30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΩΣΤΑΣ ΛΑΧΑΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: 7 Μαΐου 1936 στο Κάτω Θεοδωράκι του Κιλκίς.

ΕΝ ΑΡΧΗ: Ο λόγος στην ποίηση, το χρώμα στη ζωγραφική.

ΕΛΠΙΖΕΙ: Και βέβαια ως γνήσιο τέκνο προσφύγων από τον Πόντο.

ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ΣΤΗ ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ: Η αναγνώριση του προσωπικού ίχνους
γραφής μέσα από το πρόσωπο του άλλου.

ΨΗΦΙΖΕΙ: Δεν θα αυτοκαταργηθώ ως ενεργός.

ΑΝ ΞΕΚΙΝΟΥΣΕ ΤΩΡΑ ΤΗΝ ΠΛΕΥΣΗ: Πάλι ως «Πλους ονείρου» από τον Εχέδωρο,
αλλά προς το Ίντερνετ, τώρα.

Μορφή μειλίχια, οικεία στους δρόμους και τους ανθρώπους της Θεσσαλονίκης, ο
ζωγράφος και λογοτέχνης Κώστας Λαχάς, ο ιδρυτής του ιστορικού «Κοχλία» και
«ψυχή» του Βελλίδειου Πολιτιστικού Κέντρου, άφησε για λίγο το πινέλο, έπιασε
ένα… ραδιοφωνικό μικρόφωνο και μέσω αυτού πέρασε… «νεράκι» τη ζωή του σαν
«Πλου ονείρου – Από τον Εχέδωρο στον Θερμαϊκό».

Ο ραδιοφωνικός λόγος καταγράφηκε και έγινε βιβλίο ­ το τέταρτο του λεξιλάγνου
καλλιτέχνη που χρωματίζει με καμένο κόκκινο και καμένο μαύρο τους πίνακες,
αλλά και το λόγο του.

ΕΡ.: «Πλους Ονείρου» ή σκληρός βηματισμός η ζωή;

ΑΠ.: Η απογείωση από την πραγματικότητα δεν σημαίνει αναγκαστικά και κατάργησή
της. Η κατάργηση όμως του ονείρου είναι ορφάνια.

ΕΡ.: Πόσο απέχει ο Εχέδωρος από τον Θερμαϊκό;

ΑΠ.: Τα όνειρα δεν απέχουν, μάς συνέχουν. Εξάλλου, ο Εχέδωρος ο χρυσοφόρος,
εκβάλλει στον Θερμαϊκό.

ΕΡ.: Η πλεύση στον Εχέδωρο ή στον Θερμαϊκό είναι πιο… ονειρική;

ΑΠ.: Σίγουρα στον Εχέδωρο, στον Θερμαϊκό δεν είναι πάντα εύκολο το κολύμπι.

ΕΡ.: Και η… κάθοδος στην «άνυδρη» Στερεά Ελλάδα;

ΑΠ.: Στην Αθήνα, δίπλα στον Κουν, στη Χαλκίδα παρέα με τον Σκαρίμπα, ευτύχησα
να εκτραφώ σε πνευματικά υδροχαρή πεδία.

ΕΡ.: Τελικά… τα πάντα ρει;

ΑΠ.: Είναι τυχαίο ότι αγαπώ τα ποτάμια;

«Ένας Στρυμόνας και βουλιάζω στα νερά,

όπως ψαράς μέσα στη λάσπη της Κερκίνης…».

ΕΡ.: Είναι επιλογή τα… ρευστά μονοπάτια;

ΑΠ.: «Πέτρα που κυλάει, μούσκλι δεν πιάνει».

ΕΡ.: «Μια ζωή σε θυμάμαι να φεύγεις;».

ΑΠ.: Αποδράσεις επί αποδράσεων, είτε εις εαυτόν είτε μέσα από καθημερινές μου δράσεις.

ΕΡ.: Ηθοποιός, δημοσιογράφος, λογοτέχνης, ζωγράφος, γκαλερίστας. Τι κρατάτε;

ΑΠ.: Προσπαθώ να συντηρηθώ αυτοσυντηρούμενος με τη μαγεία της θεατρικής
καταγωγής μου.

ΕΡ.: Γιατί τόσες αλλαγές;

ΑΠ.: Είναι σαν τις αλλαγές στο σπίτι μας που ανανεώνουν τις σχέσεις μας με το
άμεσο περιβάλλον, εντέλει με τον εαυτό μας.

ΕΡ.: Ο ιστορικός «Κοχλίας» έκλεισε, το Βελλίδειο έκλεισε, ποιοι ορίζοντες
ανοίγονται σ’ αυτή την πόλη;

ΑΠ.: Για τους ορίζοντες της πόλης απευθυνθείτε στους καθορίζοντες το μέλλον της.

ΕΡ.: Τώρα πια «στενεύουν τα περάσματα»;

ΑΠ.: «Φεύγουν τα χρόνια κι η ζωή, φεύγουνε άδικα σαν πιάτα που τα σπάμε στα σκυλάδικα…».

ΕΡ.: Πιλοφόρος μια ζωή…

ΑΠ.: Μου αρέσει η μαστοράντζα, εθήτευσα δίπλα σε διαπρεπείς πλην ανώνυμους
τεχνίτες, που ήξεραν όμως να τεχνουργούν «σμιλεύοντας τον χρόνο».

ΕΡ.: Ποιος έκαψε τα χρώματά σας;

ΑΠ.: «Μας γέρασαν προώρως, Γιώργο, το κατάλαβες;» είπε έγκαιρα ο ποιητής
Μανόλης Αναγνωστάκης.

ΕΡ.: Τι μεσολαβεί ανάμεσα στο καμένο κόκκινο και το καμένο μαύρο;

ΑΠ.: Όνειρα μιας ζωής, στραπάτσα ονείρων, σίγουρα παρακαταθήκες θυσιαστικών
πράξεων έως εσχάτων ­ οι ακατάλυτες εξ αίματος συγγένειές μου.

ΕΡ.: Και «Ασκήσεις επί αμμοδόχου» η πορεία μας σ’ αυτή;

ΑΠ.: Τουλάχιστον ως ασκήσεις παιχνιδιών που στήνονται από εμένα αποφεύγοντας
τους εμπαιγμούς από στημένα παιχνίδια άλλων.

ΕΡ.: Σ’ όλα μέσα αλλά… κι απ’ έξω. Στείρα κριτική, αίσθηση ήττας ή απλώς
επιλογή τού… παρατηρητή;

ΑΠ.: Ούτε το ένα ούτε το άλλο ούτε εκ του ασφαλούς παρατηρητής. Πάντα στην
αγορά, ελπίζω όμως όχι αγοραίος.

ΕΡ.: Τα γραπτά μένουν, τα λόγια πετούν;

ΑΠ.: «Τα λόγια μου της νύχτας μετανάστες / σε δρομολόγια χωρίς επιστροφή…».

ΕΡ.: Ο ραδιοφωνικός λόγος «χάνει» ή κερδίζει μετατρεπόμενος σε έντυπο;

ΑΠ.: Η στερεότητα του γραπτού λόγου, με όλα τα υποδόρια σπαρταρίσματα της
προφορικής εκφοράς του.

ΕΡ.: Και η αμεσότητα της φωνής;

ΑΠ.: Με σαγηνεύει και η ευγλωττία της σιωπής, όπως στην Καραΐνδρου αρέσει να
τραγουδά (διά της μουσικής της) χωρίς λόγια.

ΕΡ.: Θα προτιμούσατε το βιβλίο να ήταν μία πολύωρης διάρκειας κασέτα;

ΑΠ.: Γιατί όχι. Αναστατώθηκα πριν από χρόνια ακούγοντας τον Παλαμά να
απαγγέλλει τον «Τάφο». Το έχει διασώσει ο Πατσιφάς στη «Λύρα».

ΕΡ.: Το επόμενο εγχείρημα είναι κείμενο ή ζωγραφική;

ΑΠ.: Και κείμενα και ζωγραφική και τραγούδια μελοποιημένα από τον Θάνο Μικρούτσικο.