Αγριότητα χωρίς όρια

Η φρίκη ανακυκλώνεται στην Αλγερία. Μέσα σε μία νύχτα άλλοι 412 άμαχοι, στην
πλειοψηφία τους γυναίκες και παιδιά, σφαγιάστηκαν ­ θύματα ενός θρησκευτικού
φανατισμού και μιας πολιτικής διαμάχης που συνεχίζεται έξι χρόνια τώρα, με
80.000 θύματα.«Προσπάθησα να τρέξω. Αλλά ο τρομοκράτης στην πόρτα με άρπαξε
και είπε σ’ έναν άλλο: “Κόψε τον λαιμό της”. Ήθελαν να κόψουν τον λαιμό μου μ’
ένα μαχαίρι, όπως έκαναν στη θεία μου. Ένας απ’ αυτούς ρώτησε τον πατέρα μου
πού έκρυβε τα λεφτά του. Όταν τους απάντησε ότι δεν υπάρχουν λεφτά, τον
χτύπησαν πριν τον μαχαιρώσουν, μπροστά σ’ όλους μας».

Η 16χρονη κοπέλα, με βαθιά τραύματα από τσεκούρι στο σώμα της και ανεξίτηλα
σημάδια στην ψυχή της από τον ομαδικό βιασμό της, ξαναζεί από το κρεβάτι του
νοσοκομείου τον εφιάλτη της χειρότερης σφαγής αμάχων στον εξάχρονο εμφύλιο
πόλεμο της Αλγερίας.

Η πιο αιματηρή σελίδα της αλγερινής τραγωδίας, με τους 412 σφαγιασθέντες μέσα
σε μία νύχτα, γράφτηκε με την έναρξη του Ραμαζανίου, της μεγαλύτερης
θρησκευτικής γιορτής του Ισλάμ, από εκείνους που σκοτώνουν στο όνομα του Ισλάμ.

Οι αφηγήσεις των επιζώντων αποκαλύπτουν ότι το μακελειό σε τέσσερα χωριά της
περιοχής Ρελιζάν, στην Δυτική Αλγερία, διήρκεσε επτά ώρες.

Σ’ ενα χωριό, οι ένοπλοι εισέβαλαν αμέσως μετά το τέλος της νηστείας, που
τηρούν καθημερινά οι μουσουλμάνοι κατά το Ραμαζάνι ­ κατά τις επτά το βράδυ.

Αλλά το κύμα βίας που εντάθηκε με την έναρξη του Ραμαζανίου είχε και άλλα
θύματα εκτός από τους νεκρούς της μεγάλης σφαγής.

Καμιά δεκαπενταριά άτομα έχασαν τη ζωή τους σε επιθέσεις που σημειώθηκαν το
Σαββατοκύριακο, ανεβάζοντας τον συνολικό αριθμό των θυμάτων του τελευταίου
δεκαήμερου σε 850.

Κι όμως, οι αλγερινές Αρχές ακολουθούν την ίδια τακτική. Υποβαθμίζουν τον
αριθμό των νεκρών ­ 78 ήταν κατά την κρατική τηλεόραση και τον υπουργό
Εσωτερικών τα θύματα της μεγάλης σφαγής ­ και επιμένουν ότι η βία, που είναι
πλέον ενδημική στη χώρα, δεν είναι παρά «τα κατάλοιπα της τρομοκρατίας», «ο
τελευταίος σπασμός του λυσσασμένου κτήνους».

«Ψηφίσαμε, με την ελπίδα ότι θα επανέλθει η γαλήνη και η ειρήνη. Φαίνεται,
όμως, ότι ψηφίσαμε για να νομιμοποιήσουμε τους θεσμούς, έτσι ώστε να έχουν
άλλοθι.

Όσο για μας, προσευχόμαστε για να μη συναντήσουμε “τα κατάλοιπα της τρομοκρατίας».

Τα πικρά αυτά λόγια ενός Αλγερινού στην γαλλική εφημερίδα «Λε Μοντ»,
αντανακλούν το ηθικό του αλγερινού λαού, που ζει αφημένος στην τύχη του, μέσα
στον φόβο, την σύγχυση και την μοιρολατρία.

Η «πολιτική ομαλοποίηση», με την προσφυγή στις κάλπες, παρουσιάστηκε στον λαό
ως η λύση στο πρόβλημα της βίας, η οποία βύθισε την Αλγερία στον τρόμο από το
1992, όταν το καθεστώς ακύρωσε τον δεύτερο γύρο των εκλογών που θα έφερναν
τους ισλαμιστές στην εξουσία.

Αλλά, δύο χρόνια μετά τις προεδρικές εκλογές του 1995, οι Αλγερινοί
διαπιστώνουν ότι οι υποσχέσεις ειρήνευσης του προέδρου Λιαμίν Ζερουάλ δεν
τηρήθηκαν.

Αντίθετα, οι σφαγές και οι επιθέσεις αποτελούν πια μέρος της καθημερινότητας.

«Μπορούμε να σταματήσουμε τις σφαγές;» διερωτάται η αλγερινή εφημερίδα «Λε
Ματέν» και ζητά από την κυβέρνηση να πάψει να προσποιείται ότι έχει θέσει υπό
τον έλεγχό της την κατάσταση. «Πρέπει να σπάσουμε την σιωπή. Διαδραματίζεται
μια τραγωδία σε μια χώρα, που υποτίθεται ότι έχει μπει στον δρόμο της εξομάλυνσης».

Ξένοι διπλωμάτες και πολιτικοί αναλυτές υποστηρίζουν ότι οι σφαγές αποβλέπουν
στο να σκορπίσουν τον τρόμο, να υπογραμμίσουν ότι οι αρχές δεν ελέγχουν ένα
μεγάλο τμήμα της χώρας και να αποδείξουν ότι η λογοκρισία είναι
αναποτελεσματική, όταν υπάρχουν κατακόμβες νεκρών.

ΑΥΤΗΝ τη φορά, το μακελειό στην Αλγερία δεν άφησε αδιάφορη την διεθνή
κοινότητα.

Η Γερμανία καταδίκασε την σφαγή και ζήτησε από την Ευρωπαϊκή Ένωση να αναλάβει
διπλωματική πρωτοβουλία, για να σταματήσει να ρέει το αίμα.

Ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών Κλάους Κίνκελ ανακοίνωσε ότι ήρθε σε επαφή με
την βρετανική προεδρία, προτείνοντας να «μεταβεί η ευρωπαϊκή τρόικα στην
Αλγερία, για να συμβάλει στις προσπάθειες πάταξης της τρομοκρατίας».

Αλλά και το Ιράν, το οποίο η Αλγερία κατηγορεί ότι υποστηρίζει τους φανατικούς
ισλαμιστές και διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις της με την Τεχεράνη το 1993,
έκανε λόγο για την ανάγκη ξένης ανάμειξης.

Καταδικάζοντας τις σφαγές, η Τεχεράνη απηύθυνε έκκληση στις μουσουλμανικές
χώρες και τα Ηνωμένα Έθνη, να αναλάβουν πρωτοβουλίες για να σταματήσει η αιματοχυσία.

Εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών του Ιράν επεσήμανε ότι οι δολοφόνοι
παραμένουν άγνωστοι και κατηγόρησε τις διεθνείς οργανώσεις για τα ανθρώπινα
δικαιώματα ότι αδιαφορούν για τις σφαγές στην Αλγερία.