Μια μητέρα που έγινε μάνα

Στην Ελένη Ποταμιάνου

ΠΑΝΔΗΜΟΣ ήταν προχθές ο αποχαιρετισμός χιλιάδων για την Ελένη Ποταμιάνου,
πρόεδρο της Ηπειρωτικής Ακτοπλοΐας, γυναίκα του Τάσου Ποταμιάνου, μητέρα των
Ανδρέα και Γιώργου Ποταμιάνου και της Βαρβάρας Στοφοροπούλου, πρωταγωνίστρια
του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, πρόεδρο ή διοικητικό παράγοντα πολλών
φιλανθρωπικών σωματείων, μεγάλη Αδελφή Νοσοκόμα στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο και
στον εμφύλιο… Όλα αυτά έχουν μια ατέλειωτη συνέχεια. Άλλωστε τα έγραψε και
τούτη η έγκριτη εφημερίδα την επομένη που έφυγε η Ελένη αλλά και άλλες
εφημερίδες και περιοδικά έντυπα.

Όσο και αν είναι απίστευτη η έκταση των προσφορών της για την κοινωνία των
ανθρώπων, ίσως μπορούσε κανείς να φανταστεί ­ αν και δεν ξέρω ­ πως απ’ αυτή
την πλευρά μπορεί και να υπήρξαν ένα ή δύο άλλα τέτοια μεγάλα παραδείγματα.

Η μοναδικότητα όμως της Ελένης δεν ήταν το έργο. Ήταν κυρίως μια πρωτόγνωρη
αίσθηση του δέκτη της προσφοράς για το ήθος του κινήτρου της. Όταν πρόσφερε, η
στάση της απέκλειε περίπου και το περιθώριο τού «ευχαριστώ». Ο δέκτης της
προσφοράς ταυτιζόταν με την Ελένη και εκείνη με τη δυστυχία του. Όπως το
βάλσαμο με την πληγή.

Αυτή ακριβώς η ταύτιση είναι το πρωτόγνωρο, είναι το αυτονόητο της προσφοράς,
η αυτοαποσιώπηση της σημασίας της, η απόκρυψη της θυσίας της, η αναγωγή της σε
λειτουργία. Ψάχνω να βρω λέξεις. Η σχέση όμως που γεννούσε η Ελένη με τη
δυστυχία, στην υπηρεσία της οποίας έλιωσε και έσβησε, είναι σχέση μεταφυσική.
Καθώς προσπάθησα να την υποτάξω σε νοήματα μίκρυνε, μίκρυνε απελπιστικά.

Δεν βρίσκω άλλο τρόπο, δεν βρίσκω άλλη έκφραση απ’ αυτό το άπιαστο, απ’ αυτό
που όταν το ορίσεις το εξοντώνεις. Δεν βρίσκω άλλο λοιπόν από τη λέξη ΜΑΝΑ!

Η Ελένη, από υπέροχη μητέρα, έγινε ΜΑΝΑ. Μάνα αυτών, όλων αυτών, που βρήκαν
κοντά της την παρηγοριά.