Για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση

ΓΙΑ ΤΗΝ εκπαιδευτική μεταρρύθμιση γράφει ο κ. Δημήτρης Φατσέας, καθηγητής Φυσικής:

«Σε άρθρο του στα “ΝΕΑ” της 25ης Νοεμβρίου με τίτλο “Η μόνη δυνατή
μεταρρύθμιση”, ο Κ. Γεωργουσόπουλος προτείνει να υπάρξει συνταγματική δέσμευση
ότι οι θεμελιώδεις αρχές μιας εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης δεν θα επιτρέπεται
να μεταβληθούν αν δεν παρέλθει 15ετία, ως προϋπόθεση μιας καλύτερης παιδείας
στον τόπο μας.

Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική.

Ο εκπαιδευτικός νόμος 1566/1985, που ισχύει μέχρι σήμερα, πολύ επιτυχημένα
περιγράφει τις γενικές κατευθύνσεις και σκοπούς της εκπαίδευσης.

Και ενώ οι αρχές αυτές αναμφισβήτητα εξασφαλίζουν την συναίνεση και υπάρχει
και νομική δέσμευση (από 12ετίας), αυτό δεν εμπόδισε την εκπαίδευση να φθάσει
στο σημείο που βρίσκεται σήμερα.

Επομένως το πρόβλημα δεν εντοπίζεται εκεί, αλλά: 1ον) στο να βρεθούν ποιοι
είναι οι συγκεκριμένοι τρόποι και πρακτικές που, αν εφαρμοσθούν, οι
θεμελιώδεις αρχές θα βρουν την πραγμάτωσή τους και 2ον) πώς εξασφαλίζεται η
υλοποίησή τους (ρητές δεσμεύσεις του νόμου, 12 χρόνια μετά, έχουν μείνει λόγια
νεκρά). Πόσο εύκολα μπορούν να δοθούν απαντήσεις στα μεγάλα προβλήματα της
εκπαίδευσης όπως π.χ. το εργασιακό καθεστώς και το προφίλ των εκπαιδευτικών,
τα αναλυτικά προγράμματα και τα βιβλία, το μοντέλο διδασκαλίας, ο τρόπος
εισαγωγής στα πανεπιστήμια, η σχολική αποτυχία, η χρηματοδότηση της
εκπαίδευσης και τόσα άλλα.

Καθόλου δεν εγγυάται την επιτυχή έκβαση μιας μεταρρύθμισης το επιχείρημα (του
Κ. Γεωργουσόπουλου) ότι μια κυβερνητική πλειοψηφία, φοβούμενη ότι θα χρεωθεί
μια πιθανή αποτυχία, θα σκεφθεί πολύ πριν πάρει αποφάσεις. Αν υπήρχε τέτοια
ευαισθησία, δεν θα υπήρχε και το πρόβλημα που συζητούμε σήμερα. Μην ξεχνάμε
ότι κάθε νέα κυβέρνηση, άλλου κόμματος, μιλά για καμένη γη (στην οικονομία).
Τι θα έχει συμβεί αν μας πουν για καμένη εκπαιδευτική γη!

Έτσι η μόνη σίγουρη λύση, που μειώνει το ρίσκο μιας εκπαιδευτικής τραγωδίας,
είναι μια εθνική διακομματική επιτροπή παιδείας, με συμμετοχή καταξιωμένων
ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών, από όλους τους χώρους, της ΟΛΜΕ, της
ΔΟΕ και μάχιμων εκπαιδευτικών, η οποία θα κηρύξει εθνικό διάλογο με διάρκεια,
βασανιστικό και επίπονο, ώστε να βρίσκονται σε κάθε εποχή οι καλύτερες δυνατές
λύσεις στα επιμέρους μεγάλα ή μικρότερα προβλήματα της εκπαίδευσης.

Η ίδια επιτροπή θα είναι υπεύθυνη και για την υλοποίηση των αποφάσεων,
ενημερώνοντας συχνά τον ελληνικό λαό.

Η λύση αυτή είναι δημοκρατική, συναινετική, μακροπρόθεσμη και παιδαγωγικά
παραδεκτή. Το μόνο που απαιτεί είναι πολιτική βούληση».