ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Η δικαίωση της Γκρηνπής

Κρατική τρομοκρατία. Το καμάρι της Γκρηνπής βυθίζεται σε βομβιστική επιχείρηση των γαλλικών μυστικών υπηρεσιών

Λακόστ δεν είναι μόνο τα μπλουζάκια. Είναι και ο πρώην διευθυντής των γαλλικών
μυστικών υπηρεσιών. Που, περιέργως, προβαίνει σε αυτοκριτική για ένα έγκλημα
του γαλλικού κράτους.

ΗΤΑΝ 10 Ιουλίου του 1985, δεκαπέντε λεπτά πριν από τα μεσάνυχτα, όταν δύο
ισχυρές εκρήξεις έσπασαν τη σιωπή στο λιμάνι Ώκλαντ της Νέας Ζηλανδίας. Στόχος
ήταν το «Ρέινμποου Ουόριορ», η ναυαρχίδα του στόλου της οργάνωσης Γκρηνπής,
που προσπαθούσε να σταματήσει τις γαλλικές πυρηνικές δοκιμές στην κοραλλιογενή
νήσο της Μουρουρόα. Μα ο αγώνας ήταν άνισος και οι πεισματάρηδες οικολόγοι
πλήρωσαν το πάθος τους ακριβά: ο πορτογάλος φωτογράφος Φερνάντο Περέιρα που
βρισκόταν στο πλοίο έχασε τη ζωή του και το γέρικο καράβι υπέστη σοβαρά
ρήγματα που ουσιαστικά το αχρήστευσαν.

Γρήγορα αποκαλύφθηκε ότι τις βόμβες είχαν τοποθετήσει βατραχάνθρωποι των
γαλλικών μυστικών υπηρεσιών στο πλαίσιο μιας επιχείρησης που είχε διαταχθεί
από τον (σοσιαλιστή) υπουργό Αμύνης Σαρλ Ερνύ έπειτα από έγκριση του
(σοσιαλιστή) προέδρου Μιτεράν. Η τρομοκρατική αυτή πράξη, για την οποία καμιά
γαλλική κυβέρνηση δεν ανέλαβε τις ευθύνες της και κανένας πρόεδρος της
δημοκρατίας δεν απολογήθηκε, επιβεβαιώνεται σήμερα σε όλες της τις
λεπτομέρειες από τον άνθρωπο που την οργάνωσε: τον ναύαρχο Πιερ Λακόστ,
διοικητή των γαλλικών μυστικών υπηρεσιών από το 1982 έως το 1985. Από τις 220
σελίδες του βιβλίου του με τίτλο «Ένας ναύαρχος αποκαλύπτει», που κυκλοφόρησε
την περασμένη εβδομάδα από τις εκδόσεις Flammarion, στην υπόθεση Γκρηνπής
είναι αφιερωμένες μόλις 12. Εξόχως, όμως, διαφωτιστικές.

Ο συγγραφέας αφηγείται πώς τον Μάρτιο του 1985 ο Πατρίκ Καρέιγ ­ τότε
διευθυντής του γραφείου του Ερνύ και σήμερα διοικητής της τράπεζας Hervet ­
του ζήτησε να σταματήσει την Γκρηνπής. Πώς έγινε γρήγορα αντιληπτό ότι τα
στενά χρονικά περιθώρια καθιστούσαν αδύνατη τη λήψη «μη βίαιων μέτρων». Πώς ο
Φρανσουά Μιτεράν ήταν αποφασισμένος να υπερασπιστεί την «ελευθερία δράσης μας
στη Μουρουρόα». Πώς σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε μια επιχείρηση «σύνθετη,
ριψοκίνδυνη και από ηθικής πλευράς απολύτως καταδικαστέα». Και πώς
ακολουθήθηκε στη συνέχεια μια «στρατηγική του ψεύδους, ώστε να προστατευθούν η
υπηρεσία μου και οι υφιστάμενοί μου».

Ο ναύαρχος ομολογεί, αλλά δεν μετανιώνει. Η μαρτυρία του είναι ψυχρή, αυστηρή,
δεν χωρούν σ’ αυτήν ούτε πίκρα ούτε τύψεις. Ο Λακόστ δεν θα νιώσει ποτέ τη
δύναμη του παρακάτω αποσπάσματος από το βιβλίο του Λουίς Σεπούλβεδα «Ο κόσμος
του τέλους του κόσμου» (εκδ. Opera, Αθήνα 1996, μετ. Ελένης Χαρατσή): «Δεν
υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από ένα ιστιοφόρο που σχίζει τα νερά μες στη σιωπή.

Μέσα σ’ αυτή τη σιωπή, τον Δεκέμβριο του 1985, κάποιοι φίλοι απ’ όλες τις
άκρες του κόσμου ρυμούλκησαν το κουφάρι του “Ρέινμποου Ουόριορ” μέχρι τον όρμο
Ματαουρί, αντίκρυ στις ακτές της Νέας Ζηλανδίας, και με μια τελετή των Μαορί,
το άφησαν να ταξιδέψει μέχρι τα βάθη της θάλασσας, μέχρι τη θαλάσσια άβυσσο
που θα το ένωνε με τη ζωή για την οποία είχε παλέψει».