ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Ο Θ. Πάγκαλος

Ο ΛΟΓΟΣ στους αναγνώστες Η Μαρουλιώ Καραδήμα-Καραλή, Σωζοπόλεως 44, Αθήνα, γράφει:

«Αφορμή για να σας γράψω είναι το εξής: Τώρα τελευταία διαβάζω στις εφημερίδες
διάφορα σχόλια για την τακτική που ακολουθεί ο κ. Πάγκαλος στην εξωτερική μας
πολιτική. Αναφέρονται με λόγια και εκφράσεις που θίγουν τον χαρακτήρα και την
αξιοπρέπειά του. Ίσως η λάμψη που εκπέμπει η προσωπικότητα του Πάγκαλου να
είναι τόσο ισχυρή που τους θαμπώνει και δεν μπορούν να την αντιμετωπίσουν.
Γιατί σπάνια γεννιούνται τέτοιοι άνδρες πολιτικοί.

Κύριε Παπαδόπουλε, τον Θοδωρή τον Πάγκαλο είχα την καλή τύχη να τον έχω μαθητή
στην Ε’ και ΣΤ’ τάξη στο 54ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών. Νομίζω, λοιπόν, πως έχω
το δικαίωμα σαν δεύτερη μάνα του να τον σκιτσάρω. Ομολογώ ότι από τα χέρια μου
πέρασαν χιλιάδες παιδιά. Τότε δεν είχαμε 18, 20, 25 μαθητές σε κάθε τάξη, αλλά
60, 70, 80 παιδιά, άριστους και καλούς μαθητές. Κακοί μαθητές για μένα δεν
υπήρχαν, παρά μόνον τα πνευματικά ανάπηρα παιδιά που είχαν ανάγκη από ειδικό
σχολείο. Οι άλλοι, οι λεγόμενοι κακοί μαθητές, ήταν έξυπνα, αλλά παιδιά
αποθαρρημένα, θύματα του οικογενειακού τους περιβάλλοντος, υπερπροστασίας,
αυταρχισμού και γενικότερα της έλλειψης της συζυγικής αρμονίας.

Τον μαθητή μου αυτόν τον κράτησα πολύ ζωντανά στη μνήμη μου γιατί ήταν
διαφορετικό παιδί από τα άλλα και γενικά στην όλη συμπεριφορά του έδειχνε ότι
μεγάλωσε σε υγιές και σωστό οικογενειακό περιβάλλον. Η περίπτωσή του ήταν
σπάνια σε παιδί του Δημοτικού.

Είχε βασικά προτερήματα, την αυτοσυγκέντρωση που τον βοηθούσε να αυτενεργεί
και την αυτοπεποίθηση σε ό,τι έλεγε και έκανε. Από τότε είχε μάθει να λέει “τα
σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη”. Είναι λίγο αψύς σαν το μπρούσκο κρασί, έχει
όμως χαρακτήρα τίμιο, ειλικρινή, τολμώ να πω αδαμάντινο και ανεπανάληπτο.

Μου ήταν πολύ συμπαθής, παρόλο που πολλές φορές στην παράδοση και ειδικά στην
Ιστορία ξεπερνούσε τα συνηθισμένα όρια και με έφερνε σε δύσκολη θέση να του απαντήσω.

Είχα την τύχη να γνωρίζω τη μητέρα του. Ήταν Αρσακειάδα, μια σεμνή και
γλυκύτατη κυρία. Μιλούσε πολύ σιγά. Όταν της έλεγα πως ο Θοδωρής ήταν άριστος
μαθητής, μού απαντούσε: “Κυρία Μαρουλιώ, δεν με ενδιαφέρει τόσο η πρόοδος του
παιδιού όσο το ήθος”. Αυτό με συγκινούσε. Δεν το είχα ξανακούσει από άλλον γονιό.

Με λίγα λόγια, κύριε Παπαδόπουλε, ο κύριος Πάγκαλος είναι ένας μαυραετός που
πετά ελεύθερος πολύ ψηλά. Οι αντίπαλοί του ομότιτλοι βρήκαν τον μάστορά τους.

Αγαπητό μου παιδί Θοδωρή, προχώρα μπροστά, είσαι άτρωτος στα βόλια τους και
μην ξεχνάς ποτέ τα λόγια του Θόδωρου Κολοκοτρώνη “Κτυπάνε την καρυδιά γιατί
έχει τα καρύδια”».