Αδιαφόρησαν για τον κίνδυνο οι αστυνομικοί

ΤΑΞΙΔΕΨΕ από την Πάτρα στη Θεσσαλονίκη μαζί με τους μαθητές της, για να
επισκεφθούν την έκθεση ιερών κειμηλίων του Αγίου Όρους. Κι όταν, Σαββατόβραδο,
πήγαν σε κέντρο διασκέδασης, διαπίστωσε ότι τα παιδιά κινδύνευαν από τον
υπερσυνωστισμό και ζήτησε τη βοήθεια της Αστυνομίας. Η Αστυνομία, όμως, «αγρόν
ηγόρασε». Γράφει η κ. Δ. Γιαννακοπούλου: «Είμαι καθηγήτρια Λυκείου και
συνόδευσα μαθητές στη Θεσσαλονίκη το τρίμερο 13-15 Δεκεμβρίου. Τα παιδιά
επέλεξαν να διασκεδάσουν το βράδυ του Σαββάτου στην περιοχή Λαδάδικα και
συγκεκριμένα στο κέντρο Very Coco.

Αφού πλήρωσαν το εισιτήριό τους – είσοδο (2.000 δρχ.) σε πάγκο που είχε στηθεί
έξω από το μαγαζί, μπήκαν από τους πρώτους. Το αναπαλαιωμένο κτίριο (με τρεις
ορόφους – ξύλινα πατώματα που στηρίζονταν σε ξύλινα δοκάρια και άφηναν στο
κέντρο τετράγωνο κενό σαν ένα εσωτερικό σκεπασμένο αίθριο, ώστε οι όροφοι να
λειτουργούν σαν εξώστες) γέμισε σε λίγη ώρα ασφυκτικά, ώστε ο ένας να είναι
κυριολεκτικά κολλημένος στον άλλον.

Ανάλογα με τη μουσική και τα λικνίσματα, πηδήματα νεαρών παιδιών, οι ξύλινοι
εξώστες πάλλονταν επικίνδυνα. Επίσης, ανάλογα πάλι με τη μουσική,
ελευθερώνονταν καπνοί – εφέ, που μέσα στο σκοτάδι και σε συνδυασμό με τους
καπνούς των τσιγάρων και τον τόσο συνωστισμό, δημιουργούσαν ατμόσφαιρα
αποπνικτική, την ίδια στιγμή, που η κυκλοφορία ή η έξοδος ήταν αδύνατη, γιατί
και οι ξύλινες σκάλες ήταν κατειλημμένες.

Ενώ μέσα συνέβαιναν αυτά, ίσως και άλλα, έξω στον πάγκο συνέχιζαν να κόβουν
εισιτήρια και η ουρά συνεχώς μεγάλωνε. Όταν ύστερα από πολλή προσπάθεια
κατάφερα να βγω έξω και να πω στα παιδιά που περίμεναν να μπουν, ότι δεν
χωράει άλλους, μου είπαν ότι οι άνθρωποι του μαγαζιού τους λένε το αντίθετο.
Απευθύνθηκα σε αυτούς και σε όσους τριγύριζαν (“μπράβους” τους λένε), οι
οποίοι κινήθηκαν απειλητικά εναντίον μου.

Αποφάσισα να τηλεφωνήσω στην Αστυνομία και με παρέπεμψαν στον αξιωματικό
υπηρεσίας, έπειτα από πολλές δυσκολίες, λέγοντάς μου ότι δεν ήταν αρμόδιος και
πως δεν είναι γραφείο πληροφοριών να μου υποδείξουν τους αρμοδίους.

“Γιατί, στην πόλη σου δεν γίνονται τα ίδια;”, μου απάντησε ο αξιωματικός
υπηρεσίας, όταν του εξέθεσα την κατάσταση. Όταν του είπα ότι έχουν βάλει
τριπλάσιο ή τετραπλάσιο αριθμό παιδιών και συνεχίζουν να κόβουν εισιτήρια, μου
απάντησε επί λέξει: “Μαγαζί τους είναι, ό,τι θέλουν κάνουν”. Του είπα ότι
κινδυνεύουν τα παιδιά, μήπως από το βάρος υποχωρήσουν οι ξύλινοι εξώστες και
πρόσθεσε: “Υπεύθυνη είναι η Πολεοδομία που τους έδωσε άδεια”.

Τέλος, έκλεισε, λέγοντας τα εξής: “Γιατί διαμαρτύρεσαι και δεν σηκώνεσαι να
φύγεις μαζί με τα παιδιά;”.

Το να φύγουμε, βέβαια, ήταν μια κουβέντα· γιατί ήταν αδύνατο να ειδοποιηθούν
οι μαθητές μέσα στο σκοτάδι και τον απίστευτο συνωστισμό, καθώς οι σκάλες ήταν
κατειλημμένες από νεανικά σώματα. Έπρεπε να πατήσει κανείς “επί πτωμάτων”».