ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Με τους Τούρκους

Ο ΛΟΓΟΣ στους αναγνώστες. Ο Κεμάλ Τασκιράν, Eichackerstr. 28, Ζυρίχη, γράφει:

«Είμαι ένας Τούρκος που δουλεύει σε μια τουρκική τράπεζα στην Ελβετία. Έρχομαι
από την Σμύρνη στην Τουρκία και μαθαίνω την ελληνική γλώσσα εδώ και πολλά
χρόνια τώρα. Άρχισα να μαθαίνω τα ελληνικά στο Λύκειο από μεράκι για ξένες
γλώσσες και το ενδιαφέρον μου για την ελληνική γλώσσα συνεχίζεται έως σήμερα.
Αγοράζοντας “ΤΑ ΝΕΑ” μια φορά την εβδομάδα, προσπαθώ να μάθω τις εξελίξεις
στην Ελλάδα.

Διάβασα τις προάλλες το άρθρο σας (Στην Πέργαμο) σχετικά με την προσέγγιση των
χωρών μας με πολύ χαρά και θα ήθελα να σας γράψω τα αισθήματά μου σχετικά, σε
λίγα λόγια.

Στα ταξίδια που έκανα στα διάφορα μέρη της Ελλάδας γνώρισα πάντα πολλούς
θαυμάσιους ανθρώπους και έφυγα με πολύ καλές εντυπώσεις από τη χώρα σας.
Αισθανθήκαμε πάντα πως είμαστε κοντά στην Τουρκία γιατί οι ομοιότητες μεταξύ
των τρόπων ζωής μας είναι πάρα πολλές. Γι’ αυτό μπορεί (εύκολα) και πρέπει να
υπάρξει προσέγγιση ανάμεσα στους λαούς μας. Γιατί δεν έχει τίποτα να χωρίσει ο
Έλληνας με τον Τούρκο, όπως γράφετε και σεις.

Η αναφερόμενη ελληνική τραγουδίστρια θα κάνει πολύ καλά αν αποφασίσει να πάει
στην Τουρκία για να δώσει μια συναυλία. Τέτοιες δραστηριότητες βοηθάνε πολύ
και παίζουν ένα σημαντικό ρόλο για καλές σχέσεις και την προσέγγιση των δύο
γειτονικών μας χωρών.

Συμφωνώ απολύτως μαζί σας, κύριε Παπαδόπουλε: Ο πολιτισμός ενώνει, δεν
χωρίζει. Και αυτός δεν λείπει, ούτε στην Ελλάδα ούτε και στην Τουρκία».

Ο Στέφανος Νάκος, Αράτου 10, Κιάτο, γράφει:

«Μιλώ για το θέμα ίδρυσης του Μουσείου Γουλανδρή με το οποίο έχει ασχοληθεί
μεγάλη μερίδα του Τύπου, αλλά και των φιλότεχνων αναγνωστών. Όπως ίσως θα
ξέρετε, η έλλειψη οικοπέδου βρίσκεται εμπόδιο στο να ανεγερθεί μουσείο που θα
στεγάζει την ανεκτίμητης αξίας συλλογή της κ. Γουλανδρή. Για το σχετικό ζήτημα
άλλωστε αναφέρθηκε με έντονο ύφος η ίδια η κ. Γουλανδρή με σχετική επιστολή
της που δημοσιεύτηκε στον Τύπο.

Σίγουρα θα συμφωνείτε μαζί μου πως η Πολιτεία δεν θα πρέπει με κανέναν τρόπο
να αποκαρδιώνει τους υποψήφιους δωρητές, ιδιαίτερα σε μια περίοδο όπου αυτοί
σπανίζουν. Μολαταύτα, υπάρχουν διάφορες απόψεις και σενάρια ως προς την
επιθυμία της δωρήτριας, που φυσικά θα πρέπει να ακούγονται. Σίγουρα όμως σε
αυτές δεν περιλαμβάνονται οι απόψεις ανωνύμων επιστολογράφων, οι οποίοι, μη
έχοντας το θάρρος να αποκαλυφθούν, εκτοξεύουν ανεξέλεγκτες κατηγορίες. Μιλώ
για τις ανώνυμες επιστολές που παρουσιάστηκαν στο “Βήμα” (10/9/1997, “Μουσείο
ή κέλυφος κενό…;”) και στα “ΝΕΑ” (19/8/1997, “Δωρητές, δωρεές και Δημόσιο”)
από έναν “πολίτη φιλότεχνο και γηραιό” και από έναν πολίτη “νομικό και
φιλότεχνο” αντίστοιχα. Σημειώστε ότι και οι δύο επιστολές κατηγορούν την κ.
Γουλανδρή ότι δεν έχει σοβαρή πρόταση κ.λπ. κ.λπ.

Αν οι παραπάνω απόψεις ήταν επώνυμες, δεν θα υπήρχε κανένα παράπονο. Απορώ
όμως, πώς δύο από τις σοβαρότερες εφημερίδες αυτής της χώρας, που απολαμβάνουν
μάλιστα και υψηλές θέσεις στους πίνακες κυκλοφορίας, δημοσιεύουν απόψεις
ατόμων που δεν έχουν το θάρρος να υπογράψουν δημόσια τις απόψεις τους.

Γενικότερα, φαίνεται πως σ’ αυτή τη χώρα του παραλόγου αντί να ενθαρρύνουμε
τέτοιες προθέσεις οι οποίες μόνο θετικό αποτέλεσμα μπορούν να έχουν για το
κοινωνικό μας σύνολο, προσπαθούμε με κάθε τρόπο να τις υπονομεύσουμε και να
τις “σαμποτάρουμε”. Η πικρία μου μάλιστα, κ. Παπαδόπουλε, μεγαλώνει καθώς
τυγχάνει να κατάγομαι από την Ήπειρο, την πατρίδα τόσων και τόσων ευεργετών
και δωρητών, τη μεγαλοψυχία των οποίων απολαμβάνουμε σήμερα εμείς και τα
παιδιά μας».