ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η εποχή του έμμεσου

ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ να καταλάβω πως κάτι δεν πήγαινε καλά εδώ και χρόνια ­ εκεί, κάπου
στην ηλικία των 12 ή 13 ετών, όταν δεν απολάμβανα τόσο το προεφηβικό φλερτ του
ντροπαλού συνομηλίκου, όσο την εκ των υστέρων ανταλλαγή εμπειριών με τη
φιλενάδα μου, στο τηλέφωνο ή καθ’ οδόν προς το σχολείο. Μάλλον ήταν η πρώτη
φορά που αξιολόγησα το έμμεσο βίωμα, την αναπαραγωγή, τη… ζύμωση, ως πιο
σημαντικά από το αυθεντικό.

Τώρα, πλέον, συνειδητοποιώ πως αυτός είναι ο κανόνας ­ όχι μόνο για μένα, αλλά
για τους περισσότερους από μας, τους θύτες και τα θύματα των μεγαλουπόλεων και
αυτού που συνήθως αποκαλούμε «σύγχρονο τρόπο ζωής». Τα παιδιά μας μπορεί να
γνωρίζουν τα πάντα για τα ζώα, από τα βιβλία τους ή την τηλεόραση, αλλά δεν
έχουν δει ποτέ με τα μάτια τους ένα άλογο, ένα σκιουράκι ή μια αλεπού. Στις
«προνομιούχες» γειτονιές, όπου υπάρχουν ακόμη άμαξες, οι μαμάδες φέρνουν τα
μωρά και τους δείχνουν την πραγματικότητα ­ το τετράποδο.

Περιμένουμε τις καλοκαιρινές διακοπές για να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να δει
το φως, τα χρώματα, το απέραντο μπλε. Στον υπόλοιπο χρόνο εξαντλούμε τις
αισθητικές μας ανάγκες με τις κινηματογραφικές ταινίες, ενδεχομένως ορισμένοι
με κάποιες εκθέσεις ζωγραφικής, αλλά ­ κυρίως ­ με τη μελέτη κατάλληλων
συνδυασμών γραβάτας-πουκάμισου, γόβας-φούστας κ.λπ.

Όταν βρισκόμαστε με τους φίλους μας, με αυτούς που αγαπάμε από πάντα ή από
χθες, μιλάμε για τα βιβλία που διαβάσαμε, τις ταινίες που είδαμε, τους κοινούς
γνωστούς, τον Σημίτη και τον Άκη, τα μωρά μας ­ σπάνια, όμως, μιλάμε για μας,
για τους φόβους μας και αυτά τα ανεβοκατεβάσματα διάθεσης που δεν
καταλαβαίνουμε πού οφείλονται, μπορεί απλώς να μεγαλώνουμε.

Οι μέρες περνούν, εμείς προτιμούμε την ασφάλεια του έμμεσου από τον κίνδυνο
του αυθεντικού, του απρόβλεπτου, το απρόσωπο από το προσωπικό, οτιδήποτε για
να αποφύγουμε το εν δυνάμει επώδυνο. Είναι γι’ αυτό μάλλον που νομίζουμε ότι
βλέπουμε το έβδομο θαύμα του κόσμου όταν ένα μωρό μάς χαμογελάσει στις 6.30 το
πρωί ­ ή όταν καταφέρουμε να κλέψουμε ένα μεσημέρι χωρίς «αντικειμενική κρίση».