Κάθονται στα ίδια θρανία μαθητές από 32 χώρες!

Χαμόγελα και πειράγματα: Από τον Λίβανο έως την Κίνα και από τη Ρωσία έως τις ΗΠΑ, τα παιχνίδια και οι δικαιολογίες στις… διαβολιές είναι ίδια

ΕΝΑ «μπουλούκι» με παιδιά, από όλα τα μήκη και πλάτη της Γης, ξεπροβάλλει μέσα
από τα θρανία του σχολείου του, φωνάζοντας σε άπταιστα ελληνικά «Κυρία,
Κυρία…». Ο Ρούσνια από τη Ρωσία, η Ελισάβετ από την Αιθιοπία και ο Γιον από
τις Φιλιππίνες είναι μερικοί μόνο από τους μαθητές του πολυεθνικού σχολείου
του Ελληνικού, που φιλοξενεί παιδιά από 32 χώρες!

Τα πρωινά, όταν ο μικρός Ρούσνια Αιμιλιάνοφ ξεκινούσε για το σχολείο του
τυλιγμένος μέσα στα ζεστά ρούχα του, ήταν αναμφισβήτητα πιο κρύα τότε που
έμενε στη Μόσχα. Ο Ρούσνια είναι σήμερα 12 χρόνων. Ήρθε στην Ελλάδα πριν από
τρία χρόνια. Η πόλη που τώρα πια τον φιλοξενεί είναι και μεγάλη και καθόλου
ξένη γι’ αυτόν. Όταν ήρθε στην Ελλάδα, τα ελληνικά τού ήταν εντελώς άγνωστα.
Όμως, σήμερα, μαθητής πλέον της Β’ Γυμνασίου, μιλάει και γράφει με μεγάλη
ευκολία. Δεν νιώθει διαφορετικός. Έχει πια κάνει φίλους απ’ όλο τον κόσμο και
δηλώνει χαμογελαστός ότι ανάμεσά τους ξεχωρίζει τον Όσκαρ, έναν μικρούλη από
τον Καναδά.

Το σχολείο του Ελληνικού είναι ένα από τα τέσσερα διαπολιτισμικά σχολεία που
υπάρχουν στη χώρα μας για τα παιδιά που προέρχονται από άλλα κράτη.
«Φιλοξενούμε 190 παιδιά από 32 χώρες του κόσμου», λέει η κ. Μάγδα Βελτίστα,
διευθύντρια του διαπολιτισμικού Γυμνασίου. Και συνεχίζει: «Στο σχολείο μας
έρχονται παιδιά που γνωρίζουν ελάχιστα ή καθόλου ελληνικά. Παιδιά Ελλήνων του
εξωτερικού, που γυρίζουν στην πατρίδα, ή παιδιά μεταναστών, οι οποίοι ζητούν
στη χώρα μας μια καλύτερη τύχη. Εδώ μαθαίνουν να αγαπούν την Ελλάδα και με τη
βοήθεια όλων μας προσαρμόζονται στις νέες συνθήκες της ζωής τους».

Οι μαθητές στο σχολείο του Ελληνικού είναι παιδιά από πολλές και διαφορετικές
χώρες του κόσμου. Παρά τις διαφορές τους στη γλώσσα, στο χρώμα, στη θρησκεία
και τις καθημερινές τους συνήθειες, δημιουργούν ένα ομοιόμορφο σύνολο.

Η Σοφία και η Ελισάβετ, που κάθονται στο ίδιο θρανίο, συναντήθηκαν στο σχολείο
του Ελληνικού και δηλώνουν κολλητές φίλες. Η Σοφία είναι στην Ελλάδα 9 χρόνια.
Είναι από το Σουδάν. Οι γονείς της ήρθαν να δουλέψουν στην Ελλάδα, όπως και οι
γονείς της Ελισάβετ με τα πολύχρωμα κοτσιδάκια, που κατάγεται από την
Αιθιοπία. Και οι δυο τους νοσταλγούν τις πατρίδες τους και ονειρεύονται να
γυρίσουν κάποτε πίσω. Μιλουν άπταιστα ελληνικά.

ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ

Τρίτη ώρα. Τα παιδιά εξετάζονται στο μάθημα της Ιστορίας, Ρωμαϊκής και Βυζαντινής. Για τη Σοφία, την Ελισάβετ και τα υπόλοιπα παιδιά, το μάθημα φαίνεται να είναι ενδιαφέρον. Αν και οι πρωταγωνιστές της, ίσως και να μην είναι γνωστοί στις πατρίδες τους…

Στο διαπολιτισμικό σχολείο, ανά τάξη, τα μαθήματα γίνονται σε τέσσερα επίπεδα.
«Το πρώτο επίπεδο είναι το ελληνόφωνο. Τα παιδιά γνωρίζουν να μιλούν και να
γράφουν καλά ελληνικά και όλα τα μαθήματα γίνονται σε αυτήν τη γλώσσα»,
σημειώνει η κ. Κουτουδάκη, καθηγήτρια στην τάξη υποδοχής των μαθητών, οι
οποίοι δεν γνωρίζουν παρά μόνον τη γλώσσα της πατρίδας τους. «Στο δεύτερο
επίπεδο, φοιτούν μαθητές που γνωρίζουν ελληνικά, αλλά παρουσιάζουν μικρά
προβλήματα και χρειάζεται να τους βοηθάμε στα αγγλικά. Στο τρίτο επίπεδο, τα
μαθήματα γίνονται και στα αγγλικά και στα ελληνικά, ενώ στο τελευταίο μόνο στα
αγγλικά. Στο τελευταίο αυτό επίπεδο, τα παιδιά διδάσκονται όλα τα ελληνικά
μαθήματα στα αγγλικά, ακόμα και Θουκυδίδη σε μετάφραση».

Ο Αλέξανδρος από τη Νιγηρία μπερδεύει τον προσανατολισμό με τον προσηλυτισμό.
Ξέρει τις έννοιες, αλλά δυσκολεύεται να προφέρει τις λέξεις. Αγαπάει την
Ιστορία. Δίπλα του στο θρανίο κάθεται ο Θοδωρής, παιδί ομογενών από την
Αμερική. Τους χώριζε μέχρι πριν από λίγα χρόνια ο Ατλαντικός. Ίσως ποτέ να μην
είχαν σκεφτεί ότι θα συναντηθούν σε μία άλλη χώρα, θα περνούν μαζί τις ώρες
του διαλείμματος και θα βοηθάει ο ένας τον άλλον στα μαθήματα.

Ένα πολύχρωμο σχολείο είναι το σχολείο στο Ελληνικό. Ένα σταυροδρόμι
πολιτισμών από όλα τα πλάτη και τα μήκη του πλανήτη. Από τη Ν. Αφρική έως τον
Καναδά και από Φιλιππίνες έως τη μακρινή Ν. Ζηλανδία. Τους μαθητές του δεν
τους ενώνει η κοινή παράδοση. Ίσως, μάλιστα, να υπάρχουν και ημέρες που γι’
αυτούς δεν σημαίνουν και πολλά πράγματα. Συνυπάρχουν, όμως, χωρίς προβλήματα.
Προσπαθούν να τα καταφέρουν και δίνουν το «παρών» και τη δική τους πινελιά με
πολιτιστικές εκδηλώσεις, όπως πέρσι τον Μάρτιο, όταν τα παιδιά ­ φορώντας τις
παραδοσιακές στολές των χωρών τους ­ χόρεψαν τους χορούς των πατρίδων τους.