ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Μα εκείνοι δεν τον αγάπησαν

«Δουλειά για όλους!». Ο Μπράουν ετοιμάζεται να διαλύσει το κοινωνικό κράτος προκειμένου να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας (το σκίτσο από την «Ιντιπέντεντ»)

Τι σχέση μπορεί να έχει ο θάνατος της Νταϊάνας με την καταπολέμηση της
ανεργίας; Κι όμως: στον κόσμο των «Νέων Εργατικών» τίποτα δεν είναι τυχαίο.

ΡΩΤΗΣΕ η «Λιμπερασιόν» ένα βρετανό πολιτικό αναλυτή ποιο είναι επιτέλους το
μυστικό του Τόνυ Μπλαιρ. Πώς εξηγείται ότι το 93% των Βρετανών δηλώνουν
ικανοποιημένοι από τη διακυβέρνησή του, καθιστώντας τόν βρετανό πρωθυπουργό
τον πλέον δημοφιλή πολιτικό της Ιστορίας; Κατά τον Μαρκ Λέοναρντ από το
ινστιτούτο Demos, που εξέδωσε πρόσφατα μια μελέτη για τη βρετανική ταυτότητα,
η απάντηση βρίσκεται στο ότι ο Μπλαιρ επιδιώκει να μην κάνει εχθρούς. Πριν απ’
αυτόν, το Εργατικό Κόμμα προσδιοριζόταν από τους εχθρούς του, που ήταν οι
επιχειρηματίες, τα άλλα κόμματα, οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Εκείνος κατάφερε
να βγάλει το κόμμα από την απομόνωση και να του δώσει πλουραλιστικό και
προοδευτικό χαρακτήρα. Επιπλέον, έχει μια κυβέρνηση πολύ πειθαρχημένη, που
διοικεί σαν να βρισκόταν ακόμη σε προεκλογική εκστρατεία, μ’ ένα σαφές μήνυμα,
με καλό συντονισμό και με μια θαυμαστή συσπείρωση γύρω από τον υπουργό άνευ
χαρτοφυλακίου Πήτερ Μάντελσον.

Το κακό είναι ότι υπάρχει και το κόμμα. Που στο ετήσιο συνέδριό του έστειλε
μια σαφή προειδοποίηση προς την ηγεσία, αποδοκιμάζοντας τον άνθρωπο για τον
οποίο ο Μπλαιρ κάποτε δήλωσε: «Το πρόγραμμά μου θα ολοκληρωθεί όταν το
Εργατικό Κόμμα μάθει να αγαπάει τον Πήτερ Μάντελσον». Αντί γι’ αυτόν, εξελέγη
προχθές στην Εθνική Εκτελεστική Επιτροπή ο Κεν Λίβινγκστον, γνωστό και
δυναμικό στέλεχος της αριστερής πτέρυγας. «Ω, κύριε Μάντελσον», σαρκάζει η
«Ιντιπέντεντ», «άραγε θα σε αγαπήσουν ποτέ;».

Το κόμμα δεν έδειξε όμως ιδιαίτερο ενθουσιασμό ούτε για την πολυσυζητημένη
ομιλία του υπουργού Οικονομικών. Ο Γκόρντον Μπράουν είχε υποσχεθεί πως θα
παρουσιάσει προτάσεις για «πλήρη απασχόληση μέχρι το 2000». Μα αρκέστηκε σε
γενικολογίες. Ισχυρίστηκε ότι ο εθνικός θρήνος για τον θάνατο της Νταϊάνας
απέδειξε τι μπορεί να κάνει η Αγγλία όταν είναι ενωμένη! Προειδοποίησε ότι η
κυβέρνησή του δεν μπορεί να εμποδίσει την απόλυση ενός εργαζομένου, μπορεί
όμως να τον βοηθήσει να προσληφθεί σε μια άλλη θέση. Ανέλυσε πώς θα αυξηθεί η
ζήτηση εργασίας με την προσθήκη στην αγορά των ανύπαντρων μητέρων και των
ατόμων με ειδικές ανάγκες. Δεν εξήγησε όμως πώς θα αυξηθεί αντίστοιχα και η
προσφορά. Πού θα δημιουργηθούν οι νέες θέσεις εργασίας; Και με ποιους μηχανισμούς;

Ένα συγκεκριμένο πράγμα εξήγγειλαν ο Μπράουν και ­ χθες ­ ο ίδιος ο Μπλαιρ:
τον «εκσυγχρονισμό» του κοινωνικού κράτους, Μ’ άλλα λόγια, νέες μειώσεις των
κοινωνικών δαπανών, εξαιτίας των οποίων διευρύνθηκε την τελευταία εικοσαετία
το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών. Το ποσοστό του πληθυσμού που ζει κάτω από
το όριο της φτώχειας αυξήθηκε από 6% σε 20%. Το ένα δέκατο των πλέον πλουσίων
Βρετανών κερδίζουν σήμερα όσα και το 50% των πλέον φτωχών. Χάρις στον
θατσερισμό, φυσικά ­ που μεταξύ των θαυμαστών του συγκαταλέγεται και ο Τόνυ Μπλαιρ.