ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Για την Τήνο

Ο ΛΟΓΟΣ στους αναγνώστες. Ο Σήφης Περαντωνάκης, Πάνορμο Ρεθύμνης,
Κρήτη, γράφει:

«Κάποτε διαβάζαμε Παπαδούκα, Ψαθά, Παλαιολόγο, σήμερα άλλους και σένα βέβαια.

Ήταν τα νιάτα τότε κι εγώ νόμιζα πως θα γίνω δημοσιογράφος. Δεν έγινα ούτε
αγρότης καλά καλά. Ίσως έγινα λίγο απ’ όλα και τίποτε. Γιατί σου γράφω;

Στα 76 μου χρόνια αποφάσισα κι εγώ να πάω μια εκδρομή τετραήμερη, Μυτιλήνη,
Θεσσαλονίκη, Έδεσσα, Βεργίνα, επιστροφή Τήνο-Ρέθυμνο. Χορτάσαμε πράσινο και
παράδοση στη Μυτιλήνη, απολαύσαμε Θεσσαλονίκη, Έδεσσα, Νάουσα, Βέροια, πρασινάδα.

Επιστρέφοντας περάσαμε χαράματα την Άνδρο, όπου ο καπετάνιος μας ξύπνησε
σφυρίζοντας τους πατριώτες του κι αρχίσαμε να περιπλέουμε την Τήνο μέχρι να
φθάσουμε στο λιμάνι. Εκεί, έχοντας ξημερώσει στο μεταξύ, πιάστηκε η καρδιά μας
να βλέπουμε τις άγονες ακτές, τη γύμνια και την ερημιά και δεν πιστεύαμε πως
πάμε για Τήνο. Βέβαια, το λιμάνι, η πολιτειούλα, η Μεγαλόχαρη έχουν την
ομορφιά τους, τη χάρη τους, την καθαρότητα, τα πλακόστρωτα και κάποια δένδρα.

Μα νομίζω πως αυτό δεν αρκεί. Με είχε τάξει ο πατέρας μου από μωρό και τώρα
μόνο το κατάφερα.

Πίστευα πως η Τήνος θα ήταν ένας παράδεισος, αφού εκεί προσκυνά όλη η Ελλάδα.

Κι αναρωτήθηκα: Χάθηκε ένα ολόκληρο κράτος, ένα υπουργείο Γεωργίας, μια
Διεύθυνση Δασών να εκπονήσουν ένα πρόγραμμα δενδροφύτευσης σ’ όλο το νησί και
να ανατεθεί η εργασία στους προσκυνητές που πάνε όλο το χρόνο, για φύτεμα και
συντήρηση;

Μια πανελλήνια εξόρμηση αξίζει τον κόπο θαρρώ.

ΥΓ: Υπάρχει και υστερόγραφο, τι διάολο… δημοσιογράφος θα γινόμουνα.

Πριν από 15-20 χρόνια με είχε πιάσει μια τρέλα και φύτευα δένδρα, είτε με την
κοινότητα είτε με τον πολιτιστικό σύλλογο είτε μόνος μου.Αρμυρίκια, πεύκα,
κυπαρίσσια, ευκάλυπτους, ό,τι είχε το φυτώριο Χανίων απ’ όπου τα παίρναμε
δωρεάν.

Το χωριό μου δεν φημίζεται για το πράσινο.

Το στερείται και σήμερα. Όσα υπάρχουν μόνο στην τρέλα μου το οφείλουν. Πάντως
υπάρχουν μερικά».