Τιμωρία με… καρμπόν

Ήταν η τιμωρία για τα εγκλήματά τους. Ήταν η ώρα της κάθαρσης για τους
συγγενείς των θυμάτων τους. Τρία νέα παιδιά, που μυήθηκαν ­ όπως λένε ­ στον
σατανισμό και παρέβησαν τα όρια της νομιμότητας, βρέθηκαν αντιμέτωπα με τη Δικαιοσύνη.

Ο ΑΣΗΜΑΚΗΣ Κατσούλας, ο Μάνος Δημητροκάλης και η Δήμητρα Μαργέτη για πρώτη
φορά φάνηκε πως δεν ήταν έτοιμοι να σηκώσουν στους νεανικούς τους ώμους τις
βαριές τους πράξεις και τις βαριές ποινές που αυτές συνεπάγονται. Οι τύψεις
και οι ενοχές, που εκ των υστέρων λένε πως νιώθουν, δεν αρκούσαν για να
κολλήσουν τα κομμάτια του ραγισμένου καθρέφτη της δικής τους ζωής. Δεν
αρκούσαν για να κολλήσουν τα κομμάτια της ραγισμένης καρδιάς των συγγενών των
θυμάτων τους, τα οποία θυσίασαν στο όνομα του σατανά, που τώρα αποτάσσονται.
Ήταν μάλλον αργά.

Οι τρεις πρωταγωνιστές της συγκλονιστικής αυτής υπόθεσης δεν αντάλλαξαν ούτε
μία ματιά, ακόμη και την ύστατη ώρα, λίγο πριν πέσει η αυλαία της δίκης τους.
Βλέμματα καρφωμένα στο δάπεδο. Χέρια σταυρωμένα, σαν να ήθελαν να κάνουν μια
τελευταία προσευχή ελπίδας. Και γύρω τους ένας κλοιός από ανθρώπους, γνωστούς
και αγνώστους σε αυτούς. Ένας μικρόκοσμος, που εξαιτίας τους μαζεύτηκε στη
δικαστική αίθουσα. Ήταν οι γονείς τους, που δεν έπαψαν να ελπίζουν στην
επιείκεια των δικαστών, ήταν οι συγγενείς που δεν έπαψαν να ελπίζουν στην
παραδειγματική τιμωρία. Και δίπλα σε αυτούς, το πολυπληθές ακροατήριο, αλλά
και οι τηλεοπτικές κάμερες, που για πρώτη φορά πέρασαν τα όρια της δικαστικής
αίθουσας για να απαθανατίσουν τα τεκταινόμενα.

Τι, άραγε, να σκέφτηκε ο Ασημάκης Κατσούλας όταν άκουσε τον πρόεδρο του
δικαστηρίου να λέει ότι ομόφωνα απορρίφθηκε το μοναδικό αίτημά του για την
αναγνώριση έστω και ενός ελαφρυντικού; Τι, άραγε, να σκέφτηκε ο Μάνος
Δημητροκάλης όταν άκουσε πως έπεσε στο κενό η προσπάθειά του να πείσει πως
πραγματικά έχει μεταμεληθεί για τα αξιόποινα λάθη του;

Οι γονείς τους, που ίσως περίμεναν πως αυτή θα ήταν η έκβαση της δίκης, δεν
ήθελαν να πιστέψουν πως στην τελευταία σελίδα της απόφασης θα έβλεπαν γραμμένη
τη λέξη: ισόβια.

Οι δικαστές, όμως, που έκριναν την υπόθεση και είχαν χρέος να απονείμουν
Δικαιοσύνη, είχαν άλλη γνώμη. Το Μεικτό Ορκωτό Εφετείο της Αθήνας ομόφωνα
κήρυξε ενόχους τον Ασημάκη Κατσούλα και τον Μάνο Δημητροκάλη, χωρίς κανένα
ελαφρυντικό, για τις δολοφονίες της 14χρονης μαθήτριας Δώρας Συροπούλου, που
είχε γίνει στις 27 Αυγούστου 1992 και της 28χρονης Γαρυφαλλιάς Γιούργα, που
είχε γίνει στις 14 Απριλίου 1993. Επιπλέον, κρίθηκαν ένοχοι και για σωρεία
άλλων αδικημάτων. Η τιμωρία για τους δύο παλιούς φίλους ήταν ίδια, όπως και σε
πρώτο βαθμό: Δύο φορές ισόβια και επιπλέον 12 χρόνια και 10 μήνες για τον
Ασημάκη Κατσούλα και 9 χρόνια και 10 μήνες για τον Μάνο Δημητροκάλη.

ΜΟΝΟ ΣΤΗ ΜΑΡΓΕΤΗ

Η μόνη στην οποία οι λειτουργοί της Θέμιδας επιφύλαξαν διαφορετική ποινική
μεταχείριση ήταν η 22χρονη Δήμητρα Μαργέτη. Το ελαφρυντικό της μετεφηβικής
ηλικίας που της αναγνώρισαν και οι δικαστές του Εφετείου αποδείχθηκε σωτήριο
γι’ αυτήν. Κρίθηκε ένοχη για απλή συνέργεια στις δύο δολοφονίες, καθώς και για
αρπαγή ανηλίκου και καταδικάστηκε σε ποινή κάθειρξης 17 ετών και 4 μηνών, ενώ
πρωτόδικα της είχε επιβληθεί ποινή μεγαλύτερη κατά ένα έτος.

Τα δάκρυα που δεν κύλησαν στην απολογία της άρχισαν να αυλακώνουν το πρόσωπό
της όταν συνειδητοποίησε πως η πόρτα της φυλακής θα κάνει κάνει πολύ καιρό να
ανοίξει. Προς στιγμήν φάνηκε να έχει ελπίδες να αποφυλακιστεί σύντομα. Αν το
δικαστήριο έκανε δεκτή την πρόταση του εισαγγελέα, η ποινή που θα της
επιβαλλόταν ήταν περίπου δέκα χρόνια κάθειρξη. Κλειδί προς την ελευθερία ήταν
η εισαγγελική πρόταση για τη Δήμητρα Μαργέτη. Κλειδί όμως που αποδείχθηκε πως
δεν ταίριαζε στην κλειδαριά της ψυχής της κατηγορουμένης. Οι δικαστές, που
είχαν και τον τελευταίο λόγο, είχαν διαφορετική άποψη για την ποινή που άξιζε
στη Μαργέτη, η οποία κάνοντας χρήση των ευεργετικών διατάξεων που της παρέχει
ο νόμος μπορεί να υπολογίζει ότι σε περίπου τρία χρόνια μπορεί να κλείσει πίσω
της τη βαριά πόρτα της φυλακής.

Όσο για τους συγκατηγορουμένους της, τον Ασημάκη Κατσούλα και τον Μάνο
Δημητροκάλη; Μία ακτίδα φωτός στο σκοτεινό τούνελ της φυλακής άφησε ο πρόεδρος
του δικαστηρίου, ο οποίος λίγα λεπτά πριν περατώσει την πολυήμερη συνεδρίαση,
απευθυνόμενος και στους δύο, είπε: «Έχετε δικαίωμα, μέσα στην νόμιμη
προθεσμία, να ασκήσετε αναίρεση κατά της απόφασης. Χρειάζεται όμως να βρείτε
έστω και έναν τυπικά παραδεκτό λόγο για να γίνει δεκτή η αίτησή σας από τον
Άρειο Πάγο».

Σε περίπτωση που και το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο πει όχι στους
κατηγορουμένους, τότε το όνειρό τους για αποφυλάκιση μοιάζει να είναι πολύ
μακρινό. Και μόνο το Συμβούλιο Χαρίτων θα μπορέσει, μετά πολλά χρόνια, να τους
δείξει τον επιθυμητό για κάθε κρατούμενο δρόμο. Μέχρι τότε θα πληρώνουν το
τίμημα των επιλογών τους, το τίμημα των πράξεών τους.

«ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ αποσύρεται προς διάσκεψη», είπε ο πρόεδρος κ. Μπαλτάς. Η
αντίστροφη μέτρηση της τελικής κρίσης είχε πια αρχίσει. Εκείνη την ώρα, οι
τρεις νεαροί κατηγορούμενοι αισθάνθηκαν την ανάγκη να πουν μία τελευταία λέξη.

Ο Ασημάκης Κατσούλας είπε πως νιώθει παρεξηγημένος, γιατί δεν είπε μία μόνο
λέξη. «Δεν είπα συγγνώμη ­ ομολόγησε ενώπιον των δικαστών και των ενόρκων.
Νιώθω ότι κοροϊδεύω εσάς, τις οικογένειες των θυμάτων και τον Θεό, αν πω συγγνώμη…»..

Μία λέξη, που η Δήμητρα Μαργέτη ένιωσε την ανάγκη να απευθύνει προς τους
συγγενείς των θυμάτων λέγοντας προς τους δικαστές ότι η ζωή της κρέμεται από
τη δική τους απόφαση.

Ο Μάνος Δημητροκάλης ήταν λακωνικός και το μόνο που είπε ήταν: «Όπως τα έζησα
τα πράγματα, έτσι σας τα διηγήθηκα».

Ήταν όλα αυτά τα πράγματα που μπήκαν στη ζυγαριά της Δικαιοσύνης. Ήταν όλες
αυτές οι ένοχες σχέσεις που έδεναν παλιά τους κατηγορουμένους. Το δικαστήριο
επιδίκασε την αιτηθείσα συμβολική χρηματική ικανοποίηση στους συγγενείς των
θυμάτων. Ο δικηγόρος της πολιτικής αγωγής Γρηγόρης Τρουφάκος, μετά την έκδοση
της απόφασης δήλωσε σχετικά: «Η Δικαιοσύνη των ανθρώπων δικαίωσε τις
προσδοκίες των οικογενειών, αλλά κυρίως τη μνήμη δύο νέων ανθρώπων,
απορρίπτοντας τις αλλόκοτες εξηγήσεις και τις μεταφυσικές υποκρισίες των κατηγορουμένων».