Ένα σπίτι γεμάτο παιδικά χαμόγελα

Με όρεξη… και πολλά χαμόγελα ο εξάχρονος Ανδρέας ξεκινά την καινούργια ζωή του μακριά από τα φανάρια των δρόμων

«Όλοι ξέρουμε για κάτι παιδιά στους δρόμους που τους λείπει το χαμόγελο. Τους
λείπει το χαμόγελο γιατί δεν έχουν χρήματα, δεν έχουν παιχνίδια, δεν έχουν
φαγητό και μερικά δεν έχουν ούτε γονείς. Σκεφθείτε λοιπόν και αφήστε τα λόγια.
Ας ενωθούμε κι ας δώσουμε ό,τι μπορούμε… σε όλα τα παιδιά που αξίζουν ένα
χαμόγελο. Αυτός ο σύλλογος θα λέγεται το “Χαμόγελο του παιδιού”».

Αυτές τις σκέψεις, έγραφε στο ημερολόγιό του, τον Νοέμβριο του 1995 ο 10χρονος
Ανδρέας Γιαννόπουλος. Ονειρευόταν να δημιουργήσει μια ομάδα από παιδιά για να
βοηθούν εκείνα, τα οποία ο ίδιος έβλεπε στα φανάρια των δρόμων, στα δωμάτια
των νοσοκομείων, τις ειδήσεις της τηλεόρασης. Όλα εκείνα που κάτι τους στερεί
το χαμόγελο και τα κάνει θλιμμένα και απελπισμένα. Δύο μήνες αργότερα, ο
μικρός Ανδρέας πέθανε. Αλλά η τελευταία του επιθυμία, που την αποτύπωσε στο
προσωπικό του ημερολόγια έγινε πραγματικότητα και η παρέα, που ονειρεύτηκε,
έχει μαζέψει σήμερα 3.500 μικρούς και 2.500 μεγάλους φίλους.

Η ιδέα του μικρού Ανδρέα και οι φίλοι που δεν πρόλαβε να γνωρίσει, έδωσαν
χαμόγελο στον 18μηνο Αλέξανδρο ­ το παιδάκι που βρέθηκε εγκαταλελειμμένο.
Πρόσφεραν στη 10χρονη Ελευθερία και τη μόλις δύο χρόνων Στέλλα μια ελπίδα να
πολεμήσουν τον πόνο και την αρρώστια τους και πραγματοποίησαν την ευχή του
6χρονου Χρήστου, λίγο πριν γίνει και αυτός ένα από τα χιλιάδες αστεράκια στον
ουρανό. Τώρα, απλώνουν και σφίγγουν το χέρι της 13χρονης Χ., του 15χρονου Θ.,
του 16χρονου Γ., του 13χρονου Τ., του 8χρονου Τ. και του 6χρονου Α. που
βρίσκουν καταφύγιο και ζεστασιά στο μικρό ροζ σπίτι, με τον κήπο, της οδού
Ολυμπιών 9 στα Άνω Πατήσια, που παραχωρήθηκε από τον δήμο.

Σήμερα, ενάμιση χρόνο μετά τη δημιουργία του συλλόγου, τα τηλέφωνα χτυπούν
ασταμάτητα. Καινούργιοι φίλοι και παιδιά που έχουν ανάγκη, ξέρουν ότι υπάρχει
για αυτούς ένα χαμόγελο που δεν μένει στους τύπους. Πριν από μήνα φτιάχτηκε
και το «Κτίριο της Φιλοξενίας των παιδιών σε ανάγκη».

«ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ»

Στον ξενώνα υπάρχουν πάντα τα χαμόγελα όλων για τους μικρούς τους φίλους που έχουν ανάγκη.

Οι φωνές και τα γέλια ακούγονται από τη γωνία του τετραγώνου. Ο Γιάννης, η
Μαρία, η Ναυσικά, ο Παναγιώτης, ο Ανδρέας, ο Τάσος προτιμούν τις ελεύθερες
ώρες τους να βρίσκονται εκεί, στο «σπίτι του χαμόγελου». Παίζουν με τα παιδιά
που φιλοξενούνται, απαντούν στα τηλεφωνήματα και προσφέρουν ό,τι ο καθένας
τους μπορεί από τη ζωντάνια και το μεγαλείο της παιδικής τους ψυχής.

Το τηλέφωνο χτυπά, οι μικρούλες στο κέντρο απαντούν στη «Γραμμή SOS για
παιδιά» και μιλούν με τους φίλους από την άλλη γραμμή της τηλεφωνικής
συσκευής. Ένας καλός λόγος και η δήλωση της παρουσία τους. «Είμαστε εδώ.
Είμαστε δίπλα σου». Αυτό ένιωσε και ο 10χρονος Άλεξ, που ήρθε περπατώντας από
την Αλβανία.

Το σπίτι μπορεί να φιλοξενήσει μέχρι οκτώ παιδιά. Οι πόρτες του όμως είναι
πάντα ανοικτές. Σύντομα ελπίζουν να λειτουργήσει και το μικρό ιατρείο, που θα
προσφέρει τις υπηρεσίες του σε παιδιά που έχουν ανάγκη.