Η… ολέθρια είσοδος

ΕΝ ΣΥΝΤΟΜΙΑ απάντηση στις χθεσινές απαντήσεις του Αλέκου Αλαβάνου ­
υπερασπιστή του αβάτου του Αγίου Όρους για τις γυναίκες ­ σε ερωτήματα που
προδήλως δεν έθεσα στο «Πρώτο Ενικό» της Δευτέρας, αλλά ο ίδιος θεώρησε ­ για
λόγους εντυπώσεων; ­ ότι έπρεπε να απαντήσει:

Πρώτον, ο όρος «δογματικός φεμινισμός» που χρησιμοποιεί, είναι ολωσδιόλου
αντιφατικός.

Δόγματα μπορεί να υπάρχουν πολλά ­ αριστερά και δεξιά, όπως λέει ­ ο
«δογματικός φεμινισμός», όμως, απλά δεν είναι φεμινισμός.

Και όσα αναφέρει η Αμερικανίδα φεμινίστρια, την οποία επικαλείται, σε αυτό
ακριβώς κατατείνουν:

Στο να αποδείξουν, δηλαδή, ότι η ανταγωνιστική διεκδίκηση ­ όταν και όπου
διαπιστώνεται ­ δεν έχει σχέση με το φεμινισμό, που αποκρούει την
ανταγωνιστικότητα ανάμεσα στα φύλα.

Δεύτερον, η ένστασή μου ­ ευκρινής και πάντως ούτε κατά διάνοια σε βάση
ανταγωνιστική ­ αναφερόταν αποκλειστικά στην απαγόρευση πρόσβασης των γυναικών
στο Άγιον Όρος και όχι σε όλα τα άλλα που παραθέτει, αν και μη προκληθείς
(αυτοδιοίκητο, φορολογία, απαγόρευση τουριστικών εγκαταστάσεων κ.ά.).

Αυτά είναι… άλλου παπά Ευαγγέλιο.

Τρίτον, πράγματι η ταυτότητα του Αγίου Όρους είναι ανεπανάληπτη.

Και οι θησαυροί του επίσης μοναδικοί, γι’ αυτό και είναι κρίμα και άδικο να
τους απολαμβάνουν προνομιακά μόνον άνδρες.

Τέταρτον, αποτελεί τουλάχιστον φαρισαϊσμό να υποστηρίζει κανείς ότι η γαλήνη
της υπεραιωνόβιας πολιτιστικής νησίδας θα διαταράσσετο, αν στους επισκέπτες
του Αγίου Όρους (πολλοί από τους οποίους είναι πολιτικοί, βιομήχανοι, στελέχη
επιχειρήσεων, εφοπλιστές και άλλοι μεγαλοσχήμονες) περιλαμβάνονταν πολίτες και
των δύο φύλων.

Πέμπτον, ασφαλώς και δεν είναι ήττα του φεμινισμού η διατήρηση του αβάτου του
Αγίου Όρους για τις γυναίκες.

Πάει πολύ, όμως, καθ’ ότι στερείται σοβαρότητας, να διατυπώνεται η έκκληση «ας
αφήσουμε το Άγιον Όρος στην ηρεμία του», όταν με αυτήν, εμμέσως πλην σαφώς,
υποστηρίζεται ότι η είσοδος γυναικών θα φέρει τον όλεθρο, όπως ακριβώς θα
συνέβαινε με τις τυχόν ενοικιαζόμενες τουριστικές ομπρέλες στις παραλίες του!