Η μεγαλύτερη πίστα στην Ελλάδα άνοιξε τον δρόμο για επενδύσεις

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ.

Γραφείο Βόρειας Ελλάδας

«ΚΛΕΙΔΙ» για την ανάπτυξη ενός ολόκληρου νομού, όπου για πολλές δεκαετίες η
κύρια πηγή εισόδων για τους κατοίκους ήταν το μεταναστευτικό συνάλλαγμα ­
αποτελεί το χιονοδρομικό κέντρο Βασιλίτσας Γρεβενών, ένα από τα ωραιότερα
ορεινά τουριστικά θέρετρα στην Ελλάδα, «σκαρφαλωμένο» σε υψόμετρο δύο χιλιάδων
περίπου μέτρων στις βουνοκορφές της Πίνδου.

Το Εθνικό Χιονοδρομικό Κέντρο Βασιλίτσας βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα του
νομού Γρεβενών και σε απόσταση 45 χιλιομέτρων από την πρωτεύουσα του νομού.
Διαθέτει τη μεγαλύτερη πίστα στην Ελλάδα ­ μήκους 3.860 μέτρων ­ αλλά και
«καλύτερο» χιόνι από άποψη ποιότητας, αφού η Πίνδος δεν επηρεάζεται από τους
νότιους παραθαλάσσιους ανέμους που υγροποιούν και «μαλακώνουν» το χιόνι.

Εκτός από την άριστη ποιότητα χιονιού, στην ευρύτερη περιοχή του χιονοδρομικού
κέντρου οι χιονοπτώσεις είναι συχνές και πυκνές. Οι πίστες είναι καλυμμένες
μέχρι τον Μάιο με απάτητο χιόνι και οι λάτρεις του «σνόου μπόαρντ» (σκι σε
σανίδα) χαρακτηρίζουν δίκαια τη Βασιλίτσα το πλέον ιδανικό χιονοδρομικό κέντρο
γι’ αυτό το άθλημα.

Το χιονοδρομικό κέντρο της Πίνδου άρχισε να λειτουργεί υποτυπωδώς το 1975 όταν
άρχισαν να κατασκευάζονται κάποιες πρόχειρες κτιριακές εγκαταστάσεις και
γεννήτριες ύστερα από ενέργειες του Χιονοδρομικού Συλλόγου Γρεβενών. Στις
αρχές του 1980 τοποθετήθηκε ο πρώτος συρόμενος αναβατήρας (με υψομετρική
διαφορά 1.000 μέτρων μεταφέροντας 600 άτομα ανά ώρα) που εξυπηρετεί σήμερα δύο
πίστες. Στα τέλη της ίδιας δεκαετίας ασφαλτοστρώθηκε ο δρόμος και άρχισαν να
δημιουργούνται νέες κτιριακές εγκαταστάσεις και άλλες υποδομές.

Έτσι, από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 το νέο χιονοδρομικό κέντρο αποτελεί
για ολόκληρο τον νομό Γρεβενών σημείο αναφοράς για κάθε επενδυτική
δραστηριότητα. Μέσα σε μια οκταετία δημιουργήθηκαν σε ορεινές κοινότητες της
Πίνδου ­ κοντά στο χιονοδρομικό κέντρο ­ διακόσια νέα ενοικιαζόμενα δωμάτια,
εστιατόρια και χώροι αναψυχής. Βεβαίως, η δημιουργία υποδομών ορεινού
τουρισμού και η προσέλευση επισκεπτών στο χιονοδρομικό κέντρο, αλλά και στην
ευρύτερη περιοχή, δεν μπορεί να συγκριθεί σε καμία περίπτωση με τα
χιονοδρομικά θέρετρα της υπόλοιπης Ελλάδας ­ Πάρνηθα, Αράχοβα κ.λπ. ­ αφού τα
δεδομένα είναι πολύ διαφορετικά. Η πλησιέστερη και μοναδική στην περιοχή πόλη
απέχει 45 χιλιόμετρα, ενώ δεν υπάρχει οδική πρόσβαση με την Ήπειρο.

Επίσης, μέχρι αυτή τη στιγμή οι επενδύσεις για τη δημιουργία τουριστικών
υποδομών στην ευρύτερη περιοχή περιορίζονταν αποκλειστικά στην ανέγερση
κάποιων πανσιόν, τρίτης και τέταρτης κατηγορίας, και τη λειτουργία
εστιατορίων. Τα καταστήματα ειδών λαϊκής τέχνης, τα μπαρ, τα νυχτερινά κέντρα
διασκέδασης και άλλα καταστήματα αυτού του είδους είναι σχεδόν ανύπαρκτα.
Γενικά δεν υπάρχει έντονη τουριστική κίνηση και νυχτερινή ζωή.

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι 15 περίπου ορεινές κοινότητες ­ που απέχουν σε
απόσταση 20 και 30 χιλιομέτρων από το χιονοδρομικό κέντρο της Βασιλίτσας ­
μέχρι πριν από λίγα χρόνια οι περισσότερες εγκαταλείπονταν από τους κατοίκους
κάθε χειμώνα. Όμως από το 1992 και μετά οι περισσότεροι κάτοικοι ­ στην
πλειοψηφία τους κτηνοτρόφοι και συνταξιούχοι ­ περνούν τον όντως βαρύ χειμώνα
της Πίνδου στα χωριά τους, αφού η συνεχιζόμενη τουριστική ανάπτυξη αποτελεί το
καλύτερο κίνητρο για να μην εγκαταλείψουν τα σπίτια τους.