Το παραμύθι έγινε εφιάλτης «Ο Τοκετός είναι Αγάπη»

Στα κοριτσίστικα απόκρυφά της όνειρα το βασιλόπουλο είχε άρμα, που το
έσερναν τέσσερα υπέροχα άλογα.Όταν εκείνος έκανε την εμφάνισή του στη σκηνή
της ζωής της, «παραμυθιάστηκε» πως ήταν το βασιλόπουλο των ονείρων της. Και
του παρέδωσε τα κλειδιά τής μυστικής της κρύπτης. Τρεις μήνες αργότερα, ήξερε
πως ούτε άρμα υπήρχε ούτε άλογα ούτε έρωτας ούτε προσωπική θυσία. Μονάχα
διάψευση. Και ένα μωρό στην κοιλιά της… Θα μπορούσε, αν εκείνη δεν ήταν αθώα
σαν παιδί, το «λάθος» να εκλείψει και απλώς να χρεωθεί η Γεωργία με έναν ακόμη
θάνατο. Αντικρυστά άλλωστε με τον θάνατο ­ και τις όποιες «μορφές» του ­
βρισκόταν από τα μικρά της χρόνια. Οκτώ χρόνων ήταν όταν βρήκαν νεκρό τον
52χρονο παππού, σωριασμένο στα πλακάκια της κουζίνας, από ανακοπή καρδιάς.
Ήταν δεκατριών, όταν ο δικός της πατέρας έφυγε από το σπίτι και τότε βίωσε η
Γεωργία αυτό που λέγεται «τρίτος άνθρωπος», διαζύγιο, ξεριζωμός. Λίγο
αργότερα, χάνεται και η γιαγιά της, στα 52 κι εκείνη, από βασανιστικό καρκίνο.
Όλα αυτά δεν θα αποκτούσαν μείζονα σημασία, αν δεν προσεβάλετο εδώ και δυόμισι
χρόνια και η μητέρα της, η 38χρονη σήμερα Φωτεινή, από πρωτοπαθή καρκίνο
γεννητικών οργάνων και τώρα πια από μεταστατικό… Έγκυος πριν κλείσει τα 18,
με την αφέλεια να πιστεύει ότι μόνο «εκείνος» θα τη βοηθούσε να απαλλαγεί από
το «ανεπιθύμητο»! Με το αίσθημα της ντροπής να την κατακυριεύει. Με ολότελα
ξεθωριασμένη την πατρική φιγούρα. Δύο μικρότερα αδέλφια, παιδιά του Λυκείου,
αδύναμα να βοηθήσουν. Μία ταλαιπωρημένη μητέρα να υποφέρει. Και τρισάθλια τα
οικονομικά του σπιτιού… Ήταν αρκετές οι συγκυρίες για να παραμείνει έγκυος η
Γεωργία. Η οποία σε ενάμιση μήνα θα γίνει μητέρα…Αυτό το κοριτσάκι, που θα
το πούνε Μαρία, θα μπορούσε να είναι το ωραιότερο χριστουγεννιάτικο δώρο της
ζωής της. Θα μπορούσε ­ αν εκείνη ήταν ικανή να ανταποκριθεί στη δαπάνη του
τοκετού, αν υπήρχαν χρήματα για το βρεφικό γάλα, τις πάνες, όλα τα
χρειαζούμενα… Αλλά δεν υπάρχει τίποτα. Μόνον η αγάπη και η αφοσίωση της
μητέρας της. Και η συμπαράσταση των μικρότερων αδελφών της ­ της 17χρονης
Βιβής και του 15χρονου Δημήτρη.

Της είπε: «Εσύ έχεις μόνο εμένα. Κι εγώ εσένα. Θα αντέξουμε…»

«ΣΑΝ ΝΑ βάρυνες Γεωργία μου», της είπε η μητέρα της. Εκείνη αναπήδησε
πανικόβλητη. Βρισκόταν μια δρασκελιά πριν από την αναγνώριση του «προβλήματός»
της. Δίχως να πει λέξη στη μητέρα της, άνοιξε την πόρτα και έφυγε από το σπίτι.

Δεν επέστρεψε το ίδιο βράδυ, ούτε το επόμενο. Κύλησε μια εβδομάδα με τρελαμένη
τη μητέρα της να την αναζητεί σε γνωστούς και φίλους. Μέχρι που πήρε στα χέρια
της εκείνο το απολογητικό γράμμα.

«Μανούλα μου, ζητάω χίλια συγγνώμη που φεύγω από το σπίτι… Ξέρω ότι έχω
κάνει πολλά λάθη. Πιστεύω ότι δεν αξίζει να ενδιαφέρεσαι για μένα. Εγώ θέλω να
ξέρεις ότι σ’ αγαπώ πολύ, άσχετα αν δεν στο έχω δείξει ποτέ. Ξέρω ότι είσαι
άρρωστη σοβαρά, σε σκέφτομαι συνέχεια και στεναχωριέμαι πολύ, θα ήθελα να
είμαι δίπλα σου… Αλλά μανούλα μου δεν είχα το θάρρος να σου πω τον λόγο που
δεν είμαι δίπλα σου γι’ αυτό και προτίμησα να σου γράψω αυτό το γράμμα… Με
αυτό που θα μάθεις μπορεί να μη με θέλεις πια για κόρη σου, να ξαναγυρίσω στο
σπίτι και γενικά να με μισήσεις. Έχεις όμως δικαίωμα να το μάθεις… Είμαι
πέντε μηνών έγκυος, δεν μπόρεσα να βρω τα χρήματα τότε που ήταν νωρίς. Τώρα
αυτό το παιδί θα γεννηθεί αναγκαστικά γιατί δεν έχω άλλη λύση… Αλλά δεν
μπορώ πλέον να σε αντικρύσω από ντροπή!»

Δεν είχε άλλη λύση η Γεωργία Δημακοπούλου. Ήταν τόσο απελπισμένη που πίστευε
ότι η μητέρα της θα την απαρνιόταν. Αλλά εκείνη της έστειλε μήνυμα: «Έλα στο
σπίτι παιδί μου. Εσύ έχεις μόνο εμένα κι εγώ εσένα…»

Τρεις μήνες αργότερα… Είναι πολλές οι νύχτες αγρύπνιας για μάνα και κόρη. Τα
δάκρυα δεν προλαβαίνουν να στεγνώσουν. Η αξιοπρέπεια, η περηφάνια, ο
αυτοσεβασμός υπήρξαν αξίες ζωής για τη 38χρονη Φωτεινή. Άντεξε πολλά. Την
απόρριψη, τη διάλυση του γάμου της, την πλήρη αδιαφορία του πατέρα των παιδιών
της, την ολοκληρωτική ευθύνη τριών μικρών παιδιών. Γενναία γυναίκα, μαθημένη
να μη σκύβει το κεφάλι, κονταροχτυπήθηκε πολλές φορές με τη ζωή και δεν λύγισε
παρά μόνο «τώρα που βλέπω πόσο αδύναμη είμαι να βοηθήσω το παιδί και το εγγόνι μου».

Τώρα που βρίσκεται αντιμέτωπη με αυτό που κάποιοι λένε αυτοσυντήρηση και
κάποιοι άλλοι ένστικτο επιβίωσης, κατεβαίνει ένα προς ένα τα σκαλιά της
προσωπικής της αξιοπρέπειας η Φωτεινή, κοινοποιώντας δημόσια ένα πρόβλημα που
οι περισσότεροι θα άλλαζαν σπίτι και γειτονιά προκειμένου να το αποσιωπήσουν ­
φοβούμενοι τον κοινωνικό κατατρεγμό, το «στίγμα».

Το δικό της «τέλος» το έχει προδιαγράψει. Με μεταστατικό πια καρκίνο,
επιμένει, «δεν έχω και σπουδαίες ελπίδες»… Είναι λες και έχει δώσει ραντεβού
με τον θάνατο η Φωτεινή. Κι όταν την παρακινείς και της λες «μη σκέφτεσαι
έτσι, είναι σαν να έλκεις το αρνητικό», χαμογελά μελαγχολικά κι ανταπαντά:
«Δεν είμαι εγώ το θέμα. Εγώ έζησα. Η Γεωργία είναι παιδί…».

Η δική της αρρώστια, «στράγγιξε» το μικρό ταμείο της οικογένειας. Διοικητική
υπάλληλος στη ΔΕΗ είναι η Φωτεινή, με ένα μισθό 200.000 δραχμών τον μήνα.
Ενοίκιο και κοινόχρηστα ξεπερνούν τις 100.000. Με τα υπόλοιπα πρέπει να
επιβιώσουν τέσσερις άνθρωποι, να φάνε, να ντυθούν, να μετακινηθούν, να πάνε
σχολείο τα παιδιά…

Είχε τον τρόπο της, επιζούσαν έως πρότινος, δίχως να «εκπλειστηριάζει»
δράμι-δράμι την περηφάνια της. Αλλά τώρα πια, όλα άλλαξαν… Η δική της μάχη
με τον καρκίνο έγινε ξαφνικά δευτερεύουσα ­ μπροστά στο πρόβλημα της Γεωργίας.
Έπρεπε ήδη να έχει εισαχθεί και να έχει χειρουργηθεί στο στήθος η Φωτεινή.
Ανέβαλε τα πάντα ­ «μέχρι να γεννήσει η Γεωργία, να βεβαιωθώ ότι εκείνη και το
μωρό είναι καλά και μετά βλέπουμε»…

Η αγωνία της έχει ρίζες ­ στο φύσημα καρδιάς με το οποίο γεννήθηκε η Γεωργία,
στην εύθραυστη υγεία της, τον αιματοκρίτη της που μετά βίας «ανέβασαν» τα
φάρμακα από 22 σε 25, τις αιμορραγίες που η μικρή εμφανίζει…

Ο τοκετός είναι αγάπη. Το παιδί ενός έρωτα που δεν ήταν έρωτας, μπορεί να γίνει παιδί της αγάπης όλων μας…

«Ο Τοκετός είναι Αγάπη» γράφει το εξώφυλλο του βιβλίου που διαβάζει τα βράδια.
Περίμενε και κάπου αλλού να βρει την αγάπη η Γεωργία, αλλά… «εκείνος με
κορόιδευε». Ήταν τελικά παντρεμένος, πατέρας ενός μικρού παιδιού… Ο έρωτας
πήρε τη δυσοσμία της απάτης. Δεν του ζήτησε τίποτα παρά μόνο να τη βοηθήσει
οικονομικά να «απαλλαγεί» από το μωρό. Εκείνος είπε: «Μα αλίμονο, το συζητάς
τώρα;». Αλλά δεν είχε τις 40.000 που χρειάζονταν στην αρχή της κύησης. Ούτε
τις 80.000 που ζήτησε στην πορεία ο μαιευτήρας, όταν προχώρησε κι άλλο η
εγκυμοσύνη. Βρήκε τα μισά από φίλους και γνωστούς η Γεωργία, είπε ότι θα δώσει
τα υπόλοιπα εκείνος, πήγαν μαζί στο μαιευτήριο το πρωινό και κλείστηκε το
ραντεβού. Κάποια στιγμή της είπε: «Πω πω! ξέχασα τα λεφτά στο σπίτι, πάω να τα
φέρω», έφυγε και δεν… ξαναγύρισε! Έμεινε στον προθάλαμο να περιμένει η
Γεωργία… Παρακάλεσε τον γιατρό με δάκρυα, να του δώσει προκαταβολικά τις
40.000, να του αφήσει την ταυτότητά της μέχρι να δουλέψει κάπου, να
εξοικονομήσει τα υπόλοιπα και να τον πληρώσει, αλλά εκείνος της απάντησε: «Δεν
είμαι ΚΩΤΣΟΒΟΛΟΣ κοπέλα μου να κάνω… εκτρώσεις με δόσεις». Προχωρούσε η
εγκυμοσύνη μαζί με τις ημέρες που ανώφελα περνούσαν, κλείνοντας τον τέταρτο
μήνα υπήρχε κίνδυνος για τη ζωή της και ο επόμενος μαιευτήρας, απαίτησε
350.000 δραχμές… Φαίνεται ότι για κάποιους λόγους αυτό το μωρό έπρεπε να
ζήσει. Αν της μοιάσει, θα έχει πλούσια καστανά μαλλιά, μελιά μάτια και φακίδες
στο πρόσωπο. Αν μοιάσει στη Γεωργία, η μικρούλα που θα την πουν Μαρία, θα
είναι τρυφερή και ονειροπαρμένη όπως εκείνη. Υπάρχει ελπίδα. Αν αγαπήσουν την
αγέννητη Μαρία χίλιοι, δύο χιλιάδες, τέσσερις χιλιάδες άνθρωποι. Αν αποκτήσει
αμέτρητους νονούς, με μικρό για τον καθένα τίμημα. Για ένα πακέτο πάνες, ένα
μπιμπερό, το πρώτο της γάλα. Ο λογαριασμός ταμιευτηρίου που υπάρχει είναι της
Εμπορικής Τράπεζας (42 733 911, κατάστημα 010 Βάθης). Στα ονόματα της Φωτεινής
και της Γεωργίας… Ο κ. Αδραχτάς, ο μαιευτήρας που χειρούργησε τη Φωτεινή,
παρακολουθεί και θα ξεγεννήσει και τη Γεωργία. Τους είπε να μη νοιάζονται…