[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

«ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ» διαμορφώθηκε με τα νέα ονόματα των περίπου χιλίων δήμων του
«Καποδίστρια». Υπήρξαν διαμαρτυρίες για τα γεωγραφικά όρια και την έδρα των
συνενώσεων, αλλά δεν είδαμε ούτε μία ένσταση για τις νέες ονομασίες. Μπροστά
στον τοπικιστικό κίνδυνο να προβληθεί το όνομα ενός χωριού εις βάρος των
άλλων, ανασύρθηκαν αρχαία ονόματα, ξεχασμένα τοπωνύμια, βουνά, ποτάμια και
λίμνες, ήρωες και πολιτικοί, πολλές φορές ασύμβατα με την περιοχή και ανιστόρητα.

Έτσι καταδικάστηκαν σε λήθη ιστορικές κοινότητες και θάφτηκαν για πάντα
ονόματα των χαμένων πατρίδων. Ούτε ένας νέος δήμος δεν έχει κάποιο από τα
ιστορικά ονόματα της Ιωνίας, του Πόντου και της Θράκης. Οι κοινότητες των
προσφυγικών πατρίδων της Επισκοπής, των Καβάσιλων και της Ξεχασμένης στην
Πέλλα έγιναν δήμος Αντιγονιδών. Ιστορικές κοινότητες «ξεχάστηκαν», το Αλιβέρι
έγινε δήμος Ταμιναίων, το Βογατσικό Καστοριάς δήμος Ίωνος Δραγούμη, η Βόνιτσα
έγινε δήμος Ανακτορίου, ο Μελάς, που έφερε το όνομα του Μακεδονομάχου
πρωτομάρτυρα, εντάχθηκε στον δήμο Κορεστίων (βουνό).

Έγιναν δήμοι με ονόματα ηρώων: Μεγάλου Αλεξάνδρου (Πέλλα), Δημητρίου Υψηλάντη
(Κοζάνη)· πολιτικών: Πλαστήρα (Καρδίτσα)· αγίων: Κοσμά Αιτωλού (Γρεβενά)·
βουνών: Τύμφης (Ιωάννινα)· λιμνών: Κερκίνης (Σέρρες)· ποταμών: Αράχθου (Άρτα).
Η πλειονότητά τους, όμως, είναι κυρίως αρχαία ονόματα. Ακόμη διαπιστώνει
κανείς συνωνυμίες, όπως δήμος Εγνατίας στη Θεσσαλονίκη και τα Ιωάννινα,
Οιχαλίας στη Μεσσηνία και τα Τρίκαλα.

Ο μελετητής των νέων δήμων θα βγάλει σημαντικά κοινωνιολογικά συμπεράσματα από
τις ονοματοθεσίες: τοπικιστικές σκοπιμότητες, αρχαιοπληξία, άρνηση ταυτότητας,
ιστορική άγνοια.

Αλλά τα νέα ονόματα έχουν εκπαιδευτική και ιστορική σημασία και απροσδιόριστη
δυναμική για την εθνική αυτογνωσία. Αν οι τοπικές κοινωνίες δεν είχαν
αποφασιστική δυνατότητα στις συνενώσεις που επιβλήθηκαν άνωθεν, ποιοι
αντιμετώπισαν με ελαφρότητα και σπουδή τις νέες ονοματοθεσίες που θα βλέπουμε
στις οδοσημάνσεις και στους νέους χάρτες;