ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τοπ Ντεμέκ

ΠΑΕΙ, ψεύτισε ο κόσμος. Οι ηγέτες του μας βγάζουν θρασύτατα τη γλώσσα τους.
Χορεύουν, παίζουν, αστειεύονται, εμπορευματοποιούνται, προβάλλοντας τον άλλο
«ανθρώπινο»

εαυτό τους. Κοίτα κι εσύ μπάρμπα.

Κι εμείς χαζεύουμε την άνεση και τον προσχεδιασμένο αυθορμητισμό τους.

Ο Μπορίς Γιέλτσιν πέρασε από την γελοιοποίηση στην επιτυχία χορεύοντας
προεκλογικά ροκ εν ρολ.

Ο Μπιλ Κλίντον έπαιξε προεκλογικά σαξόφωνο και μετά έγινε πλανητάρχης.
Επιθυμώντας κάτι πιο εντυπωσιακό προχώρησε στη διεύθυνση ορχήστρας.

Ο Τόνι Μπλερ βρήκε κάτι πιο λαϊκό. Έπαιξε σ’ ένα αυτοτελές επεισόδιο
δημοφιλούς σαπουνόπερας.

Ο Ζιανγκ Ζεμίν τραγούδησε, φάλτσα, όπερα.

Ο Ριουτάρο Χασιμότο ψάρεψε με καλάμι μια γόπα στη Σιβηρία και φωτογράφισε τον
Γιέλτσιν ζητώντας του να πει: τσιιζ!.

Ο Μεσούτ Γιλμάζ ποζάρισε παίζοντας σκάκι και ατενίζοντας, από την Κρήτη, το Αιγαίο.

Ο επαναστάτης Τσε έγινε μπλουζάκι, καπελάκι, μπρελόκ, αναπτήρας.

Θύμα μιας μύγας Τσε-Τσε, που τσιμπάει και βγάζει δεκαρούλες.

Τσίμπησε κι ο δικός μας Κώστας Καραμανλής, ο ανιψιός, και κυλίστηκε στο
γρασίδι, παίζοντας ποδόσφαιρο.

Γιατί αυξάνεται δραματικά όλη αυτή η κακογουστιά; Τις πταίει; Πάντως, όχι ο
μελαγχολικός Μπουλ – Μπουλ. Αντίθετα, ο διάσημος γορίλας κάτι ήθελε να πει
κλείνοντας, για τελευταία φορά, τα μάτια του μπροστά στις κάμερες.

Πέθανε στον ζωολογικό κήπο του Τόκιο, όπου έζησε αιχμάλωτος όλη του τη ζωή,
ξύνοντας τις μασχάλες του και κάνοντας τον κόσμο να γελάει.