«Ο εφιάλτης μου έγινε πραγματικότητα»

«Όλα όσα έγιναν την Τρίτη το μεσημέρι τα είχα δει πριν από ένα μήνα στον
ύπνο μου. Ήταν ένας πολύ δυνατός εφιάλτης που δεν με άφηνε να ξυπνήσω. Λες και
με κρατούσε. Με παρακινούσε να δω το τέλος. Σ’ αυτόν τον εφιάλτη είδα τη σκηνή
που σκότωνα τη θεία μου, τη στιγμή που με πήγαν στον εισαγγελέα…».

Δεκαεξάχρονος δράστης. «Όλα όσα έγιναν τα είχα δει πριν από ένα μήνα στον ύπνο μου. Σ’ αυτόν τον εφιάλτη είδα τη σκηνή που σκότωνα τη θεία μου, τη στιγμή που με πήγαν στον εισαγγελέα»

ΤΑ ΛΟΓΙΑ ανήκουν στον 16χρονο δράστη της δολοφονίας της θείας του Πλούμης
Καβαλιεράτου. Χθες έσπασε τη σιωπή του και μίλησε στα «ΝΕΑ» για τον «εφιάλτη
που έγινε πραγματικότητα», για όσους πλήγωσε, για όσα θα επακολουθήσουν· γι’
αυτά που δεν θα αλλάξουν ποτέ.

Σκυμμένος σε ένα από τα γραφεία του Τμήματος Ανηλίκων, στον τρίτο όροφο του
μεγάρου της Ελληνικής Αστυνομίας, στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, βρίσκεται αγκαλιά με
τους δικούς του. Είναι η ώρα του απογευματινού επισκεπτηρίου.

Οι λέξεις βγαίνουν με δυσκολία. Κομπιάζει. Διστάζει να μιλήσει για τον
εφιάλτη. Φοβάται να μην παρεξηγηθούν τα λόγια του. Για μια στιγμή στρέφει το
βλέμμα του προς το παράθυρο. Κάτω από το μαύρο πέπλο της νύχτας βλέπει τα φώτα
της πόλης να λαμπιρίζουν, κόσμο να πηγαινοέρχεται, αυτοκίνητα να τρέχουν προς
κάθε κατεύθυνση, όπως ο λογισμός του.

Όλα πλέον τα βλέπει με άλλα μάτια. Τον εαυτό του, τους άλλους, τη ζωή του.
Οπλίζεται με δύναμη πρωτόγνωρη. Σε στιγμές που θα λύγιζαν και τα σίδερα αυτός
θα πει «δεν μου λείπει τίποτα. Αισθάνομαι ότι λείπουν σε αγαπημένα μου
πρόσωπα. Σκέφτομαι ότι αφαίρεσα μια ζωή, ότι κατέστρεψα μια οικογένεια, ότι
πλήγωσα τους δικούς μου, τις ξαδέλφες μου, τον θείο μου. Σκέφτομαι ότι δεν
μπορώ να επανορθώσω. Δεν μπορώ πια να κοιμηθώ». Κάτω από τα μάτια του
κούρνιασαν οι μαύροι κύκλοι, οι οποίοι μέρα με την ημέρα μεγαλώνουν.

Τρεις ημέρες στο Τμήμα Ανηλίκων ξέρει ότι αύριο, μετά την απολογία του στον
ανακριτή, θα οδηγηθεί στις Φυλακές Ανηλίκων στον Κορυδαλλό, αφού κατά τα
φαινόμενα θα κριθεί προφυλακιστέος. Κι όμως δεν είναι αυτή η πρώτη σκέψη του,
δεν είναι αυτό που απασχολεί περισσότερο το μυαλό του. Δείχνει δυνατός, σαν να
μη φοβάται. Λες και δεν αναλογίζεται, λες και υποβαθμίζει τη σκοτεινή πλευρά
του… κελιού.

Στα 16 του χρόνια γνωρίζει πολύ καλά τον ορισμό της ζωής: «Μια διαδικασία
επιβίωσης, συνύπαρξης με τους άλλους ανθρώπους». Μόνο που στην περίπτωσή του
ένα «τσακ» του μυαλού ήταν αρκετό για να ανατρέψει αυτή τη σχέση. Η ζωή έγινε
συνώνυμη του πένθους, του θανάτου. «Νομίζω ότι όλα είναι ψέματα», προσθέτει με
σπασμένη φωνή.

Τη νύχτα μόλις τα βλέφαρά του πέσουν κουρασμένα από την αϋπνία, ανοίγουν
μονομιάς. «Μπροστά μου έρχεται συνεχώς η ίδια εικόνα, η στιγμή που κάνω το
κακό στη θεία μου. Έχω σπασμούς. Αναλογίζομαι τι έκανα και με πιάνει τρέλα.
Δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω αυτό που έκανα στη θεία μου».

Το βλέμμα του χάνεται, συνεχώς ακούει την κραυγή της θείας του που τον
εκλιπαρούσε «Αλέξανδρε μη, βοήθεια…». Η αυστηρή της επίπληξη, η επιμονή της,
δεν τον άφηναν να δει τι κάνει. Ο υπαινιγμός της ότι καπνίζει χασίς, ενώ ο
ίδιος «δεν έβαλε ποτέ τσιγάρο στο στόμα του», μα κυρίως η υποτιμητική της
αναφορά για τη μητέρα του θόλωσαν το μυαλό του. «Όλα τα έβλεπα μαύρα, θόλωσα,
ξαφνικά μαύρισαν όλα. Δεν ήξερα τι έκανα».

Στην απέραντη μοναξιά, στον μονόδρομο όπου τον οδηγούν οι πράξεις του έρχονται
συνεχώς οι δύο ξαδέλφες του: η Λένα και η Τίνα. Προσπαθεί να απαλύνει τον πόνο
του, τις ευθύνες του. «Θα κάνω τα πάντα για να στηρίξω τις ξαδέλφες μου. Όλη
μου τη ζωή θα την αφιερώσω σ’ αυτές και στον θείο μου. Στη φυλακή όπου θα πάω
θέλω να με αφήσουν να τελειώσω το σχολείο για να τους βοηθήσω. Ξέρω ότι τη
θεία μου δεν μπορώ να τη φέρω πίσω. Αυτό που δεν ξέρω είναι αν μπορώ να κάνω
κάτι για να απαλύνω τον πόνο που τους προκάλεσα», σημειώνει με δισταγμό.

Αυτό που θα ήθελε να ξέρει είναι αν μπορεί να μετριάσει τον πόνο τους. Θέλει
να μάθει αν και πότε θα του δοθεί η δυνατότητα να συναντήσει τις ξαδέλφες του.
«Τώρα δεν είμαι έτοιμος για κάτι τέτοιο. Ξέρω ότι το ίδιο συμβαίνει και με τη
Λίνα και την Τίνα. Είναι πολύ δύσκολο γι’ αυτές. Τις καταλαβαίνω, γι’ αυτό
πονάω· όχι γι’ αυτά που θα μου συμβούν».

Ακόμη και το κελί δεν δείχνει να τον φοβίζει. «Μπορείς να πάρεις κάποια στιγμή
και το σκυλί μαζί σου», του λένε οι δικοί για να ξεγελάσουν τον φόβο του, για
να τον στηρίξουν. Ο ίδιος όμως σκέφτεται περισσότερο τον Φλοξ, το αγαπημένο
του σκυλί, που λίγες ώρες μετά τη δολοφονία της θείας του, με την αγάπη του,
θα τον αποτρέψει από την αυτοκτονία. «Δεν γίνεται να έρθει ο Φλοξ στη φυλακή,
δεν είναι μαθημένος…», καταλήγει. Το επισκεπτήριο μόλις είχε τελειώσει.