Χαστούκια, «μαχαιρώματα» και υπερβολές!

Χαστούκια είχαμε και απόπειρες απαγωγής είχαμε, κόντρες λεκτικές και
χειροδικίες, αθλητικά δράματα και καλλιτεχνικές συγκρούσεις είχαμε, βρισιές
και συγγνώμες, επίσης. Ήταν μια χρονιά πλήρης εντάσεων αυτή που ετοιμάζεται να
φύγει, με δημόσιους καβγάδες που έφθασαν στα σπίτια μας μεγεθυμένοι από τον
φακό της επικαιρότητας, έγιναν το επίκεντρο της προσοχής για μερικές ημέρες
και μετά έδωσαν τη θέση τους σε καινούργιες φιλονικίες ­ σοβαρές και λιγότερο σοβαρές.

ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ξένος που τα έκανε λαμπόγυαλο φέτος στη χώρα μας, είναι
αναμφισβήτητα ο πολύς κύριος Νεμπιόλο, πρόεδρος της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας
Στίβου. Στην αρχή μάς χάιδεψε, στη συνέχεια μας ειρωνεύτηκε και τέλος μας
έβρισε σκαιότατα. Η κόντρα του ­ για το πάπλωμα, που στην προκειμένη περίπτωση
δεν ήταν το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Αθήνας αλλά οι Ολυμπιακοί του 2004 ­
προσωποποιήθηκε με τον Λάμπη Νικολάου, ο οποίος έχει να διηγείται τα πισώπλατα
μαχαιρώματα και τις τρικλοποδιές που έπεσαν στον αγγελικά πλασμένο κόσμο των
αθανάτων. Το θέμα όμως το πήραμε προσωπικά, και ένα ολόκληρο στάδιο ­
Ολυμπιακοί, Παναθηναϊκοί, δεξιοί, αριστεροί και αυτόνομοι εν αγαστή συνεργασία
­ απέδειξε πως οι αρετές του λαού μας παραμένουν αλώβητες στο πέρασμα των
αιώνων: μπορεί να σκοτωνόμαστε μεταξύ μας, αλλά συσπειρωνόμαστε μπροστά στον
κοινό εχθρό – και μάλιστα με ευρηματικά συνθήματα. Σε ευχαριστούμε, ω Πρίμο!

Ίλια Ίβιτς – Ελένη Πετρουλάκη: λίγο πριν, λίγο μετά…

ΕΝ ΑΡΧΗ ην ο Ίλια Ίβιτς και η Ελένη Πετρουλάκη. Το τι έκανε εκείνη για να
δεχθεί την επίθεσή του έγινε θέμα τηλεοπτικών ειδήσεων, άρθρων και
εκτενέστατων συζητήσεων σε κομμωτήρια και καφενεία, το τι έκανε εκείνος το
κατήγγειλε η παθούσα στις κάμερες με ιατρική βεβαίωση. Εκείνη, δέχθηκε την
υποστήριξη φεμινιστικών οργανώσεων, εκείνος έγινε «ήρωας» όχι μόνο της θύρας 7
αλλά και όσων πιστεύουν ότι οι γυναίκες, ενίοτε, χρειάζονται το κατιτίς τους
προς σωφρονισμόν. Ενώ λοιπόν τα αντίπαλα στρατόπεδα είχαν πάρει θέσεις μάχης
και πραγματοποιούσαν εντυπωσιακούς ελιγμούς αντάξιους με εκείνους του
στρατηγού Αντρέι Γερεμένκο στην Τούλα, η Ελένη επέστρεψε στην αγκαλιά τού
Ίλια, αυτός ξαναβρήκε τον δρόμο προς τα δίχτυα και το όλο συμβάν κατετάγη στην
χορεία εκείνων που μπορούμε να επικαλούμεθα όταν εντρυφούμε στην μυστήρια φύση
του έρωτος.

Ποιος θα στοιχημάτιζε ότι θα ξεσπούσε καταιγίδα;

ΦΕΤΟΣ ΟΜΩΣ, δεν είχαμε μόνο καινούργιες παραγωγές, αλλά και μέρος β’ περσινών
επιτυχιών. Έτσι, η υπόθεση Παναγοπούλου-Δοξιάδη συνεχίστηκε με τους μάρτυρες
να αλλάζουν ρόλους και το σενάριο να ανατρέπεται συνεχώς λες και είχε βάλει το
χέρι του τουλάχιστον ο Τζέιμς Ελρόι. Μια άλλη οικογενειακή διαμάχη, αυτή του
Γιώργου και της Χαράς Βεντούρη, ελύθη ύστερα από απαγωγές, δικαστικές
αποφάσεις, μηνύσεις, ξυλοδαρμούς, ουρλιαχτά και αλληλοκατηγορίες, τα οποία
διαδραματίστηκαν όλα μπροστά στα μάτια μας χωρίς καμία προσπάθεια να
αποκρυβούν κάποια εξ αυτών.

Μιχ. Τροχανάς

ΕΚΕΙ ΠΟΥ χάσαμε κάθε λογαριασμό είναι στους τηλεοπτικούς καβγάδες Μιχάλη
Τροχανά – Αλέξη Κούγια. Λες κι αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορούν να ανταλλάξουν
κουβέντα εάν δεν είναι τουλάχιστον 3 κάμερες γύρω τους και η μία μάλιστα σε
ζωντανή σύνδεση. Στην αρχή μάλωσαν, μετά τα βρήκαν. Κατόπιν μάλωσαν, μετά τα
βρήκαν. Ύστερα ξαναμάλωσαν και τα ξαναβρήκαν. Καθώς και οι δύο δεν φημίζονται
για την λεκτική τους εγκράτεια, βρίστηκαν χυδαία ­ πάντα σε απευθείας σύνδεση
­ διεκδικώντας ο καθένας για λογαριασμό του τον ρόλο του βασιλιά Αρθούρου που
θέλει να προασπίσει την τιμή του Κάμελοτ, στην προκειμένη περίπτωση της ΑΕΚ.
Όταν ­ τι πρωτότυπο ­ τα ξαναβρήκαν, προσπαθούσαμε να μετρήσουμε τις φορές που
γίναμε μάρτυρες τέτοιων συγκινητικών στιγμών, αλλά πριν φθάσουμε στο 10
ξαναμάλωσαν για το πώς θα πουληθεί η Ένωση, μόνο και μόνο για να τους δούμε
αγκαλιασμένους να ανοίγουν σαμπάνιες, λίγο μετά την υπογραφή των συμβολαίων.
Άβυσσος η ψυχή των προέδρων…

Τζίμης Πανούσης

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ Νταλάρας με τον Τζίμη Πανούση και ο Λάκης Λαζόπουλος με τον
Οργανισμό Πολιτιστικής Πρωτεύουσας και ειδικότερα τον πρόεδρό του, Πάνο
Θεοδωρίδη, ήταν οι καλλιτεχνικοί καβγάδες της χρονιάς που τελειώνει. Δεν
έλειψαν βέβαια και οι μικροσυρράξεις σε άλλα μέτωπα, αλλά οι μεγάλες μάχες,
σώμα με σώμα στα δικαστήρια και στις στήλες των εφημερίδων, δόθηκαν σ’ αυτές
τις δύο περιπτώσεις. Στην πρώτη, ο Γιώργος Νταλάρας κατήγαγε νίκη σαρωτική και
έθεσεν εαυτόν εκτός των παραστάσεων του Τζιμάκου, στις οποίες ήταν πάντα
σημείο αναφοράς, ενώ ο πτωχός πλην ασυγκράτητος Τζίμης προειδοποιήθηκε ότι θα
πληρώνει βαρύ πρόστιμο κάθε φορά που θα κάνει αναφορά στον Νταλάρα. Πρόσφατα
κάποιοι τους είδαν να χαμογελούν συγκρατημένα ο ένας στον άλλον από μακριά,
όταν βρέθηκαν καλεσμένοι στην ίδια εκδήλωση. Οι φήμες για μελλοντική
συνεργασία τους, αναμένονται… Στην Θεσσαλονίκη, ο Λάκης με την «Κυριακή των
Παπουτσιών» του εξεμάνη, και μια και το φλέγον θέμα ήταν η πυρασφάλεια είπε να
ρίξει λίγο λάδι στη φωτιά, που έγινε πυρκαγιά. Τα είπε όλα αυτό το απύλωτο
στόμα και κάτι παραπάνω. Αλλά στην Θεσσαλονίκη ακόμη τραγουδούν: «Κάψε, κάψε,
τι να κάψεις, από μια καρδιά καμένη…»

ΙΑΤΡΟΔΙΚΑΣΤΕΣ έμπαιναν, ιατροδικαστές έβγαιναν, αλλά από το τι πέθανε ο
στρατιώτης Ρωμιόπουλος τελικά δεν μάθαμε. Οι γονείς του παλικαριού, που
βρέθηκε νεκρό κοντά στην μονάδα του στον Έβρο, έμειναν με το δράμα και την
απορία. Εμείς όμως είδαμε να παρελαύνει από μπροστά μας ο ιατροδικαστικός
κόσμος της χώρας, σε μια άνευ προηγουμένου αντιπαράθεση. Η Εγκληματολογική
Υπηρεσία εναντίον των πανεπιστημιακών ιατροδικαστών, η εκδοχή μιας δολοφονίας
που έσερνε μαζί της πολλά ερωτηματικά απέναντι στην εκδοχή του φυσικού
θανάτου, Γιαμαρέλος εναντίον Ψυρράκη και ένας πατέρας εναντίον όλων να
περιμένει μια απάντηση που ακόμα δεν έχει δοθεί.

ΣΤΟΝ πολιτικό στίβο, οι μεγάλοι καβγάδες ήταν φέτος ενδοΠΑΣΟΚικοί. Βάσω
Παπανδρέου εναντίον Νίκου Σηφουνάκη για την συνύπαρξη δασικών εκτάσεων και
ξενοδοχειακών μονάδων. Η ιδία εναντίον Χάρη Καστανίδη με αφορμή την Ολυμπιακή
Αεροπορία, οι εργαζόμενοι στην οποία, παρεμπιπτόντως, φαίνεται να βρίσκονται
σε διαρκή καβγά με το επιβατικό κοινό, μια και όταν οι κακομοιροι οι
ταξιδιώτες δεν περιμένουν επί ώρες την πτήση τους, μαθαίνουν ότι έχει
ματαιωθεί εντελώς. Αρσένης εναντίον Τσοχατζόπουλου, η Λάρισα στο επίκεντρο του
ενδιαφέροντος, το Στρατηγείο μήλον της έριδος και το θέμα να παίρνει
διαστάσεις στο εσωτερικό του κόμματος.

Στ. Παπαδημητρίου

ΠΟΛΛΑ ερωτηματικά γέννησε ένας καβγάς που δεν περιορίστηκε στα σύνορα της
Ελλάδας. Τιερί Ρουσέλ εναντίον Στέλιου Παπαδημητρίου και Ιδρύματος Ωνάση.
Βαρύτατες κατηγορίες ανταλλάσσονται, φαξ και ανώνυμες επιστολές
χρησιμοποιούνται ως όπλα και η Ελβετία γίνεται, όχι ο χώρος του ονείρου που
διαψεύδεται, όπως στην ταινία «Βαλκανιζατέr», που έσπασε φέτος τα ταμεία, αλλά
η αρένα στην οποία θα αποφασιστεί το μέλλον εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων
και ενός παιδιού. Παρακολουθήσεις, πράκτορες της Μοσάντ, κατηγορίες για κλοπή,
προσωπικές ύβρεις και ροζ σκάνδαλα, ιστορίες από τα παλιά και μεγάλα
ερωτηματικά για τον θάνατο της Χριστίνας Ωνάση, συνθέτουν τον ιστό μιας
ιστορίας, το τέλος της οποίας φαίνεται ότι είναι μακριά ακόμη.

Ο ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ κ. Κανελλόπουλος, εν μια νυκτί αποφάσισε να ξιφουλκήσει εναντίον
του έθνους των ουίσκι με πάγο, της βότκα πορτοκάλι και των μπλάντι Μαίρη.
Μπίρες, Β-52 και τεκίλες σανράιζ σφάχτηκαν στις ποδιές των τροχονόμων, γίναμε
μάρτυρες δακρύβρεχτων αποχωρισμών οδηγών και των αυτοκινήτων τους και φθάσαμε
να αντιμετωπίζουμε το μηχάνημα του αλκοτέστ όπως ο Δράκουλας την αρμαθιά με τα
σκόρδα. Το τι στενά ανακαλύψαμε μόλις παίρναμε πρέφα από μακριά το καρούμπαλο
του περιπολικού και τι δρομάκια που δεν τα έχει ούτε ο Οδηγός Αθηνών-Πειραιώς
και Προαστίων περιδιαβήκαμε κυνηγημένοι από το άγχος των 0,38 ml. ανά λίτρο,
δεν λέγεται. Ο κ. Κανελλόπουλος τα έβαλε με όλους και εις άπταιστον
καθαρεύουσα μάς εξήγησε και το γιατί. Οψόμεθα…