Κίνητρα στους εκπαιδευτικούς

Για να δουλέψουν δημιουργικά οι δάσκαλοι, θα πρέπει να πάψουν να υπάγονται
στον Δημοσιοϋπαλληλικό Κώδικα. Αυτό παρατηρεί ο κ. Δημήτρης Φατσέας, καθηγητής
Φυσικής στο 1ο Λύκειο Ηλιούπολης και σημειώνει:

«Οποιαδήποτε μεταρρυθμιστική προσπάθεια στον εκπαιδευτικό χώρο δεν θα πρέπει
να αναμένει θεαματικά αποτελέσματα, αν αγνοήσει έναν από τους βασικότερους
λόγους της καθήλωσης και του μαρασμού της παιδείας στις μέρες μας, την
υπαλληλοποίηση των δασκάλων. Η ισοπεδωτική υπαγωγή του δασκάλου στον
Δημοσιοϋπαλληλικό Κώδικα της πυραμιδικής ιεραρχίας, όπου ένα πλέγμα νόμων και
εγκυκλίων ρυθμίζει γραφειοκρατικά την εκπαιδευτική και παιδαγωγική του δράση,
τον αποστραγγίζει από κάθε δυνατότητα πρωτοβουλίας ή κινήτρου. Έτσι, γρήγορα
μαθαίνει να καταπνίγει τον ενθουσιασμό και τη δημιουργικότητά του
αναπτύσσοντας τα χαρακτηριστικά της υπαλληλικής εξάρτησης (τυπολατρία,
παθητική στάση, αδιαφορία και εντέλει αλλοτρίωση).

Το μάθημα μετατρέπεται σε βαρετή μηχανιστική διαδικασία, που δεν μπορεί να
συγκινεί ή να διδάσκει. Έτσι, η άποψη ότι ο μαθητής “δεν είναι δοχείο να το
γεμίσεις γνώσεις, αλλά κλαδί να το ανάψεις” δεν έχει καμία πιθανότητα να
επικρατήσει σ’ ένα τέτοιο σχολείο.

Η πρόταση: Να φύγουν οι εκπαιδευτικοί από τον Δημοσιοϋπαλληλικό Κώδικα και να
ενταχθούν σε ένα νέο πλαίσιο, έναν εκπαιδευτικό κώδικα δεοντολογίας, που θα
τους εξασφαλίζει αυτονομία, ελευθερία, κίνητρα και υλική ανταμοιβή. Θα
προσδιορίζει, δε, και τα όρια της ευθύνης τους.

Παράλληλα, να υπάρξει ένα αξιόπιστο σύστημα επιλογής των νέων εκπαιδευτικών με
έμφαση στην προσωπικότητα, στις έμφυτες ικανότητες (ταλέντο) και την βαθιά
γνώση του αντικειμένου τους, ενώ μια διακομματική επιτροπή παιδείας με
συνέπεια θα υλοποιεί την εκπαιδευτική πολιτική.

Στην κοινωνία των πληροφοριών, με την “εκπαίδευση” που τα ΜΜΕ επιβάλλουν, η
μόνη ελπίδα για μια νέα γενιά με πνευματική υγεία και γνωστική υπεροχή θα
είναι ο δημιουργικός δάσκαλος. Ας το καταλάβουν οι πολιτικοί και ας κάνουν την
επανάσταση τώρα. Διαφορετικά, δεν μπορούμε να ισχυριζόμαστε ότι πάμε για μια
παιδεία ανοιχτών οριζόντων, με τους εκπαιδευτικούς να εργάζονται σε συνθήκες
εντελώς κλειστών (δημοσιοϋπαλληλικών) οριζόντων».