Για τις κατασχέσεις των Ι.Χ.

Για τις κατασχέσεις των αυτοκινήτων, όταν ο οδηγός συλλαμβάνεται μεθυσμένος,
γράφει ο κ. Δημήτρης Τούσουλης, από το Λονδίνο:

«Στην Ελλάδα, το μέτρο αυτό, αν και υπήρχε στον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας,
ήλθε ξαφνικά πρόσφατα στην επικαιρότητα. Και βέβαια, υπάρχει μια λογική πίσω
από την απόφαση. Ως γνωστόν, είμαστε πρωτοπόροι στα οδικά ατυχήματα στον
κόσμο. Τα ατυχήματα αυτά στοιχίζουν σε ζωές, σε ανθρώπινο δυναμικό, στην
οικονομία, αλλά το σπουδαιότερο σε αθώες ζωές. Κάποτε, οι διάφοροι αναλυτές
έλεγαν ότι τα οδικά δυστυχήματα οφείλονταν στους κακούς δρόμους, στα παλιά
αυτοκίνητα, στην κακή συντήρηση. Τα τελευταία δέκα χρόνια όμως και δρόμοι
καινούργιοι φτιάχτηκαν και τα περισσότερα παλιά αυτοκίνητα αντικαταστάθηκαν.
Όμως, παραδόξως, τα ατυχήματα αυξήθηκαν. Έχουμε, δυστυχώς, πολλαπλάσιο αριθμό
ατυχημάτων από ό,τι οι βόρειες χώρες με πέντε φορές λιγότερο πληθυσμό. Τι
φταίει γι’ αυτό: Από τη δική μου εμπειρία, η κύρια αιτία των ατυχημάτων στην
Ελλάδα είναι ο ανθρώπινος παράγοντας. Ο Έλληνας δεν έχει διδαχθεί ότι το
αυτοκίνητο είναι μέσον μεταφοράς και όχι προβολής και επίδειξης. Δεν έχει
διδαχθεί την ωφέλιμη, αλλά και την επικίνδυνη πλευρά του αυτοκινήτου. Όλοι μας
συναντούμε σε καθημερινή βάση ασυνείδητους οδηγούς με τα αντικανονικά τους
προσπεράσματα, τα νυχτερινά φώτα σε υψηλή συχνότητα, την υπερβολική ταχύτητα,
τη μη τήρηση του ΚΟΚ, τη μέθη. Και βέβαια, αν κάποιος έχει αποφασίσει να
τιμωρήσει τον εαυτό του, είναι μέσα στα όρια της ανθρώπινης ελευθερίας να το
πράξει αυτό, αλλά με τι δικαίωμα πρέπει να τιμωρήσει άλλους αθώους; Νομίζω
αυτή την πτυχή ­ και πολύ δίκαια ­ θέλει να προστατεύσει η ελληνική Δικαιοσύνη
και πολύ σωστά το κάνει.

Όμως, υπάρχουν δύο αντιρρήσεις: Πρώτον, ο νόμος δεν είναι συγκεκριμένος και
είναι ασαφής. Παρατηρείται σε άλλους να ισχύουν άλλοι νόμοι και σταθμά. Σε
άλλους να κατάσχεται το αυτοκίνητο, σε άλλους όχι. Πρέπει, λοιπόν, να
θεσπισθούν συγκεκριμένοι κανόνες, που να ισχύουν για όλους. Και βέβαια, η
πρώτη φορά πρέπει να τιμωρείται επιεικέστερα με την πρόθεση του νομοθέτη να
υπάρξει μεταμέλεια, εκτός και ο δράστης είναι πρόξενος ατυχήματος και η πράξη
του αποτελεί υποτροπή.

Το δεύτερο και καθοριστικό σημείο αφορά τη συμπεριφορά των Ελλήνων οδηγών
συγκριτικά με τους Βορειοευρωπαίους. Είναι μία συμπεριφορά εγωιστική,
επιπόλαιη, τελείως ανεύθυνη. Αλλά, για να φθάσουν οι Ευρωπαίοι σε αυτό το
σημείο της απόλυτης εφαρμογής του ΚΟΚ, χρειάστηκαν πολλά χρόνια
διαπαιδαγώγησης, εκπαίδευσης και μεγάλης προσπάθειας από το κράτος. Τίποτα δεν
έγινε από μόνο του και τυχαία. Και το ελληνικό κράτος, τι έκανε όλα αυτά τα
χρόνια; Απλώς μετρούσε τους νεκρούς και τραυματίες κατά τις μεγάλες εξόδους. Η
κατανάλωση του αλκοόλ κατά το οδήγημα είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.
Χρειάζεται μια διαφορετική πορεία πλεύσης. Μια πορεία που να συνίσταται στη
διδασκαλία του μαθήματος της κυκλοφοριακής αγωγής από τη σχολική ηλικία. Να
μπορέσουν οι νέες ηλικίες ­ που είναι και οι πιο επιρρεπείς στα ατυχήματα ­ να
ενστερνισθούν από την παιδική ηλικία τα προβλήματα της οδήγησης, να
διαπαιδαγωγηθούν σωστά και εις βάθος. Το υπουργείο Παιδείας πρέπει να
φροντίσει για την καθιέρωση του μαθήματος κυκλοφοριακής αγωγής στα σχολεία.
Μόνο μια σοβαρή τέτοια προσπάθεια ετών θα μπορέσει να αποτελέσει πρόοδο και
ουσιαστική λύση του προβλήματος. Διαφορετικά, ακόμα και τα πιο αυστηρά μέτρα
με τον καιρό θα ατονήσουν και θα αποτελέσουν ημίμετρα. Όσον αφορά το ελληνικό
κράτος, θα πρέπει να τιμωρήσει τον εαυτό του για κάτι που απλούστατα δεν έκανε
ποτέ. Και θα πρέπει να κοιτάξει να διορθώσει τα κακώς κείμενα, δημιουργώντας
σωστές βάσεις».