ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ «Δεν είμαστε Αλβανοί!..»

Οι καταραμένοι. Και πίσω τους περιμένουν χιλιάδες…

«Είμαστε πολιτικοί πρόσφυγες, μη μας μεταχειρίζεστε όπως τους Αλβανούς!»
Διεκδικώντας την εύνοια του πολιτισμένου κόσμου, οι απελπισμένοι της Γης αλληλοσπαράσσονται.

ΤΟ ΦΟΡΤΩΜΕΝΟ πλοίο που έφτασε την περασμένη Κυριακή στο λιμάνι της Σάντα Μαρία
ντε Λέουκα, στο Λέτσε της Ιταλίας, είχε διαφορετικούς επιβάτες από άλλες
φορές. Οι 796 μετανάστες που είχαν καταλάβει και το τελευταίο ελεύθερο
εκατοστό του «Hussan» ήταν στην πλειοψηφία τους Κούρδοι. Προέρχονταν από την
Τουρκία, το ιρακινό και το συριακό Κουρδιστάν, και είχαν τη συνήθη όψη του
κυνηγημένου. Οι περισσότεροι ήταν άνδρες, αλλά υπήρχαν και καμιά εκατοστή
παιδιά, ισχνά, μικροσκοπικά, ξυπόλητα, γαντζωμένα στην αγκαλιά των μανάδων
τους ­ που σε αντίθεση μ’ εκείνα χαμογελούσαν βλέποντας τη Γη της Επαγγελίας.
Ταξίδευαν για επτά μέρες και νύχτες και οι ιστορίες που είχαν να διηγηθούν δεν
διακρίνονταν για την πρωτοτυπία τους.

Ο Γιουσέφ δήλωσε ότι ούτε ο ίδιος ούτε κανένας από τους συντρόφους του γνώριζε
τον πλοίαρχο ή τα μέλη του πληρώματος. «Αν μιλήσω, θα με σκοτώσουν», είπε ένας
άλλος επιβάτης. Ο Γιαμάλ, που βεβαίωσε ότι το πλοίο παρέλαβε επιβάτες και από
ελληνικά νησιά, περιέγραψε πώς η καταστολή των Κούρδων στην Τουρκία τους
οδηγεί στα χέρια της τοπικής μαφίας που εισπράττει 1.000 ή και 2.000 δολάρια
από τον καθένα για να τους μεταφέρει υπό απάνθρωπες συνθήκες στην ελευθερία.
Κι ένας άλλος μετανάστης προειδοποίησε: «Πίσω από μας περιμένουν κι άλλοι. Οι
Κούρδοι που περιμένουν να ταξιδέψουν στην Ιταλία, κι από εκεί στη Γαλλία και
τη Γερμανία, είναι χιλιάδες».

Οι ιστορίες τους είναι γνώριμες, αλλά οι συγκεκριμένοι μετανάστες έχουν ένα
προνόμιο: η Τουρκία δεν έχει υπογράψει (ακόμη) με την Ιταλία σύμφωνο αμοιβαίων
απελάσεων. Οι ιταλικές αρχές βρέθηκαν έτσι σε αμηχανία. Τα 200 διατάγματα
απελάσεων που υπέγραψαν έμειναν κενό γράμμα. Επιπλέον, οι κούρδοι πρόσφυγες
δημιούργησαν στην κυβερνητική πλειοψηφία ένα πολιτικό πρόβλημα. Οι Πράσινοι
και η Κομμουνιστική Επανίδρυση απαίτησαν να μην απελαθεί κανείς, αφού αυτό
ισοδυναμεί με θανατική καταδίκη. Κάτι τέτοιο, όμως, θα έχει επιπτώσεις στις
σχέσεις της Ιταλίας με την Τουρκία. Και ποιος ακούει μετά τον υπουργό
Εξωτερικών, τον φίλτατο Λαμπέρτο Ντίνι…

Σε μια άλλη εποχή, η Ιταλία θα μπορούσε απλώς να «κλείσει τα μάτια» και να
επιτρέψει στους Κούρδους να περάσουν από το έδαφός της για να φτάσουν στον
προορισμό τους. Με βάση τη Συνθήκη του Σένγκεν, όμως, τα σύνορα της Ευρώπης
ταυτίζονται με τα σύνορα της Ιταλίας. Οι ακροδεξιοί της Εθνικής Συμμαχίας
έσπευσαν να εκμεταλλευθούν την ευκαιρία για να καταγγείλουν την κυβέρνηση που
έχει κάνει τη χώρα «σουρωτήρι» και μπορεί να πατήσει το χώμα της ο κάθε
ξυπόλητος. «Οι διαπραγματεύσεις με την Τουρκία έχουν προχωρήσει πολύ,
ελπίζουμε πως θα ολοκληρωθούν το ταχύτερο», δικαιολογήθηκε ο υφυπουργός
Εξωτερικών Πιέρο Φασίνο. Μέχρι τότε, δεν θα μπορούσε το ιταλικό ναυτικό να
εμβολίζει όλα αυτά τα ενοχλητικά προσφυγικά πλοία;