Τα παιδιά γυρίζουν στο σπίτι…

Ακούμπησε τις βαλίτσες στο πάτωμα και κοίταξε γύρω της. Αυτό δεν ήταν το σπίτι
της αλλά εκείνο των γονιών της. Μετά πέντε χρόνια ανεξαρτησίας, ζωής στον δικό
της χώρο, η Κλειώ Κασσιώτη επέστρεφε στην οικογενειακή αγκαλιά. Δεν ήταν
εύκολο. Σκέφτηκε μόλις βρει δουλειά να νοικιάσει ένα διαμέρισμα. Πέντε μήνες
αργότερα, και με μισθό που δεν ξεπερνά τις 150.000, εκείνες οι σκέψεις έχουν
πια ξεχαστεί.

«ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ» ήταν και… πέρασε. Οι τάσεις φυγής από το σπίτι, η ανάγκη των
παιδιών να απομακρυνθούν από την οικογένεια, να ζήσουν μόνα τους, ανήκουν πια
στο παρελθόν.

Οι νέοι πήραν τον… δρόμο της επιστροφής, με αποτέλεσμα εννέα στους δέκα
Έλληνες σήμερα να μένουν με την οικογένειά τους, μια οικογένεια που συνεχώς
αλλάζει και προσαρμόζεται, αλλά μένει παραδοσιακά δεμένη με τα μέλη της.
Προβλήματα πάντα υπάρχουν, όμως στη δεκαετία του ’90 απομακρύνονται από τις
σχέσεις γονέων και παιδιών και μεταφέρονται στις σχέσεις του ζευγαριού.

Πολλοί υποστηρίζουν πως οι λόγοι που φέρνουν τους νέους πίσω στην οικογενειακή
εστία είναι κυρίως οικονομικοί. Η 25χρονη Κλειώ Κασσιώτη είναι κατηγορηματική:
«Δεν είναι μόνο το οικονομικό. Ξέρω πως οι γονείς μου με χρειάζονται εδώ.
Είναι πρωινά που η μαμά μου με ξυπνάει νωρίτερα για να πιούμε έναν καφέ μαζί
και να τα πούμε. Σηκώνομαι κι ας έχω κοιμηθεί στις τέσσερις το πρωί».

ΤΟ ΠΟΡΤΟΦΟΛΙ

Κατηγορηματική είναι και η ψυχολόγος κ. Χάρις Καττάκη, διευθύντρια του
Ινστιτούτου Διερεύνησης των Ανθρωπίνων Σχέσεων: «Αν δεν μπορούν, δεν μένουν με
την οικογένεια», λέει βασιζόμενη σε ποιοτικές έρευνες που έχουν γίνει από το
Εργαστήριο. «Επιπλέον, οι Έλληνες γονείς έχουν πάντα ανοιχτό το πορτοφόλι για
τα παιδιά τους, σε αντίθεση με τους περισσότερους Ευρωπαίους γονείς».

«Σήμερα η τάση των νέων είναι να επιστρέφουν στην οικογένεια. Δύσκολα ανοίγουν
σπίτι μόνοι τους», εξηγεί η κ. Καττάκη. «Η οικογένεια είναι το κάστρο, ενώ έξω
μαίνεται η θύελλα. Οι συγκρούσεις μεταξύ γονέων και παιδιών μειώνονται.

Οι πρώτοι αναγκάζονται σε παραχωρήσεις και αναθεωρήσεις, οι τελευταίοι
δείχνουν κατανόηση στα προβλήματα των γονιών τους. Άλλωστε, είναι ήδη αρκετά
σοβαρά τα προβλήματα των ζευγαριών σήμερα και δύο μέτωπα δύσκολα ανοίγονται σε
ένα σπίτι».

Τι απέγιναν, λοιπόν, οι καβγάδες και οι εντάσεις; «Βέβαια και υπάρχουν και
στιγμές έντασης ή ανόητοι καβγάδες που στήνονται γύρω από ένα τραπέζι με
ψίχουλα», λέει η Κλειώ Κασσιώτη. «Δεν είναι εύκολη η συμβίωση με τους γονείς
αλλά και ποια συμβίωση είναι;».

Η Κλειώ έζησε πολλές από τις δυσκολίες της συμβίωσης στα πέντε χρόνια σπουδών
στο Λονδίνο όπου γνώρισε πολλούς διαφορετικούς συγκατοίκους. Με τους γονείς
της οι διαφωνίες είναι άλλου είδους. Ή μάλλον ήταν, στα 19 της, όταν υπήρχαν
όρια για την ώρα που θα επιστρέψει ή για το πόσες φορές θα βγει με τους φίλους
της. Τώρα αυτά δεν υπάρχουν.

ΑΚΟΜΗ κι αυτοί οι νέοι που αποφασίζουν να ζήσουν μόνοι τους, μακριά από την
μαμά και τον μπαμπά, συνήθως δεν πάνε μακριά.

Σύμφωνα με την έρευνα που πραγματοποίησε τον Ιούλιο του 1992 ο καθηγητής στον
Τομέα Ψυχολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών κ. Δημήτρης Γεώργας, όσοι από
τους νέους δεν μένουν με τους γονείς τους κατοικούν σε πολύ κοντινό διαμέρισμα
(διπλανό ή στον πάνω ή κάτω όροφο) είτε στην ίδια συνοικία.

Σύμφωνα με την κ. Χάρι Καττάκη, ψυχολόγο και διευθύντρια του Εργαστηρίου
Διερεύνησης Ανθρωπίνων Σχέσεων, είναι ολοένα και περισσότερες οι οικογένειες
που νοικιάζουν ένα διαμέρισμα ή δημιουργούν κάποιον ανεξάρτητο χώρο στο σπίτι
για τα παιδιά, έτσι ώστε να μένουν κοντά τους και να τα φροντίζουν.

Η φροντίδα των Ελλήνων γονέων προς τους κανακάρηδες και τις κανακάρισσές τους
είναι πάντα δεδομένη, όπου κι αν μένουν. Όπως αρέσκεται να λέει η κ. Καττάκη,
«το σύμβολο της σύγχρονης ελληνικής οικογένειας είναι το… τάπερ.
Ανεβοκατεβαίνει ασανσέρ, περιδιαβαίνει τους δρόμους της συνοικίας, ακόμη
ταξιδεύει με τρένα, λεωφορεία και αεροπλάνα».