«Θα σας δείξω ομαδικό τάφο Ελληνοκυπρίων»

ΦΡΙΚΗ προκαλεί η μαρτυρία ενός Κούρδου στρατιώτη, που μετείχε στις τουρκικές
δυνάμεις εισβολής στην Κύπρο το 1974. Ο 45χρονος σήμερα Μουσταφά Ονγκάν, από
το χωριό Ακντεμίρ της Ανατολικής Τουρκίας, υποστηρίζει ότι μπορεί να υποδείξει
ομαδικό τάφο αμάχων Ελληνοκυπρίων και εξιστορεί με κάθε λεπτομέρεια τα
βασανιστήρια και τις δολοφονίες που έκαναν οι τουρκικές δυνάμεις εκείνες τις
τραγικές για τον Ελληνισμό ημέρες. Η μαρτυρία του κ. Ονγκάν δημοσιεύθηκε στο
κουρδικό περιοδικό «Οζγκιούρ Πολιτικά» της Φρανκφούρτης και αναμεταδόθηκε από
το κουρδικό πρακτορείο ειδήσεων DEM. Επί λέξει, το δημοσίευμα ­ σε πρώτο
πρόσωπο ­ έχει ως εξής:

«Αυτά που είδα και έζησα με βασάνιζαν όλα αυτά τα χρόνια. Θέλω μεταφέροντας
στην κοινή γνώμη όλα αυτά να ησυχάσω έστω και ψυχολογικά. Αν μου παρασχεθεί
διεθνής προστασία, μπορώ να υποδείξω τον ομαδικό τάφο. Το 1974 υπηρετούσα στον
2ο λόχο της 2ης πυροβολαρχίας στο Τσουμπούκ της Άγκυρας. Μία νύχτα μάς
μετέφεραν στο λιμάνι του Μέρσιν και από εκεί στην Κερύνεια. Ζήσαμε δύσκολες
στιγμές με τους Ελληνοκύπριους πολεμιστές στον Πενταδάχτυλο. Προχωρούσαμε πολύ
δύσκολα με πολλές απώλειες. Εμείς πηγαίναμε μπροστά, ανήκαμε στις μονάδες που
πραγματοποιούσαν τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις.

Κοντά στη Λευκωσία στο χωριό Μόρα (μεταξύ Τύμου και Παλαικύθρου) σκοτώθηκαν
100 περίπου άμαχοι Ελληνοκύπριοι που είχαν καταφύγει εκεί. Οι διοικητές και οι
μονάδες των Μουτζαχίντ, που αποτελούνταν από Τουρκοκύπριους, αποφάσιζαν για
όλα. Οι διοικητές μάς έλεγαν κατά τη διάρκεια των σφαγών “να μη τους
σκοτώσουμε και να έχουμε μετά να τους ταΐζουμε;”. Αυτοί που σκοτώνονταν στους
δρόμους του χωριού και στην έξοδό του, όπου έτρεχαν για να γλιτώσουν, ήταν
γέροι άντρες και γυναίκες και μικρά παιδιά. Τα πτώματα μερικών από αυτούς τους
ανθρώπους που είχαν σκοτωθεί με τους πιο βάρβαρους τρόπους, κομματιάζονταν. Τα
πτώματα παρέμεναν έκθετα για μία εβδομάδα μέσα στη ζέστη του καλοκαιριού. Η
μυρωδιά είχε εξαπλωθεί στον γύρο χώρο. Οι διοικητές αποφάσισαν τελικά να τους
θάψουμε. Εγώ μπορούσα να χειριστώ μπουλντόζα. Μαζί με τους άλλους στρατιώτες
ανοίξαμε ένα μεγάλο λάκκο και θάψαμε εκεί ομαδικά τα πτώματα. Το γεγονός το
είδε με τα ίδια του τα μάτια και ο συμπατριώτης μου από το Μαράς, ο στρατιώτης
Σεφκέτ Αβτζίογλου.

Θάβαμε ομαδικά τα πτώματα των άμαχων Ελληνοκυπρίων που σκοτώθηκαν στο χωριό
Μόρα και γύρω από αυτό στα περίχωρα της Λευκωσίας κοντά σ’ ένα ρυάκι 2-3 χλμ.
έξω από το χωριό. Θυμάμαι ακόμα καλά το μέρος. Αν μου παρασχεθεί διεθνής
εγγύηση για την ασφάλειά μου, μπορώ να υποδείξω τα μέρη των σφαγών και τον
ομαδικό τάφο.

Από τους Ελληνοκύπριους που σκοτώναμε και από αυτούς που πιάναμε ζωντανούς
παίρναμε τα χρυσαφικά, τα χρήματα και παρόμοια πράγματα. Στη λεηλασία
καταγίνονταν ιδιαίτερα οι διοικητές. Επέστρεψαν στην Τουρκία πλούσιοι. Βίαζαν
ακόμα τις γυναίκες αιχμαλώτους. Ακόμα δεν μπορώ να ξεχάσω έναν μαυριδερό ψηλό
ανθυπολοχαγό από τα Άδανα, που βίασε μία Ελληνοκύπρια 13-14 χρόνων κάτω από τη
βιομηχανική περιοχή της Λευκωσίας. Η κοπέλα φώναζε μέσα σε μεγάλη φρίκη…
Όλοι επιδίδονταν σε απάνθρωπα βασανιστήρια. Δεν έγινε προσπάθεια να
παρεμποδιστεί καμία τέτοια φρικαλεότητα.

Έπιασαν και δύο μικρά ορφανά παιδιά, Τουρκοκύπριες, τα οποία βιάστηκαν από
τους διοικητές. Βρήκαμε κι έναν νεαρό άμαχο Ελληνοκύπριο 20-23 χρόνων, σ’ έναν
στάβλο κοντά στην Αμμόχωστο, τον οποίο σκότωσαν βασανίζοντάς τον οι άντρες των
παρακρατικών Μουτζαχίντ και οι διοικητές του τουρκικού στρατού».