ΑΥΤΟΙ

… σημειώνονται στην πολιτική σκηνή της Ιταλίας. Ρήγμα έχει σημειωθεί στον
κομμουνιστικό χώρο, όπου φαίνεται να τελειώνει το love story που ένωνε το
«ωραιότερο ζευγάρι του κόσμου»: τους ηγέτες της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης. Ο
γραμματέας του κόμματος Φάουστο Μπερτινόττι και ο πρόεδρός του Αρμάντο
Κοσσούττα είναι στα μαχαίρια. Το πράγμα είναι σοβαρό αφού οι κομμουνιστές
στηρίζουν την κυβέρνηση χωρίς όμως και να μετέχουν. Εδώ βρίσκεται και η
διαφορά. Ο γέρο Κοσσούττα, παλιός σταλινικός, σύμβολο άλλοτε της πιο ξύλινης
γραμμής, τάχθηκε ξαφνικά υπέρ της σύγκλισης με την κυβέρνηση Πρόντι, με
απώτερο σκοπό τη συμμετοχή ­ και τυπικά ­ της Επανίδρυσης στην εξουσία.

… εξέπληξε πολλούς αφού, υποτίθεται, ήταν ο πιο αδιάλλακτος στο ντουέτο. Μια
εξήγηση, ελέχθη, είναι ότι ο Κοσσούτα ­ που υπήρξε και ο ιδρυτής της
Επανίδρυσης ­ θέλει να αποτινάξει την εικόνα του δογματικού, του καθηλωμένου,
και να κάνει επιτέλους «ρεαλπολιτίκ». Ο Μπερτινόττι (φωτ.) όμως θεωρεί πιο
«πολιτικό» (και βολικό) να παραμένουν οι κομμουνιστές στο κατώφλι της εξουσίας
και να στηλιτεύουν κάθε τόσο με άνεση την κεντροαριστερά ανάλογα με τις
περιστάσεις. Αλλά η ρωγμή στο ζεύγος έχει προκαλέσει σύγχυση. Στη Γερουσία
υπερτερούν οι υποστηρικτές του προέδρου, στη Βουλή οι προσκείμενοι στον
γραμματέα. Στην κομματική εφημερίδα «Λιμπερατσιόνε», με τον γραμματέα
συντάσσεται ο διευθυντής, με τον πρόεδρο ο αρχισυντάκτης (που έχει παντρευτεί
την κόρη του Χρουστσώφ). Στα κεντρικά και τα τοπικά όργανα, πάντως, υπερισχύει
η γραμμή του Μπερτινόττι. Ο οποίος, έτσι, πλεονεκτεί σ’ αυτή τη μονομαχία γιγάντων.

… το «Σπήκερς Κόρνερ» υπήρξε πάντοτε ένα ιδιότυπο σύμβολο της αγγλικής
δημοκρατίας, με τους αυτοσχέδιους ομιλητές και με τις ζωηρές συζητήσεις που
κάθε τόσο ξεσπούσαν. Γωνιά φιλόξενη για γραφικούς, για Δον Κιχώτες και για
ιδεολόγους, η άκρη αυτή του λονδρέζικου πάρκου μαγνήτιζε και τον Καρλ Μαρξ,
που έγραφε το 1855 ότι από εκεί, από το Σπήκερς Κόρνερ, ξεκινούσε ήδη η λαϊκή
επανάσταση που θα φούντωνε σ’ όλη την Αγγλία. Φυσικά διαψεύσθηκε (έχοντας
θεωρήσει αίτημα κάτι που ήταν κατάκτηση), αλλά ο θαυμασμός του ήταν
δικαιολογημένος. Αργότερα, ο Λένιν και η γυναίκα του, βγαίνοντας από το
Κυκλικό Αναγνωστήριο της Βρεταννικής Βιβλιοθήκης, όλο και σταματούσαν κι αυτοί
στους ρήτορες, για να τελειοποιήσουν τα αγγλικά τους.

… όμως τελευταία έχει αλλάξει, γράφουν οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς». Στη «Γωνιά»
δεν ακούγεται πια η φωνή του λαού. Σπάνια εμφανίζονται κήρυκες πολιτικών
ιδεών. Και ποτέ πραγματικοί πολιτικοί ­ όπως συνέβαινε ακόμη το ’64, όταν
μιλούσε τακτικά στο Σπήκερς Κόρνερ ένας από τους υπουργούς της Εργατικής
κυβέρνησης. Σε μια εποχή όπου η λειτουργία του Παρκ καλύπτεται πλέον από
διάφορα ρηάλιτυ σόουζ, το Σπήκερς Κόρνερ έχει καταληφθεί κυρίως από κήρυκες
θρησκευτικού ή φυλετικού μίσους και ψευδομάντεις δεινών. Ένας, πάνω σε μια
πρόχειρη σκάλα, κήρυσσε τις προάλλες τη Συντέλεια για την «κοινωνία των
εκτρώσεων». Πιο κάτω, ένας παχουλός Μουσουλμάνος, πάνω σ’ ένα βαρέλι,
ανήγγελλε το τέλος της λευκής «φυλής των δημίων». Τρίτος προέβλεπε σεισμό που
θα εξαφανίσει όλη την Ιαπωνία «στα τέλη Φεβρουαρίου». Ουκ ολίγοι κηρύσσουν
ανατινακτέα διάφορα συστήματα, κράτη, θεσμούς και θρησκείες. Έχει αγριέψει
λιγάκι η Γωνιά, γράφουν οι «Φαϊνάνσιαλ». Πολύ μίσος, πολύς λόγος για βία. Γι’
αυτό και ερημώνει…