ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Non passeran!

Αν αξιοποιηθούν σωστά δύο τακτικά πλεονεκτήματα που έχει η ελληνική οικονομία,
τότε είναι σίγουρο ότι οι κερδοσκόποι non passeran!

ΕΝΑ ΕΥΛΟΓΟ ερώτημα συνοδευόμενο από μεγάλη ανησυχία που θα έχουν ασφαλώς οι
αναγνώστες μας, όταν διαβάζουν στον Τύπο ότι των συνδυασμένων επιθέσεων κατά
της δραχμής ηγούνται ισχυρές αμερικανικές τράπεζες και τα μεγάλα αμερικανικά
επίσης κερδοσκοπικά Αμοιβαία Κεφάλαια (Hedge Funds), είναι φυσικά το εξής: «Μα
είναι δυνατόν η μικρή Ελλάδα να τα βάλει με αυτούς τους οικονομικούς γίγαντες
και να ανθέξει; Μήπως η τύχη μας είναι προδιαγεγραμμένη και αργά ή γρήγορα η
δραχμή θα υποτιμηθεί;».

Αλλά στην οικονομία, όπως ασφαλώς και στην πολιτική, ακόμη και στον πόλεμο το
αποτέλεσμα δεν προκύπτει από τα μαθηματικά, όπου ο μεγαλύτερος αριθμός
υπερτερεί πάντοτε των μικροτέρων. Το μικρό Βιετνάμ νίκησε τις πανίσχυρες
Ηνωμένες Πολιτείες. Και το 1992, στην επίθεση του Hedge Fund του Τζορτζ Σόρος,
η αγγλική στερλίνα λύγισε και υποτιμήθηκε, ενώ η δραχμή άνθεξε και οι
κερδοσκόποι που την πίεζαν έχασαν λεφτά.

Η ελληνική οικονομία έχει πράγματι ορισμένα τακτικά πλεονεκτήματα, τα οποία αν
αξιοποιηθούν σωστά τής δίνουν όχι μονάχα τη δύναμη να αντισταθεί στις
κερδοσκοπικές επιθέσεις, αλλά και να προκαλέσει τόσες ζημιές σε όλους αυτούς
που παίζουν εναντίον της, ώστε να τους πείσει να παραιτηθούν από τα
υποτιμητικά τους σχέδια. Ποια είναι αυτά τα πλεονεκτήματα;

Πρώτον ότι δεν υπάρχουν ελεύθερες και διαθέσιμες δραχμές σε ποσότητες τέτοιες
ώστε να χρηματοδοτήσουν μια παρατεταμένη επίθεση κατά της δραχμής. Όπως είναι
ήδη γνωστό, το παιχνίδι εναντίον της δραχμής γίνεται με όπλο… την ίδια τη
δραχμή. Δηλαδή η ξένη τράπεζα συγκεντρώνει δραχμές και με αυτές αγοράζει από
την Τράπεζα της Ελλάδος συνάλλαγμα (δολάρια, μάρκα, ECU κ.λπ.), τα οποία
εφόσον η δραχμή στο μεταξύ υποτιμηθεί θα τα ξαναπωλήσει στην Τράπεζα της
Ελλάδος, αποκομίζοντας έτσι το κέρδος από την άνοδο των τιμών του ξένου νομίσματος.

Οι ξένες τράπεζες, όμως, που έχουν ένα πολύ μικρό κομμάτι της ελληνικής
αγοράς, δεν έχουν τόσες πολλές δραχμές ώστε να αγοράσουν μεγάλες ποσότητες
συναλλάγματος που θα εξαντλούν το απόθεμα της Τραπέζης της Ελλάδος ώστε να
αναγκασθεί αυτή να υποτιμήσει τη δραχμή. Αναγκάζονται λοιπόν, για να βρουν τις
δραχμές αυτές, να τις δανεισθούν στη διατραπεζική αγορά. Ακριβώς στο σημείο
αυτό παρεμβαίνει η Τράπεζα της Ελλάδος, ανεβάζει τα επιτόκια και καθιστά το
κόστος δανεισμού τόσο υψηλό, ώστε να υπερκαλύπτει το προσδοκώμενο κέρδος από
την υποτίμηση της δραχμής. Τα υψηλά επιτόκια δηλαδή είναι το πιο ισχυρό
αμυντικό μας όπλο.

Αλλά είναι το επιτόκιο ισχυρό και αποτελεσματικό όπλο γιατί ακριβώς έχουμε το
τακτικό πλεονέκτημα η δραχμή να μην είναι διεθνές και αποθεματικό νόμισμα που
να κυκλοφορεί σε μεγάλες ποσότητες στο εξωτερικό, όπως π.χ. συμβαίνει με τη
στερλίνα, το μάρκο, το δολάριο κ.λπ.

Το δεύτερο τακτικό μας πλεονέκτημα είναι ότι το τραπεζικό μας σύστημα, σε
ποσοστό πάνω από 60%, ελέγχεται από το κράτος. Ο έλεγχος αυτός εξασφαλίζει δύο
θετικά αποτελέσματα, δύο ισχυρά αναχώματα κατά της ξένης κερδοσκοπίας. Πρώτον,
οι κρατικές τράπεζες όχι μόνο δεν παίζουν κατά της δραχμής, αλλά και
κινητοποιούν το διεθνές τους δίκτυο υπέρ του εθνικού μας νομίσματος
ενισχύοντας περισσότερο το συναλλαγματικό μας απόθεμα. Ειδικά η Εθνική Τράπεζα
έχει προσφέρει στον τομέα αυτόν τεράστιες υπηρεσίες. Αλλά στο σημείο αυτό
πρέπει να αναγνωρίσουμε και τη θετική συμβολή των ελληνικών ιδιωτικών τραπεζών
και ειδικά της Alpha Τράπεζας Πίστεως, που σε όλες τις κρίσεις παρενέβη
αποτελεσματικά υπέρ της δραχμής. Δεύτερον, οι κρατικές τράπεζες δεν αφήνουν να
περάσει όλο το κόστος από την άνοδο των επιτοκίων στην πραγματική οικονομία.
Με επιτόκια στη διατραπεζική που σε ορισμένες φάσεις της κρίσεως ξεπέρασαν το
30%-40%, οι εμπορικές τράπεζες κράτησαν την ψυχραιμία τους, ανέλαβαν ένα μέρος
του κόστους και οι αναπροσαρμογές που έκαναν στα επιτόκια δανεισμού ήταν πολύ μετριοπαθείς.

Αλλά ασφαλώς το ισχυρότερο τακτικό μας πλεονέκτημα είναι η εμπιστοσύνη στο
εθνικό νόμισμα του ευρύτατου αποταμιευτικού κοινού. Οι Έλληνες καταθέτες δεν
παρεσύρθησαν σε καμία φάση από την υποτιμητική προπαγάνδα και δεν ζήτησαν να
μετατρέψουν τους δραχμικούς λογαριασμούς τους σε συνάλλαγμα. Και πρέπει να
πούμε ότι αυτοί οι λογαριασμοί ξεπερνάνε τα 25-30 τρισ. δρχ., ενώ οι ξένοι
κερδοσκόποι στο απόγειο της δύναμής τους δεν διέθεταν πάνω από 1 τρισ. δρχ.

Αυτά τα τακτικά πλεονεκτήματα, λοιπόν, δίνουν στην κυβέρνηση την αυτοπεποίθηση
να απαντά ότι οι κερδοσκόποι non passeran!