ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Χίλια άγνωστα αύριο

Κουρδιστάν. «Μην κλαις, αγάπη μου, η Μαφία μας προσέχει!..» (του Πανσό, από τη «Μοντ»)

Ένα εύγε στην ενωμένη Ευρώπη! Κατάφερε να προσδώσει αστυνομικό χαρακτήρα στο
Κουρδικό πρόβλημα, αναθέτοντας την επίλυσή του στους αρχηγούς των αστυνομιών ­
της τουρκικής συμπεριλαμβανομένης…

ΕΝΑ ΝΑΝΟΥΡΙΣΜΑ. Το λένε στα βουνά του ιρακινού Κουρδιστάν και πηγαίνει κάπως
έτσι: «Γιε μου, μικρό μου παιδί/ λουλούδι του σπιτιού μου/ με ρωτάς γιατί εγώ,
η μάνα σου, σε αλυσοδένω καμιά φορά στην κούνια/ και σφίγγω τους τρυφερούς σου
καρπούς. / Εσύ είσαι ένας περήφανος Κούρδος, παιδί μου/ αναρίθμητοι ήρωες
κατακλύζουν το παρελθόν σου/ μα σήμερα ο Κούρδος είναι μόνος, κανείς δεν τον
βοηθάει/ κι εγώ σου βάζω τις αλυσίδες, παιδί μου/ γόνε της δικής μου ψυχής και
του αίματος του πατέρα σου/ τρυφερή μου καρδιά/ για να σε εξοικειώσω/ με τη
φυλακή. / Σου βάζω αλυσίδες για να τις συνηθίσεις/ γιε μου/ και να μπορέσεις
να αντέξεις/ μια μέρα/ τα βασανιστήρια των φυλακών. / Κοιμήσου/ μικρό μου/
ελπίδα μου σε χίλια άγνωστα αύριο».

ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ. Η έξοδος των Κούρδων, λέει ο αρχηγός του ΡΚΚ Αμπντουλάχ
Οτζαλάν στην «Κοριέρε ντέλα Σέρα», είναι συνέπεια του βρώμικου πολέμου της
Τουρκίας στο Κουρδιστάν. «Χωρίς μια ριζική λύση δεν θα καταστεί δυνατό να
σταματήσει η έξοδος. Η αύξηση των ελέγχων στα γερμανικά και τα αυστριακά
σύνορα δεν θα αλλάξει την κατάσταση. Εχει δίκιο ο Κίνκελ όταν λέει ότι μόνο η
Άγκυρα μπορεί να δώσει λύση. Όσο για μας, είμαστε έτοιμοι για διάλογο και
βήματα συμφιλίωσης. Άλλη λύση δεν υπάρχει. Εάν κριθεί χρήσιμο, μπορούμε να
κηρύξουμε αμέσως κατάπαυση του πυρός».

ΜΙΑ ΜΑΡΤΥΡΙΑ. Τον λένε Τσελίκ (πρόκειται προφανώς για ψευδώνυμο), είναι
Τούρκος, σαράντα ετών και υπήρξε έμπορος ανθρώπων μέχρι τη σύλληψή του στην
Ιταλία για ναρκωτικά. Το εμπόριο αυτό είναι προσοδοφόρο και σχετικά ακίνδυνο,
λέει. Στη φυλακή καταλήγεις αν διακινείς ηρωίνη, όχι πρόσφυγες. Έτσι ήταν
πάντα. Ποιοι βρίσκονται πίσω από την έξοδο των Κούρδων; Η τουρκική αστυνομία,
φυσικά. Το τουρκικό κράτος. Σε σύγκριση μ’ αυτά που συνέβαιναν δέκα χρόνια
πριν, η μόνη πραγματική διαφορά είναι ότι τότε συντόνιζαν τη φυγή των
προσφύγων οι συμμορίες, ενώ σήμερα απευθείας η Μαφία. Πίσω τους όμως βρίσκεται
πάντα η αστυνομία. Η τουρκική κυβέρνηση προσπαθεί από το 1992 να αδειάσει το
Κουρδιστάν. Εκεί ζουν άνθρωποι δύσκολοι, ανυπότακτοι. Πρέπει να φύγουν. Η
Τουρκία θέλει όμως και να εκδικηθεί επειδή την άφησαν έξω από την Ευρώπη.

ΜΙΑ ΣΥΓΚΡΙΣΗ. Το δράμα των Κούρδων και η τραγωδία των Αλγερινών, γράφει ο
Φούριο Κολόμπο στη «Ρεπούμπλικα», έχουν ένα κοινό σημείο: τη συνενοχή της
Ευρώπης. Καλλιεργώντας τα εμπορικά της συμφέροντα στην Τουρκία ή το Ιράκ και
δίνοντας το πράσινο φως στο στρατιωτικό καθεστώς της Αλγερίας, η Ευρώπη έπαιξε
αποφασιστικό ρόλο στην καταστολή, στις σφαγές και στις εξόδους. Τίποτα
πρωτότυπο μέχρι εδώ. Ας μην προκαλούν έκπληξη όμως μετά οι πυρπολήσεις
αυτοκινήτων από απελπισμένους μετανάστες στο Στρασβούργο.