ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Και πάλι ο Αχελώος

Παρά το γεγονός ότι η ηγεσία της κυβέρνησης φέρεται να είναι αντίθετη με την
εκτροπή του Αχελώου ποταμού, παρά το γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι
διατεθειμένη να προχωρήσει στη χρηματοδότηση του έργου, εν τούτοις τα
συνεργεία παραμένουν στην περιοχή και με αργούς αλλά σταθερούς ρυθμούς
προχωρούν στο καταστροφικό τους έργο.

ΠΡΟΣΦΑΤΑ, μάλιστα, μια νέα ανησυχητική εξέλιξη ήρθε να προστεθεί στην αλυσίδα
των αντιπεριβαλλοντικών παρεμβάσεων. Σύμφωνα με πολύ έγκυρες πηγές, η εταιρεία
Προοδευτική, υπεύθυνη για την κατασκευή του φράγματος στη θέση Συκιά, πιέζει
έντονα το ΥΠΕΧΩΔΕ να δεχτεί την προτεινόμενη υπέρβαση του αρχικού
προϋπολογισμού από τα 17 στα 25 δισ. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της
εταιρείας, ο αρχικός σχεδιασμός του έργου είναι λανθασμένος και οι εργασίες
που αφορούν στα χωματουργικά πρέπει να αναθεωρηθούν επί το εξαπλάσιο! Οι
μεγάλες κλίσεις των πρανών ­ άλλο ένα σφάλμα της φύσης ­ δεν εγγυώνται, πάντα
κατά την «Προοδευτική», τη σταθεροποίηση των εδαφών στην περίμετρο του
φράγματος, πράγμα που απαιτεί εκσκαφή σε μεγαλύτερο βάθος. Κατά σύμπτωση,
είναι ακριβώς οι χωματουργικές εργασίες που αποφέρουν τα μεγάλη κέρδη στους
εργολάβους των μεγάλων δημοσίων έργων.

Όσο για την περιβαλλοντική καταστροφή δεν θα είναι μόνο εξαπλάσια, αλλά
εκθετικά μεγαλύτερη, αφού πρόκειται να ξηλωθούν κυριολεκτικά ολόκληρες
πλαγιές, να κοπούν αιωνόβια δένδρα και το έδαφος να αποδοθεί στα διαβρωτικά
φαινόμενα που θα ακολουθήσουν την οποιαδήποτε έντονη βροχή. Δεν χρειάζεται
άλλωστε να είναι κανείς ειδικός περιβαλλοντολόγος για να αντιληφθεί το μέγεθος
των επιπτώσεων. Αρκεί να επισκεφθεί την περιοχή και να δει πώς ένα μοναδικό ­
σε ολόκληρη την Ευρώπη ­ τοπίο παραδίδεται έρμαιο στις ορέξεις μιας αδηφάγου
μηχανής. Αρκεί να δει πώς τραυματίστηκε ήδη το ορεινό συγκρότημα της Πίνδου
από τα έργα προπαρασκευής (διάνοιξη δρόμων, σήραγγες προσωρινής εκτροπής,
εργοτάξια, ανεξέλεγκτη απόρριψη μπαζών στην κοίτη του ποταμού κ.λπ.).

Και όμως, πρόκειται για ένα έργο άχρηστο. Και δεν το λέμε μόνο εμείς. Δεν το
βεβαιώνουν μόνο ένα πλήθος συνεδρίων και σχετικών δημοσίων εκδηλώσεων. Δεν το
διακηρύσσει μόνο η συντριπτική πλειοψηφία των περιβαλλοντικών οργανώσεων. Το
έχει επανειλημμένα καταγγείλει και μια σοβαρή μερίδα του πολιτικού κόσμου,
παρ’ όλο που η φωνή της πνίγεται από τον ήχο της μπουλντόζας, που τίποτα μα
τίποτα δεν τη σταματά. Πρόσφατα, μάλιστα, έπεσε στα χέρια μου ένα κείμενο –
επερώτηση στη Βουλή με ημερομηνία 24 Φεβρουαρίου του 1993. Μεταξύ των
βουλευτών που υπογράφουν την επερώτηση και ο σημερινός Πρωθυπουργός. Εκεί
λοιπόν, μεταξύ άλλων, διαβάζουμε πως ο αρχικός στόχος του έργου ήταν η
κατασκευή αρδευτικού δικτύου για 2,5 εκατομμύρια στρέμματα, πράγμα που θα
εξασφάλιζε, λόγω πενταπλασιασμού της γεωργικής παραγωγής, την αποπληρωμή του
90% της συνολικής δαπάνης.

Το υπόλοιπο 10% θα καλυπτόταν από τα υδραυλικά έργα και την παραγωγή
ηλεκτρικής ενέργειας. Όμως, όπως καταγγέλλουν στο υπόμνημά τους οι βουλευτές
του ΠΑΣΟΚ, το αρδευτικό εγκαταλείφθηκε και το παρεμπίπτον έργο έγινε πρωτεύον.
Πράγμα που σημαίνει σε απλά ελληνικά πως για άλλο έργο ξεκινήσανε και άλλο
τους βγήκε στη συνέχεια και μάλιστα οικονομικά και αναπτυξιακά αστήρικτο.

Παρά ταύτα, κανείς δεν είχε το θάρρος να το σταματήσει, υπολογίζοντας το
περίφημο πολιτικό κόστος και τις χαμένες ψήφους των Θεσσαλών. Με τον τρόπο
αυτό διαιωνίστηκε μια κατάσταση που κανείς δεν πίστευε στη χρησιμότητά της,
μόνο και μόνο γιατί φοβόταν ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη.

Η σημερινή κυβέρνηση και ιδίως ο σημερινός Πρωθυπουργός μπορούν, παρά ταύτα,
να πολιτευθούν διαφορετικά. Έχουν μαζί τους την πλειοψηφία των σκεπτόμενων
ανθρώπων και τη συμπαράσταση μιας κοινής γνώμης όλο και πιο ευαίσθητης στα
ζητήματα του περιβάλλοντος και στην προστασία της φύσης. Εν τέλει, όμως,
πρέπει να αποδειχθεί πως σ’ αυτή τη χώρα δεν κυβερνούν οι εργολάβοι.