ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Μια παράσταση στο Τσιάπας

Πετρόνα και Ισαμπέλ. Οι δύο πεισματάρες Μεξικάνες με ένα από τα οκτώ παιδιά που πρωταγωνιστούν στην τελευταία τους παράσταση

Πεντακόσιες αμαζόνες. Μια θεατρική παράσταση από γυναίκες. Και ένα Καραβάνι
Αλληλεγγύης με ελληνική συμμετοχή. Όπως λέγαμε παλιά, «είμαστε όλοι Ινδιάνοι».

ΤΟ ακούσαμε κι αυτό: για να σπάσει, λέει, ο κύκλος της βίας στο Τσιάπας, και
για να μην αναγκάζονται να καλούν κάθε τόσο τον εθνικό στρατό, οι τοπικές
αρχές αποφάσισαν να συγκροτήσουν μια δύναμη ειδικά εκπαιδευμένων γυναικών που
θα επεμβαίνουν σε καταστάσεις κρίσης. Λεπτομέρεια: όπως είπε ο κυβερνήτης της
επαρχίας, οι 500 αμαζόνες θα είναι άοπλες! Πώς θα αντιδράσουν άραγε οι
γυναίκες αυτές την επόμενη φορά που οι παρακρατικοί του κυβερνώντος κόμματος
θα επιτεθούν σε ένα ινδιάνικο χωριό για να σφάξουν τους κατοίκους του; Θα
προτάξουν τα γυμνά τους στήθη για να τους σταματήσουν; Θα τους καταγγείλουν
στον σερίφη; Ή θα προσπαθήσουν να τους πείσουν με λογικά επιχειρήματα ότι αυτό
που κάνουν είναι άδικο και κακό;

Οι γυναίκες είναι τα κύρια θύματα της κατάρας που έχει πέσει στο Τσιάπας.
Αυτές διαλέγουν οι παρακρατικοί για να τιμωρήσουν τους συζύγους τους, τους
πατεράδες τους ή τα παιδιά τους. Μα αν κάποιος μπορεί να τις βοηθήσει, δεν
είναι βέβαια οι «αμαζόνες». Πολύ περισσότερα και ουσιαστικότερα μπορούν να
κάνουν δύο νέες γυναίκες από την περιοχή του Σαν Κριστόμπαλ, που εδώ και
τέσσερα χρόνια ανεβάζουν θεατρικές παραστάσεις διεκδικώντας για τις ίδιες και
για το κοινό τους το δικαίωμα του λόγου. Λέγονται Πετρόνα ντε λα Κρους και
Ισαμπέλ Χουάρες, είναι 32 και 39 ετών αντιστοίχως, και ξέρουν καλά ότι οι
γυναίκες του Μεξικού δεν έχουν να αντιμετωπίσουν μόνο τους φασίστες που τις
σκοτώνουν αλλά και τους συζύγους τους που τις δέρνουν. Δεν φοβούνται μόνο τα
όπλα, αλλά και τη βία, το αλκοόλ, τη μοναξιά. Και πρέπει να πειστούν να βγουν
από τα σπίτια τους και να κουβεντιάσουν τα προβλήματά τους.

Η τελευταία παράσταση της Πετρόνα και της Ισαμπέλ λέγεται «Το όνειρο ενός
ανεστραμμένου κόσμου» και παρουσιάζει όλα τα φαντάσματα που τις καταδιώκουν:
άνδρες άβουλους και αδύναμους απέναντι σε μια μοίρα που τους πνίγει, γυναίκες
που δουλεύουν ακατάπαυστα και με τον μόνιμο φόβο μήπως εξοργίσουν τους
συζύγους τους, συνεχείς εγκυμοσύνες, πόνους του τοκετού. Και η πολιτική; Και
οι Ζαπατίστας; «Στην αρχή αισθανόμασταν πολύ κοντά στους αντάρτες», λέει η
Ισαμπέλ στην απεσταλμένη της «Λιμπερασιόν». «Το σύνθημά τους “Φτάνει πια!” μας
εκφράζει πάντα. Αλλά η πολιτική δεν μας ενδιαφέρει πια».

Αν είναι τυχεροί, μπορεί να συναντήσουν κάπου αυτές τις δύο γυναίκες οι
Ευρωπαίοι (μεταξύ των οποίων και πολλοί Έλληνες) που θα επισκεφθούν σε μια
εβδομάδα το Τσιάπας στο πλαίσιο ενός «Καραβανιού Αλληλεγγύης». Αλληλεγγύης
στους 700.000 Ινδιάνους που μάχονται για την επιβίωσή τους. Αλληλεγγύης ­ όπως
αναφέρεται στο διεθνές κάλεσμα του Καραβανιού ­ σ’ αυτούς που μάχονται ενάντια
στη βαρβαρότητα της εξουσίας. Αλληλεγγύης, για να σταματήσει ένας πόλεμος που
θέλει να δολοφονήσει την ελπίδα.