«Τι γύρευες εσύ, ένας Υδραίος στη Λάρισα»

«ΓΕΙΑ ΧΑΡΑ. Πώς πάει;».

«Μια χαρά. Τους την πήραμε εύκολα την νομαρχιακή ­ εξήντα, τριάντα και οκτώ
άσχετοι. Εσύ;».

«Εγώ… τους πήρα το σκαλπ ­ τους ξύρισα, έξι στους έξι».

Η ιδεολογική συνδιάσκεψη του ΠΑΣΟΚ πρόκειται να αρχίσει από στιγμή σε στιγμή.
Στο καφενείο και τους διαδρόμους υπάρχει το αδιαχώρητο ­ και μια ελάχιστα
προσεκτική ματιά αποκαλύπτει αμέσως τις «φυλές», που στη συνέχεια διανέμονται
στην αίθουσα: Υπάρχει η εσωκομματική αντιπολίτευση ­ ξεχωρίζει πιο εύκολα από
όλους. Τα στελέχη της κάθονται ως επί το πλείστον σε αμιγείς συντροφιές,
μιλούν μεταξύ τους και παρακολουθούν με άγρυπνο μάτι «την κίνηση».

Υπάρχουν οι «εκσυγχρονιστές» του κόμματος ­ κυκλοφορούν με την στάση τού
«νικητή» των εσωκομματικών εκλογών ­ που θεωρούν ότι μια τέτοια συνδιάσκεψη
γίνεται μονάχα για να γίνει.

Υπάρχουν, όμως, και οι άλλοι «εκσυγχρονιστές» ­ αυτοί που λένε σε όλους τους
τόνους, όπου βρεθούν κι όπου σταθούν, πως αλλιώς την είχαν φανταστεί την
συνδιάσκεψη, αυτοί ήθελαν μια ανοικτή συζήτηση για την Κεντροαριστερά, όπου θα
καλούνταν να μιλήσουν νέα πρόσωπα, όχι τα ίδια και τα ίδια στελέχη.

Τέλος, υπάρχουν και οι ελάχιστοι «ξένοι» ­ ορισμένοι καθηγητές που δείχνουν
σαν… ψάρια έξω από το νερό, κάποιοι αναρωτιούνται «τι γύρευες εσύ, ένας
Υδραίος στη Λάρισα», περιέργως, όμως, ακούνε τα κομματικά στελέχη που
διαδέχονται το ένα το άλλο στο βήμα με μεγάλη προσοχή, κάποιοι κρατούν ακόμη
και σημειώσεις!

Στις πρώτες θέσεις κάθεται και η Μαρία Δαμανάκη, η οποία δέχεται με άνεση το ­
μάλλον μέτριο σε ένταση ­ χειροκρότημα των στελεχών του ΠΑΣΟΚ. Μακριά της, στα
βάθη της αίθουσας, μέλη του ΠΑΣΟΚ από την επαρχία αναρωτιούνται αν «πρέπει» να
μιλήσουν ­ και, αργότερα, αποσύρονται ένας ένας από τον κατάλογο των ομιλητών.
Μολονότι ­ με την εξαίρεση της ομιλίας του Πρωθυπουργού ­ στο μεγαλύτερο μέρος
της ημέρας η αίθουσα ήταν άδεια τουλάχιστον κατά τα δύο τρίτα, οι ομιλητές δεν
έκρυψαν στις δημόσιες τοποθετήσεις τους τον προβληματισμό τους για το μέλλον
της Αριστεράς. Η λέξη-κλειδί ασφαλώς υπήρξε η «παγκοσμιοποίηση», που
«πιάστηκε» από όλες τις δυνατές οπτικές, ενώ και το κλίμα… αυτοκριτικής ήταν
έντονο. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Άκης Τσοχατζόπουλος μίλησε για «σταδιακή
αποξένωση του σοσιαλιστικού κινήματος από την κοινωνία» ­ και προκάλεσε
αίσθηση στους πάλαι ποτέ εσωκομματικούς αντιπάλους του όταν υποστήριξε ότι «η
παραδοσιακή Αριστερά – Κέντρο – Δεξιά νομίζω ότι έχει ανατραπεί». Αντιστοίχως,
η Βάσω Παπανδρέου είπε πως «στη διάρκεια της δεκαετίας του ’80 δεν είχαμε
ξεκάθαρη στρατηγική για το ρόλο του κράτους στην οικονομία».

Ωστόσο, ο πολιτικός λόγος που ακούστηκε χθες είχε όλες τις… ποικιλίες. Από
τον καθηγητή Νικηφόρο Διαμαντούρο, που μίλησε για τη σχέση ελευθερίας και
ισότητας, τον συνάδελφό του Δημήτρη Τσάτσο, που επέμεινε στην «ιστορικά
ανυπέρβλητη αντίθεση αριστερού και συντηρητικού πολιτικού λόγου, μέχρι τον
δημοσιογράφο Πέτρο Ευθυμίου που αποκάλεσε «άλλοθι του Κινήματος» τα περί
διαπλεκομένων. Και από τον Γιώργο Πασχαλίδη, που κατάφερε να προσελκύσει την
προσοχή όλων ­ ανεξαρτήτως τάσης ­ μιλώντας για τον Τόφλερ, που «θεωρεί
επαναστατική αναγκαιότητα μια πλανητική συνειδητότητα», μέχρι τον Χρήστο
Πρωτόπαπα, ο οποίος εντόπισε την Σκύλλα και την Χάρυβδη ­ από τη μια μεριά οι
πολιτικοί μονόδρομοι συντηρητικών επιλογών και από την άλλη η αδράνεια. Και
από τον Απόστολο Κακλαμάνη, που επεσήμανε ότι «κακώς» η συνδιάσκεψη δεν
διαθέτει κουδούνι όπως η Βουλή, μέχρι τον Γιάννο Παπαντωνίου που δέχθηκε τα
έμμεσα πυρά ορισμένων και τον καθηγητή Τάσο Γιαννίτση, ο οποίος αναφέρθηκε στο
κόστος που έχει «το πάγωμα της ιστορίας».