεγάλες απαιτήσεις. Το σπίτι μου, λοιπόν, δεν προσφέρεται
για φωτογράφιση…».

Ο Στράτος Αποστολάκης στην κουζίνα του σπιτιού του. Όλα καινούργια. Περιμένουν ένα γυναικείο χέρι για να λειτουργήσουν.

Ο ΣΤΡΑΤΟΣ Αποστολάκης, φανατικός εργένης επί
δεκατρία ολόκληρα χρόνια, δηλαδή σε όλο το διάστημα από την ημέρα που ήλθε από
το Αγρίνιο στην Αθήνα για να παίξει πρώτα στον Ολυμπιακό και μετά στον
Παναθηναϊκό, τώρα που το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας πλησιάζει, έχει
πάρει την απόφαση να περάσει στην απέναντι όχθη, στο κλαμπ των παντρεμένων.

Ο Στράτος είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα εργένη εκ πεποιθήσεως. «Δεν έτυχε»
να ζει μόνος του, αλλά πιστεύει ότι για έναν ποδοσφαιριστή που θέλει να κάνει
μεγάλη καριέρα οι θυσίες για την οικογένεια και τα παιδιά είναι σοβαρός
αντιπερισπασμός, γι’ αυτό τώρα που η ένδοξη καριέρα του βρίσκεται στη δύση
της, ανατέλλει για τον Αποστολάκη η ιδέα του γάμου.

Ο διεθνής ποδοσφαιριστής έχει ήδη επιλέξει τη σύντροφό του και δεν είναι πια
μόνος του όπως παλαιότρα, που δεν ένιωθε την έλλειψη ενός ανθρώπου δίπλα του
παρά μονάχα σε στιγμές δύσκολες, όπως αυτές ενός σοβαρού τραυματισμού. Ο ίδιος
έφτιαχνε το πρωινό του ­ όχι σπουδαία πράγματα ­ ένα πρόχειρο γεύμα, έτρωγε
πολλές φορές εκτός σπιτιού και του κρατούσε συντροφιά ο κινηματογράφος και
κάποια καλά έργα στην τηλεόραση. «Ο εργένης έχει μάθει να μην έχει απαιτήσεις»
τονίζει ο Στράτος Αποστολάκης. «Ξέρει να προσαρμόζεται σε όλες τις
καταστάσεις. Έτσι κι εγώ άμαθα να μην είμαι απαιτητικός».

Τι συμβουλεύει τους νέους συναδέλφους του; «Αφοσίωση στην μπάλα και αφού μπουν
τα θεμέλια μίας καλής καριέρας θα έλθει η ώρα της οικογένειας».