30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΟΥΤΑΡΗΣ

ΠΙΝΕΙ ΕΙΣ ΥΓΕΙΑΝ: Της αλήθειας.

ΕΥΦΡΑΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ: Μικροπράγματα.

«ΚΑΝΕΙ ΚΕΦΑΛΙ» ΜΕ: Τα βαρύγδουπα, τα φαρισαϊκά.

ΤΟΝ ΖΑΛΙΖΟΥΝ: Τα μίζερα, τα μέτρια, τα κρατημένα.

ΘΕΩΡΕΙ ΣΑΝ ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΚΑΛΟ ΚΡΑΣΙ: Την πόλη του.

ΕΠΙΘΥΜΕΙ ΝΑ ΠΙΕΙ ΚΡΑΣΙ ΜΕ: Τον Πάγκαλο.

ΠΡΟΤΙΜΑ ΤΗΝ ΠΟΙΚΙΛΙΑ: Ξινόμαυρο.

ΜΕΘΑ ΜΕ: Την αποτελεσματικότητα.

Ο επιχειρηματίας-οινοποιός Γιάννης Μπουτάρης βρέθηκε στο «στόμα»
εθνικιστικών ομάδων κατά το πρόσφατο ελληνοτουρκικό συνέδριο στη Θεσσαλονίκη.
Επιμένει όμως για τη συνέχιση της συνεργασίας με όλους τους γειτονικούς λαούς
και ιδιαίτερα με τους Τούρκους με τους οποίους ­ όπως σημειώνει ­ «είμαστε
καταδικασμένοι να ζούμε δίπλα δίπλα». Θεωρεί ως ζωτικό χώρο των Ελλήνων όχι
μόνο τα Βαλκάνια αλλά και το Αιγαίο και την Ανατολή, ενώ για το ελληνικό κρασί
στη διεθνή αγορά λέει ότι «τώρα αρχίζει την εφηβεία του»…

ΕΡ.: Βρεθήκατε στο στόχαστρο εθνικιστών…

ΑΠ.: Ναι, το όνομα ταυτισμένο με προϊόν τραβάει εύκολα λάσπη…

ΕΡ.: Σε τι σκόπευαν οι αθλιότητες των εξτρεμιστών;

ΑΠ.: Σκοπός των φανατικών είναι να μην ακούγεται τίποτα άλλο, παρά μόνο η δική
τους φωνή.

ΕΡ.: Το «παρακράτος» «ανθίζει» στη Θεσσαλονίκη;

ΑΠ.: Δυστυχώς άνθιζε και ανθίζει. Μακάρι να μην είναι προϊόν του χώρου.

ΕΡ.: Προπύργιο εθνικισμού και τοπικισμού η πόλη;

ΑΠ.: Δυστυχώς ναι, από ελάχιστες και πιθανόν καθοδηγούμενες μειονότητες.

ΕΡ.: Είναι η μοιραία πόλη «εθνικιστικών» δραστηριοτήτων;

ΑΠ.: Ιστορικά, τουλάχιστον, ναι.

ΕΡ.: Τι είδους πολιτισμό «ποιεί» η Θεσσαλονίκη;

ΑΠ.: Νομίζω ότι αυτή την περίοδο ψάχνεται να βρει τη νέα της πολιτιστική ταυτότητα.

ΕΡ.: Σέβεται την ιστορία του πολυπολιτισμού της;

ΑΠ.: Δεν το δείχνει πολύ στην πράξη, ενώ στα λόγια έως υπερβολικά.

ΕΡ.: Η… Πολιτιστική Πρωτεύουσα;

ΑΠ.: Ας μη μιλάμε για το θέμα.

ΕΡ.: Γιατί παραιτηθήκατε από το Δ.Σ. του Οργανισμού της Π.Π.;

ΑΠ.: Δεν ήθελα να συνεχίσω να ταυτίζομαι με απόψεις και ενέργειες με τις
οποίες διαφωνούσα πλήρως.

ΕΡ.: Δραστηριοποιείστε με την «Ένωση Πολιτών»…

ΑΠ.: Ναι, και θα συνεχίσω.

ΕΡ.: Με «ενώσεις πολιτών» λύνονται τα προβλήματα των πόλεων;

ΑΠ.: Όχι, αλλά σίγουρα προωθούνται λύσεις, ανοίγουν μάτια, ευρύνεται ο ορίζοντας.

ΕΡ.: Γιατί αδρανεί για τα προβλήματα η τοπική ηγεσία;

ΑΠ.: Νομίζω ότι δεν έχει αντιληφθεί για ποιο λόγο εκλέγεται και ποια είναι η
δουλειά της.

ΕΡ.: Η Τοπική Αυτοδιοίκηση στο «κάρο» των κομμάτων;

ΑΠ.: Χωρίς καμιά αμφιβολία. Το κυκλοφοριακό, όμως, δεν λύνεται με κομματικές
ιδεολογίες ή ισορροπίες.

ΕΡ.: Θα είστε υποψήφιος δήμαρχος;

ΑΠ.: Όχι.

ΕΡ.: Από ποιον θα εξαρτηθεί το χρίσμα;

ΑΠ.: Νομίζω από τις κομματικές ισορροπίες και συμφωνίες.

ΕΡ.: Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της Θεσσαλονίκης;

ΑΠ.: Η ενσυνείδητη εξάρτησή της από το κέντρο. Κατά βάθος την βολεύει να
φταίνε οι άλλοι για όλα.

ΕΡ.: Μπορεί να είναι πρωτεύουσα των Βαλκανίων;

ΑΠ.: Οι πρωτεύουσες δεν ορίζονται με αποφάσεις ή προθέσεις. Γίνονται στην
πράξη. Μ’ αυτή την έννοια η Θεσσαλονίκη δεν τολμά, άρα δεν μπορεί.

ΕΡ.: Τι λείπει από την πόλη για να ανταποκριθεί στον ρόλο της;

ΑΠ.: Η πρωτοβουλία της πόλης. Θα έλεγα μάλιστα ότι περισσεύουν οι κρατικές
εξουσίες, π.χ. το υπουργείο Μακεδονίας – Θράκης.

ΕΡ.: Η ελληνική επιχειρηματική συνεργασία στα Βαλκάνια;

ΑΠ.: Μπορεί να είναι πολύ αποδοτική για την Ελλάδα σε όλα τα επίπεδα, αν
ξεπεράσουμε την αυταρέσκεια και τις ανασφάλειές μας σαν λαός.

ΕΡ.: Ζωτικός χώρος μόνο τα Βαλκάνια;

ΑΠ.: Φυσικά και όχι. Οι Έλληνες πήγαιναν πάντα προς Ανατολάς…

ΕΡ.: Θα συνεχιστεί η ελληνοτουρκική συνεργασία;

ΑΠ.: Νομίζω ότι είναι απολύτως απαραίτητη. Με τους Τούρκους είμαστε
καταδικασμένοι να ζούμε δίπλα δίπλα. Ας ζήσουμε καλά.

ΕΡ.: Άπλωμα και στους βαλκανικούς αμπελώνες;

ΑΠ.: Γιατί όχι.

ΕΡ.: Το ελληνικό κρασί διεθνώς;

ΑΠ.: Τώρα αρχίζει η εφηβεία του.

ΕΡ.: Το μακεδονικό κρασί;

ΑΠ.: Είναι η αιχμή του δόρατος.

ΕΡ.: Μικρές «κάβες» ή βιομηχανική παραγωγή;

ΑΠ.: Απαραίτητα απολύτως διαφορετικά προϊόντα αλληλοσυμπληρούμενα.

ΕΡ.: Οι δρόμοι του κρασιού οδηγούν στον πολιτισμό;

ΑΠ.: Το κρασί δεν είναι μόνο αριθμοί οικονομικών μεγεθών. Η σχέση ενός λαού με
το κρασί είναι δείκτης πολιτισμού.

ΕΡ.: Κρασί ή μπίρα;

ΑΠ.: Μέρα ή νύχτα;