ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Εφαρμοσμένος ονειροκρίτης

Η ΝΥΧΤΑ ήταν κρύα, χειμωνιάτικη. Είχα αποκοιμηθεί στον καναπέ. Ήταν σκοτάδι,
όταν ξύπνησα μέσα στ’ όνειρό μου, μ’ ένα άλλο όνειρο. Τότε σηκώθηκα και
συνάντησα έναν ξανθό, μελαγχολικό πρίγκιπα. Περπατήσαμε μαζί. Φύσαγε δυνατά
και ο άνεμος γύριζε τις σελίδες ενός βιβλίου ριγμένου στη γη. Έσκυψε και το μάζεψε.

Το κράτησε ανοιγμένο, αλλά οι δύο αντικρυστές σελίδες του έγιναν οθόνες τηλεοράσεως.

Η μία πρόβαλλε τ’ όνειρό μου, με τον μοναχικό πρίγκιπα να διαβάζει ή να κάνει
πως διαβάζει.

Η άλλη πρόβαλλε το προηγούμενο όνειρό μου. Ένα ρομπότ να διασχίζει μιαν
ασημένια άσφαλτο. Μέχρι που συναντήθηκε μ’ ένα πλήθος εκδρομέων.

Άλλοι κρατούσαν ρακέτες, άλλοι Καλάσνικοφ, άλλοι φορούσαν μανδύες και
σανδάλια, άλλοι είχαν πετσέτες μπάνιου στον λαιμό, άλλοι σακίδια στους ώμους.
Κι όλοι μαζί στάθηκαν σιωπηλοί και υπομονετικοί, όπως σε στάση λεωφορείου. Κι
όλοι είχαν μια κούραση αιώνων επάνω τους.

­ Είναι πηχτός ο αέρας. Κι έχω δύσπνοια, παραπονέθηκα.

Κανείς δεν μ’ άκουσε. Ένιωσα κίνδυνο. Ανήσυχη, κοίταξα στην πρώτη οθόνη.

Η εικόνα είχε χαθεί. Μόνον ένα γαλακτερό, νεκρό φως υπήρχε.

Κοίταξα έντρομη την άλλη οθόνη. Κανείς.

Μόνον γράμματα έφευγαν γρήγορα, όπως τρέχουν οι τίτλοι του τέλους μιας ταινίας.

«Είμαστε από την ύλη που είναι φτιαγμένα τα όνειρα και τη μικρή ζωή μας την
τυλίγει ολόγυρα ο ύπνος».

Σκοτάδι.

Ξύπνησα ταραγμένη.

Μηχανικά, άνοιξα την τηλεόραση, να με καθησυχάσει.