Μαρκάρισμα, η τελευταία μόδα

Πυρακτωμένο σίδερο. Το μαρκάρισμα είναι η τελευταία μόδα διακόσμησης του σώματος

Με την εξαίρεση των διορθώσεων της πλαστικής χειρουργικής, η δυτική ηθική και
παράδοση θέλουν το σώμα ανέπαφο. Αλλά η μόδα ανατρέπει τις παραδόσεις και δεν
είναι λίγοι εκείνοι, οι οποίοι επιθυμούν την διακόσμηση του κορμιού τους,
κάνοντας τατουάζ, τρυπώντας μύτες, αυτιά, θηλές, γενετικά όργανα και
υποβαλλόμενοι σε μαρκάρισμα.

ΤΟ μαρκάρισμα ειναι η τελευταία λέξη της μόδας και αρκετοί νέοι δέχονται
πρόθυμα να υποβληθούν στο μαρτύριο του καψίματος του δέρματός τους με
πυρακτωμένο σίδερο, που δημιουργεί ένα βαθύ έγκαυμα δευτέρου βαθμού. Ο Ολιβιέ,
23 χρόνων, είναι ένας από τους ελάχιστους στο Παρίσι, που ειδικεύεται στην
τεχνική του μαρκαρίσματος.

«Όσοι υποβάλλονται σε μαρκάρισμα, θέλουν να σφραγίσουν στην κυριολεξία ένα
γεγονός της ζωής τους», εξηγεί με στόμφο. «Η έννοια του πόνου είναι
ξεπερασμένη, εφ’ όσον βιώνεται ως μία μεταβατική κατάσταση».

Η προοπτική του ψημένου δέρματος με πυρακτωμένο σίδερο δεν επιτρέπει τη χάραξη
ανεξίτηλων, περίπλοκων και μεγάλων σχημάτων ακόμα και για τους πιο τολμηρούς.
Οι περισσότεροι περιορίζονται στο να μαρκαριστούν με ένα γράμμα ή με ένα απλό
γεωμετρικό σχέδιο. Οι γυναίκες εμφανίζονται πιο διστακτικές από τους άνδρες να
υποβληθούν σ’ αυτό το μαρτύριο, αλλά όταν το αποφασίσουν είναι πιο στωικές.

Τατουάζ, τρύπημα και μαρκάρισμα δεν κάνουν πλέον μόνον άτομα του περιθωρίου ή
εκείνα που θέλουν να προσδιορίσουν ότι ανήκουν σε μία συγκεκριμένη κοινωνική
ομάδα, όπως στο παρελθόν όταν αποτελούσαν αναγνωριστικό σήμα ενός μποέμ λίγο
πολύ παραστρατημένου και εξεγερμένου. Με τατουάζ μόνο «σφραγίζονται»
περισσότερα από 250.000 άτομα τον χρόνο στη Γαλλία, όπου λειτουργούν
τουλάχιστον 2.000 στούντιο τατουάζ.

«Τα σχέδια στο σώμα μου αντιπροσωπεύουν την ύπαρξη των προηγούμενων ζωών μου»,
λέει ο Ρίκο, που έχει κάνει το τατουάζ επάγγελμά του εδώ και τρία χρόνια. Στο
στούντιό του δεν παίζει κανείς με την υγεία. Οι βελόνες είναι μιας χρήσεως και
τα χρώματα φυτικής προέλευσης. Αυτό, όμως, δεν ισχύει σε όλα τα εργαστήρια
αυτής της τέχνης, που είναι εμπειρική.

Όπως υποστηρίζουν οι επαγγελματίες του είδους, δεν είναι δυνατόν να
σκιαγραφηθεί το «πορτρέτο» του οπαδού της τεχνικής. Είναι άτομα κάθε
κοινωνικής τάξης και κάθε ηλικίας, από την εφηβεία μέχρι την συνταξιοδότηση.

Η Ιζαμπέλ, 31 χρόνων, μετέφερε πριν από πέντε χρόνια με τατουάζ στην πλάτη της
το έργο του Πικάσο «Οι δεσποινίδες της Αβινιόν». «Ήθελα να ενσωματωθώ μ’ αυτό
το αριστούργημα, να νιώσω την ομορφιά του στο σώμα μου», εξηγεί.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ, στην συντριπτική τους πλειοψηφία, οι οπαδοί του τρυπήματος είναι
πολύ νέοι. Μία εφηβική και μετεφηβική πελατεία στολίζει με σκουλαρίκια και
μερικές φορές και με διαμαντένια καρφιά, χείλη, μύτη, φρύδια, αυτιά, αφαλό και
άλλα μέρη του σώματος, πιο απόκρυφα. Η 18χρονη Καμίλ λέει ότι τρύπησε τον
αφαλό της επειδή τον έχει τρυπήσει και το τοπ μόντελ Κλάρα Μπρούνι, που είναι
το είδωλό της. Υπό την έννοια αυτή, το τρύπημα ισοδυναμεί με ένα αισθητικό
μαζικό φαινόμενο, που υπαγορεύεται από την επιρροή που ασκούν στους νέους τα μανεκέν.

Αλλά ο Σάμιελ Λεπαστιέ, ψυχίατρος στο νοσοκομείο Σεντ Αν του Παρισιού, κρίνει
με αυστηρότητα αυτές τις πρακτικές. «Κατά τη γνώμη μου, πρόκειται για ένα
φαινόμενο που υποδηλώνει διαστροφή, έλλειψη σημείων αναφοράς αλλά και την
εξέλιξη μιας παθολογίας. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει πλέον παθολογία,
αλλά διάχυτη δυσφορία. Και πολλοί έχουν την τάση να εκτονώσουν την
ναρκισσιστική δυσφορία τους, περνώντας στην πράξη. Από την άλλη πλευρά, δεν
συνειδητοποιούν τον οριστικό χαρακτήρα αυτών των πρακτικών. Είναι εν δυνάμει
Ντόριαν Γκρέ: στην απόλυτη λατρεία του σώματος προστίθεται η άγνοια του χρόνου».