ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Ένα απροσδόκητο ξέσπασμα

Παγκόσμιο Χωριό. Δύο περαστικοί (αριστερά) σταματούν και συζητούν με το στόμα που προβάλλεται στο πεζοδρόμιο της Ντιούκ Στρητ

Ιδού το παράδοξο: το ψυχρό, απρόσωπο Δια-δίκτυο να απελευθερώνει τους
ανθρώπους, να συνδέει το πραγματικό με το εικονικό και να κάνει το Παγκόσμιο
Χωριό επιτέλους πραγματικότητα.

ΠΕΡΠΑΤΑΤΕ ήσυχος στον δρόμο ένα χειμωνιάτικο απόγευμα, απορροφημένος από τις
σκέψεις σας. Ουσιαστικά δεν βλέπετε γύρω σας, δεν σας ενδιαφέρουν οι άνθρωποι
που περπατούν δίπλα σας, τον θόρυβο δεν τον ακούτε. Η πόλη είναι ψυχρή,
ανώνυμη, η διαδρομή που ακολουθείτε είναι προγραμματισμένη, οι εκπλήξεις
λιγοστές. Εκείνο το απόγευμα, όμως, η πόλη θα σας διαψεύσει. Ξαφνικά, μέσα από
το πουθενά, σαν να φύτρωσε μπροστά σας ένα τεράστιο μεγάφωνο, ακούτε μια φωνή:
«Γεια χαρά, είμαι ο Μπιλ από την Αριζόνα. Πώς σε λένε;». Προς στιγμήν τα
χάνετε. Νομίζετε πως ακούσατε λάθος, κάνετε να συνεχίσετε τον δρόμο σας. Αλλά
η φωνή επιμένει. Και τότε προσέχετε κάτι στο πεζοδρόμιο που μοιάζει με στόμα.
Δεν μοιάζει, είναι στόμα, ή μάλλον η εικόνα ενός στόματος που προβάλλεται από
μια αόρατη κάμερα. Αυτό το στόμα σας μιλάει.

Όλα αυτά δεν συνέβησαν βέβαια στην Αθήνα αλλά στην Ντιουκ Στρητ του Μπράιτον,
έξω από την Γκαλερί Φάμπρικα. Και η παράξενη φωνή δεν προερχόταν από κανέναν
εξωγήινο, αλλά ήταν μέρος ενός προγράμματος του Internet που δημιούργησε η
Σούζαν Κόλινς, επικεφαλής του τμήματος Ηλεκτρονικών Μέσων Ενημέρωσης στο
University College του Λονδίνου. Στόχος του προγράμματος, που λέγεται «In
Conversation», είναι να διαπιστωθεί πόσο αυστηρά είναι τα όρια ανάμεσα στον
πραγματικό και τον εικονικό χώρο και κατά πόσον οι δύο αυτοί κόσμοι είναι
δυνατόν να επικοινωνήσουν.

Το πείραμα κράτησε τις δύο προηγούμενες εβδομάδες και τα αποτελέσματά του ήταν
απροσδόκητα. «Ανακάλυψα ότι οι άνθρωποι στο Internet θέλουν απεγνωσμένα να
μιλήσουν μεταξύ τους και ότι οι άνθρωποι στον δρόμο είναι έτοιμοι να
σταματήσουν και να συζητήσουν», λέει η Σούζαν Κόλινς.

Οι πρώτοι μπορούσαν να πληκτρολογήσουν την ηλεκτρονική διεύθυνση του
προγράμματος, να ακούσουν τους ανθρώπους στον δρόμο και να γράψουν ένα μήνυμα,
το οποίο μετατρεπόταν στη συνέχεια σε ήχο. Οι δεύτεροι άκουγαν τη φωνή και
μπορούσαν να απαντήσουν, αλλά δεν μπορούσαν να δουν τον συνομιλητή τους. Και
οι περίεργοι μπορούσαν να δουν την όλη σκηνή προβεβλημένη σε μια γιγαντιαία οθόνη.

Οι σκηνές που εκτυλίχθηκαν ήταν σουρεαλιστικές. Μια φωνή λέει πως είναι η
Τζένυ από το Μπέρμιγχαμ κι αρχίζει αμέσως ένας ζωηρός διάλογος μ’ ένα
συμπολίτη της για τις ρίζες τους. Στη συζήτηση μπαίνουν κι άλλοι περαστικοί,
άλλος μιλάει στο «στόμα» κι άλλος στον διπλανό του. Εδώ κάποιοι τραγουδάνε,
εκεί χορεύουν. Σε μια ορισμένη στιγμή, 1.000 άνθρωποι θέλουν να μιλήσουν μαζί,
αλλά το πρόγραμμα «αντέχει» το πολύ 60.

Να ‘ναι αυτό το μέλλον του Internet; Ή να βρισκόμαστε μπροστά σ’ ένα ευρύτερο
φαινόμενο, στην ανάδυση νέων μορφών επαφής και επικοινωνίας, στην εκδήλωση της
δίψας των ανθρώπων να μιλήσουν, να ανταλλάξουν απόψεις και εμπειρίες, να ξεσπάσουν;