ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Διαγραφές εν αμηχανία

Περίεργη που είναι η ιστορία. Όταν, πριν από μία δεκαετία, η πτώση του
υπαρκτού σοσιαλισμού επισφράγιζε και τυπικά το τέλος μιας εποχής, την πτώση
της σοσιαλιστικής επαγγελίας, και βύθιζε έτσι την Ευρωπαϊκή Αριστερά, όλων των
αποχρώσεων, σε υπαρξιακή κρίση, όλοι προεξοφλούσαν το τέλος της Αριστεράς.

ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ μπορούσαν να προβλέψουν ότι, κατά κάποιον τρόπο, η Αριστερά θα ήταν
η ωφελημένη της κρίσης αυτής και η Δεξιά θα οδηγείτο σύντομα σε αδιέξοδο και
θα καταδικαζόταν σε μια μακρά θητεία στην αντιπολίτευση.

Κι όμως. Ενώ οι ήχοι του ρέκβιεμ για τη σοσιαλιστική ουτοπία και τα πολιτικά
της τέκνα ηχούν ακόμη στ’ αυτιά μας, σε ολόκληρη την Ευρώπη (οσονούπω και στη
Γερμανία, κατά πως φαίνεται) κυβερνούν οι Αριστεροί. Και οι Δεξιοί αγωνιούν
και αναζητούν τρόπους να απαντήσουν σ’ αυτήν την πρωτόγνωρη για τα ευρωπαϊκά
συντηρητικά κόμματα κατάσταση: Να αναθέτουν οι ψηφοφόροι την εφαρμογή των
δικών τους ιδεών και προγραμμάτων στους αντιπάλους τους. Να γίνονται τα
κόμματα της Αριστεράς, ελαφρωμένα από το ιδεολογικό και τελολογικό φορτίο
τους, εξόχως ρεαλιστικά και ούτε γι’ αστείο πλέον σοσιαλιστικά, πιο αξιόπιστοι
διαχειριστές του οικονομικού προγράμματος, του οποίου την πνευματική πατρότητα
δικαίως διεκδικούν οι συντηρητικοί.

Σε μια εποχή που το πολιτικό πρόγραμμα, η πολιτική βούληση, το πολιτικό σχέδιο
ηχούν ως παλιομοδίτικοι αναχρονισμοί, σε μια εποχή που το πολιτικό πρόγραμμα
μοιάζει απολύτως υποταγμένο στην οικονομική διαχείριση, δύο συνέπειες αυτής
της κατάστασης σημαδεύουν την ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή. Η πρώτη είναι ότι οι
διαφορές και τα σύνορα ανάμεσα στα κόμματα εξουσίας σβήνουν, θαμπώνουν. Και η
δεύτερη είναι ότι τα κόμματα που κατ’ εξοχήν υπήρξαν οι σημαιοφόροι της
πολιτικής βουλησιαρχίας, τα κόμματα της πάσης φύσεως και αποχρώσεως Αριστεράς,
είναι που επωφελούνται εκλογικά από την ήττα της.

Χάνουν, ίσως, την ψυχή τους, αλλά κερδίζουν τις ψήφους εκείνων που, μάλλον,
ελπίζουν ότι οι πάλαι ποτέ σοσιαλιστές θα διαχειριστούν επιεικέστερα και
μετριοπαθέστερα τον μονόδρομο των σιδερένιων νόμων της αγοράς. Και
καταδικάζουν τα συντηρητικά κόμματα σε προγραμματική αμηχανία. Πώς να
αντιπολιτευθείς εκείνον που εφαρμόζει την πολιτική σου; Αλλάζοντας πολιτική,
προσχωρώντας σε μια δημαγωγική, εθνικιστική, κοινωνική και ξενόφοβη «λαϊκή
δεξιά», λίγο – πολύ Λεπενικών αποχρώσεων; Ή περιορίζοντας τα όρια της
αντιπολίτευσης σε τεχνικές ενστάσεις και δευτερεύουσες αντιρρήσεις διαδικασίας;

Το δεινό αυτό δίλημμα αντιμετωπίζει σταθερά από το 1993, και πολύ περισσότερο
από τότε που ο Κ. Σημίτης κληρονόμησε το ΠΑΣΟΚ, η ημετέρα Νέα Δημοκρατία. Αυτή
είναι και η αιτία της παρατεταμένης κρίσης που την μαστίζει ­ αυτή και όχι,
βέβαια, οι προσωπικές φιλοδοξίες ή οι κακές συνήθειες των βαρόνων της.
Αντιμετωπίζει, άραγε, την αιτία αυτή η μάχαιρα των πειθαρχικών ιεροεξεταστών;

Αν η διαγραφή των πιο αξιόλογων και προβεβλημένων αντιπάλων της «Λεπενικής»
τάσης της Ν.Δ. ήταν ένα βήμα για πολιτική αλλαγή, για την προσχώρηση στην
λογική των «αντισημιτικών μετώπων» και της «λαϊκής», «κοινωνικής»,
«πατριωτικής» Δεξιάς, λογική με την οποία είχε φλερτάρει και ο ατυχής κ.
Έβερτ, τότε το διάβημα του Καραμανλή του νεωτέρου θα ήταν μεν λάθος κίνηση,
αλλά κίνηση πολιτικά σημαντική. Τίποτε δεν δείχνει, όμως, ότι προς τα εκεί θα
πάνε τα πράγματα.

Αντιθέτως, οι οικείοι του προέδρου λένε ότι ο λόγος του κόμματος θα υιοθετήσει
εναργέστερα τον λόγο των διαγραφέντων. Προς τι οι διαγραφές, λοιπόν; Τι νόημα
και τι αξία έχει αυτή η απόπειρα αποκατάστασης του Βοναπαρτισμού στην διοίκηση
του κόμματος, όταν ίδιος ο λόγος ύπαρξης του κόμματος αυτού (όπως και όλων των
μεγάλων, λαϊκών, κυβερνητικών κομμάτων του παρελθόντος) έχει τεθεί εν αμφιβόλω;

Η μοιραία αμηχανία του Αρχηγού είναι ­ φοβάμαι ­ η μόνη απάντηση…