[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΟΣΟΙ υποστηρίζουν ότι η ανθρωπότητα έχει μετατραπεί σε ένα «παγκόσμιο χωριό»
χάρη στα Μέσα Ενημέρωσης, δύσκολα θα περίμεναν μια τόσο αποστομωτική δικαίωση.
Δεν είναι μόνο ότι τα «κουτσομπολιά» κυκλοφορούν πλέον παντού και με
αστραπιαία ταχύτητα. Είναι και ότι υιοθετήσαμε αυτή την πανάρχαια συνήθεια των
κλειστών κοινωνιών της ηθικής εξόντωσης και του εξευτελισμού όλων όσων με την
συμπεριφορά τους προκαλούν τον φθόνο μας.

Στην Ουάσιγκτον είναι η Μόνικα Λιουίνσκι. Στη Λάρισα είναι οι επτά άτυχες
γυναίκες που ένας εν συγχύσει σύζυγος ­ το γαρ πολύ της θλίψεως ίσως… ­
αποφάσισε να διαπομπεύσει με αυτόν τον βάρβαρο και τελικώς αυτοκαταστροφικό
τρόπο. Στην Αθήνα διαβάζεται σαν μια πιπεράτη ιστορία. Στη Λάρισα όμως έχει
όλα τα στοιχεία ενός δράματος. Ονόματα που κυκλοφορούν από στόμα σε στόμα,
αληθινά ή ψεύτικα, αδιάφορο, δηλητηριώδη σχόλια και υπονοούμενα εις βάρος
συνήθως του πιο πρόχειρου προσωπικού αντίζηλου, οικογένειες που έχουν
κλονιστεί, άνθρωποι που υποφέρουν.

Και φυσικά τα δημοσιεύματα. Ανωνύμως ώστε το γράμμα του νόμου να μην
παραβιάζεται. Εξίσου επώδυνα όμως, καθώς κάνουν εκκωφαντικούς τους ψιθύρους
που εδώ και καιρό κυκλοφορούσαν. Μοιάζει μάταιο ακόμα και να διαμαρτυρηθεί
κανείς. Για τους δημοσιογράφους είναι πια κάτι σαν νομοτέλεια: ό,τι πουλάει θα
βρει τον δρόμο του στην πρώτη σελίδα. Κι αν όχι τη δική σου, σίγουρα κάποιου
άλλου. Όσο για τους πολίτες, απλώς ενισχύει την άποψη που τείνει να
κυριαρχήσει τελευταία: μη μπλέξεις, γιατί μετά δεν σε σώζει τίποτα.

Με μια έννοια βέβαια έτσι είναι και το σωστό. Για να συνειδητοποιήσουμε
τουλάχιστον ότι κανείς εκτός από εμάς τους ίδιους δεν μπορεί να μας
προστατέψει από τον κακό μας εαυτό. Νόμος κατά του κουτσομπολιού δεν υπάρχει,
όπως και κανένας νόμος ή κώδικας δεοντολογίας δεν μπορεί να ελέγξει την
αδηφαγία κάποιων Μέσων. Ως πολίτες όμως μπορούμε να αντισταθούμε και να
διαμαρτυρηθούμε. Μπορούμε και πρέπει να κάνουμε γνωστή την άποψή μας ­ έστω
και σαν εκδήλωση συμπαράστασης. Στο κάτω κάτω, αν δεν είναι αυτό, τότε τι
είναι δημοκρατία;